ΠΑ…ΘΟΣ … 💗 ΠΑ…ΡΑΜΥΘΙ … σαν 💭 όνειρο… (24)

Δευτέρα 10 Σεπτεμβρίου

   Λοιπόν, να ξέρεις, έχω κατεβάσει τις φωτογραφίες σου από το γραφείο μου. Σ’ έδιωξα για να ξεκουράσω λίγο το είναι μου, να κάνω μια παύση κι εγώ, βρε αδερφέ! Υπερβολική δόση πήρα από σένα και χρειαζόμουν επειγόντως απεξάρτηση. 

   Όχι τίποτα άλλο, μα με έβλεπα σε λίγο καιρό να βρισκόμουν σ’ εκείνο το ωραίο κτίριο με τους καλούς κυρίους, ξέρεις, εκείνους που φορούν όμορφες άσπρες μπλούζες…!


  Ξημέρωσε μια  μέρα που πλέον είχα γεμίσει από Άρη. Δεν ήθελα άλλο να είναι στη σκέψη μου, ούτε μπρος στα μάτια μου. Μάζεψα τις φωτογραφίες του που είχα αναρτήσει. Άρπαξα την κορνίζα. Τα καταχώνιασα όλα σ’ ένα συρτάρι. Έβγαλα την κασέτα του από το κασετόφωνο και τη σφράγισα στη θήκη της καλά-καλά, μην τυχόν και έβγαινε το  τέρας του Λοχ Νες από μέσα. Ο,τιδήποτε  άλλο μου θύμιζε Άρη το απέφευγα. Ακόμα και στην τηλεόραση, αν πετύχαινα κάποιον ή κάτι  που μου θύμιζε εκείνον, εγώ άλλαζα κανάλι.

   Το σύστημα του εσωτερικού μου συναγερμού σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης είχε λειτουργήσει άψογα  ….

      Έπρεπε οπωσδήποτε  να μαζευτώ. Να επανέλθω στον κόσμο τον πραγματικό. Πλησίαζαν οι μέρες για τις εξετάσεις, είχα να παρουσιαστώ σε κόσμο. Πού θα πήγαινα με το μάτι θολό! Εξάλλου,  το ΄χα βάλει σκοπό να περνούσα τα μαθήματα ό,τι και να γινόταν. Δεν υπήρχε περίπτωση για χάρη του Άρη ή οποιουδήποτε Άρη να μην έπαιρνα το πτυχίο μου.

   Συνήλθα λοιπόν και κίνησα για τη Θεσσαλονίκη. Πήρα το λεωφορείο για το διαμέρισμα της Ρέας. Μόλις άνοιξα με το κλειδί την πόρτα, μου ‘πεσε ο ουρανός στο κεφάλι. Τέρμα το εμπάργκο και η εγκράτεια, τέρμα όλα. Ήθελα δεν ήθελα ο Άρης ξαναέκανε κατάληψη στο μυαλό μου. Σε κάθε δωμάτιο ξαναζούσα το σήριαλ του πάθους μας.

   Το πάθος μέσα μου είχε φουντώσει. Δεν είχα τι να το κάμω… Πάλευα να το πνίξω στον απέραντο θυμό μου. Ο Άρης δεν είχε τηλεφωνήσει. Ο Άρης ήταν μακριά. Κι εγώ εξοργιζόμουν. Με εκείνον. Κανονικά με μένα ήταν να εξοργίζομαι, αφού εγώ τον είχα επιλέξει. Ψιλά γράμματα για μένα τότε…

   Είναι ο έρωτας επιλογή; Έχει το πάθος νοητικούς φραγμούς να το σταματήσουν;

   Κι όμως. Εγώ επέλεγα να θυμώνω, αντί να αποδεχτώ ήρεμα και ώριμα την πραγματικότητα. Εξαρχής γνώριζα πού και πώς θα ήμαστε οι δυο μας. Τι έσκαγα λοιπόν;

Τρίτη 11 Σεπτεμβρίου

   Γεια σου, Άρη! Είμαι εδώ, στο σπίτι όπου περάσαμε εκείνη την πρώτη εβδομάδα την αλησμόνητη.

   Μου ‘ρχονται μία-μία οι στιγμές : αγκαλιασμένοι, εγώ να κλαίω, εσύ να προσπαθείς να με συνεφέρεις. Το πρώτο πρωινό που ξυπνήσαμε μαζί, να ξεκινάς για τη δουλειά και, με το χαμόγελο φιόγκο τεράστιο δεμένο στο πρόσωπό σου, να γυρίζεις πίσω και να με γεμίζεις φιλιά.

   Πόσο ευτυχισμένος ήσουν! Πόσο ευτυχισμένη ήμουν κι εγώ! Πόσο άδεια ένιωθα όταν έμενα μόνη στο δωμάτιο μα και, ταυτόχρονα, πόσο γεμάτη από σένα!

   Πεθύμησα στιγμές μας. Ναι, θα ‘θελα να ‘σουν εδώ. Είσαι, όμως, μακριά. Θα το αντέξω; Ήδη ο οργανισμός μου έχει αρχίσει να βρίσκει τα αντισώματα για την αρρώστια που μου προκαλείς : τα αντισώματα της συνειδητής λησμονιάς. Θυμάμαι έντονα τις στιγμές μας και όσα ζήσαμε, εγώ ωστόσο τείνω να λησμονώ πως τώρα υπάρχεις.

   Αλήθεια, Άρη, υπάρχεις; Κι αν ναι, τότε πού στο καλό είσαι;

   Το προ μιας εβδομάδας τηλεφώνημά σου με χαροποίησε αφάνταστα. Στο μεταξύ έχεις χαθεί. ΓΙΑΤΙ;

   Ανώφελο το βρίσκω να προσδοκώ. Να προσδοκώ τι; Τον επικείμενο ερχομό σου τον Οκτώβρη, που τόσο χαρούμενα μου ανήγγειλες, ή τον ακόμα πιο μακρινό ερχομό σου τα Χριστούγεννα; Σε χρειάζομαι, Άρη, σε έχω ανάγκη, μα τώρα και εδώ, όχι αύριο και εδώ ή τώρα και εκεί. Τι θα κάνω με σένα;

   Το δύσκολα εφικτό της σχέσης μας, ωστόσο, με κάνει να σε θέλω στο εκατονταπλάσιο. Τεράστιος μαγνήτης εσύ και όλα γύρω από σένα.

   Μέχρι τώρα έχω διαπιστώσει πως δεν αντέχω να είμαι μαζί σου συνεχόμενα για πολύ. Όταν ήμαστε στην ίδια πόλη, κάποιες φορές που χρειαζόμουν το χώρο μου τον ψυχικό, έκανα μέρες να σου τηλεφωνήσω. Τώρα που δεν μπορώ να επικοινωνήσω μαζί σου, σκάω και βγάζω φύκια. Ααα, θα με βρίσω!

   ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΙΣ, το καταλαβαίνεις; ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΙΣ! Πού είναι το πάθος που αποπνέεις, ο δυναμισμός και η ζωντάνια που μου εμπνέεις, η ζωή που μου εμφυσάς, η χαρά που με γεμίζεις, η ψυχική ισορροπία που μου επιφέρεις; Τρελαίνομαι, Άρη, διότι δεν έχω πού να διοχετεύσω το αέναο πάθος το δικό μου και να βρω τέτοια ανταπόκριση όπως η δική σου.

   Φέρτε μου άντρες καλέ και βάλτε τους στη σειρά να διαλέξω… Ποιος είναι πρώτος επιλαχών;

   Ό,τι κι αν συμβεί, όποιος κι αν βρεθεί στο δρόμο της ζωής μου, στη θύμησή μου ζωντανά θα σ’ αγαπώ!

(συνεχίζεται…)

 

 

 

 

 

 

 

 

Αυτά ελάλησε η MerryFairy... Εσείς τι έχετε να πείτε;

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.