ΠΑ…ΘΟΣ … 💗 ΠΑ…ΡΑΜΥΘΙ … σαν 💭 όνειρο… (25)

Πέμπτη 13 Σεπτεμβρίου

   Έξω φυσάει, «θα με θυμηθείς», τραγουδά ο Πάριος, εγώ όχι μόνο σε θυμάμαι μα σε βλέπω και μπροστά μου! Τηλεφώνησέ μου να σε βρίσω τουλάχιστον, να ηρεμήσω…

   Πώς τα καταφέρνεις και ξεφυτρώνεις όποια ώρα και στιγμή ;

   Ε, ρε, «να ‘χαν οι καρδιές αμπάρες να κλειδαμπαρώνουν…»! Θα μου πεις, στη δική μας περίπτωση, τι να κάνουν και οι έρημες οι αμπάρες, αφού εσύ κόκκος σκόνης γίνεσαι και περνάς από την κλειδαρότρυπα!

   «Μπήκες στη ζωή μου όπως ο Γκιούλιβερ στη χώρα των Λιλιπούτειων», λέει σ’ ένα έργο του ο Κούντερα. Εσύ πώς μπήκες αιφνίδια, γίγαντας στη χώρα των νάνων;

   Έπιασε κρύο, Άρη, κι είναι καιρός για δύο.

   Απορώ ποιος θα είναι τούτος που θα τολμήσει να μπει σα διπλάσιος πλέον Γκιούλιβερ στη ζωή μου και θα τη γεμίσει εκτοπίζοντας εσένα. Και πότε θα γίνει, άραγε, αυτό;

   Την επόμενη φορά που θα γεννηθώ θα ζητήσω να είμαι σε θέση να διακτινίζομαι για να μπορώ να σε βρίσκω όπου και να ‘σαι.

   Είδα χθες κάποιον που σου έμοιαζε. Ταράχτηκα.

  «Και νιώθω, νιώθω ταραχή», που λέει και ο Λε-Πα. (Αχ, τα κορόιδευα εγώ αυτά τα τραγούδια και όσους τα αγαπούσαν. Τώρα με εκφράζουν κιόλας ώρες-ώρες. Καλά να πάθω. Ό,τι κοροϊδεύεις, το λούζεσαι).

   Διάβαζα πριν τον αγαπημένο μου Ελύτη :

«…Μόνος αλλ’ όχι μόνος. Όπως πάντα.

      Όπως τότε νέος που προχωρούσα

      Με κενή τη θέση στα δεξιά μου

      Και ψηλά μ’ ακολουθούσε ο Βέγας

Των ερώτων μου όλων ο Πολιούχος…»


  Διάβασμα. Η μελέτη με συνέπαιρνε. Η έλλειψη του Άρη με κλόνιζε. Όσο περνούσε ο καιρός τόσο καταλάβαινα τι μου είχε συμβεί με τούτον τον άντρα. Ήταν ο  μόνος μέχρι τότε που μου εκμαίευε το πάθος μου. Ήταν ο μόνος με τον οποίο ταίριαζα τόσο απόλυτα σεξουαλικά. Ήταν ο μόνος που είχε την ικανότητα να με χειρίζεται και να με «πιάνει».

   Στην περίπτωσή του όλα ήταν πρωτογνώριστα  από την αρχή. Ακόμα και οι δυσκολίες. Είχα αφήσει εντελώς τον εαυτό μου να παρασυρθεί από τον ερωτικό χείμαρρο του Άρη. Χτυπιόμουν στα κύματά του και το διασκέδαζα.

   Ήμουν έρμαιο μιας τηλεφωνικής συσκευής που δεν χτυπούσε όποτε τη χρειαζόμουν. Εξαρτιόμουν από τα δικά του τηλεφωνήματα. (Εγώ δεν μπορούσα να τον καλέσω. Δεν του είχαν συνδέσει το τηλέφωνο ακόμα.)

    Παρόλο που δεν το περίμενα, τα τηλεφωνήματά του ήταν αρκετά. Ο ίδιος είχε φροντίσει να μου γνωστοποιήσει εκ των προτέρων την κακή του σχέση με την τηλεφωνική συσκευή. Μου είχε πει να μην περιμένω  τηλεφωνήματά του συχνά. Παραμύθια της Χαλιμάς! Που τα ‘λεγε στον εαυτό του για να αυτοναρκώνεται. Για να κατευνάζει τον υποβόσκοντα πανικό του λόγω της  επιθυμίας του, για πρώτη φορά, να αποζητά μια γυναίκα τηλεφωνικά.

   Είχα ανάγκη τα λόγια και τη φωνή του. Σαν τους ναρκομανείς, υπέφερα τη στέρησή του όταν  περνούσαν αρκετές μέρες δίχως να μιλήσω μαζί του.

   Ώσπου κάποια στιγμή χτυπούσε το τηλέφωνο.

   Μια μικρή φωνούλα μέσα μου άρχιζε να πανηγυρίζει στο πρώτο ντριν και βαρούσε τα νταούλια της καρδιάς μου και με έπιανε ταχυπαλμία. Έπειτα ερχόταν η μαμά μου: «Για σένα είναι». Εγώ κολλημένη στην καρέκλα απ’ τον αναπάντεχο συναγερμό – πώς να είχα σηκωθεί!

    Δήθεν ατάραχη πήγαινα στο τραπεζάκι στο χολ. Δήθεν ψύχραιμα έπιανα το ακουστικό στο χέρι. Δήθεν αδιάφορα έλεγα «ναι…». Χίλια αόρατα χέρια  με υποβάσταζαν. Άλλα τόσα έχτιζαν τείχος ηχομονωτικό ολόγυρά μου μην τυχόν και ακουγόταν το χτυποκάρδι μου.

   Ο Άρης ήταν πολύ γλυκός. Πολύ παθιασμένος. Πολύ ερωτευμένος. Ή, πολύ μαζεμένος. Όλα  στο πολύ αυτός ο άνθρωπος!

   Εγώ  έμενα στήλη άλατος και πάλευα να αρθρώσω τις λέξεις που τις προηγούμενες μέρες είχα κατά νου να του πω. Η αγωνία της βουβής. Άλλες φορές πάλι, με έπιανε λογοδιάρροια.

   Εκείνος έσπευδε να με επαναφέρει στην τάξη. Δεν καταλάβαινα για ποιον λόγο ετούτος μπορούσε να εκφράζεται κι εμένα μου το απαγόρευε.  Ήταν τα δικά μου λόγια που έκαναν ισχυρό αντίλαλο στα αυτιά της ψυχής του και το «ήρεμα» το έλεγε στην ουσία στον εαυτό του;

(συνεχίζεται…)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Αυτά ελάλησε η MerryFairy... Εσείς τι έχετε να πείτε;