ΠΑ…ΘΟΣ … 💗 ΠΑ…ΡΑΜΥΘΙ … σαν 💭 όνειρο… (26)

Σάββατο 15 Σεπτεμβρίου

   Τι να σου λέω και τι να σου γράφω… αισθάνομαι υπέροχα! Είναι που μου τηλεφώνησες, είναι που στη δουλειά μου περνάω ανέλπιστα θαυμάσια,  είναι που η παρέα μου είναι εξαίσια… Δεν ξέρω τι πραγματικά είναι κι ούτε που μ’ ενδιαφέρει να το ψάξω!

   Όταν άκουσα τη φωνή σου στο τηλέφωνο αποχαυνώθηκα. Πολλά είχα να σου πω, αλλά κόλλησε η γλώσσα μου στον ουρανίσκο και δεν μπόρεσα να ξεστομίσω τίποτα.

  Μεσάνυχτα περασμένα, σου εκπέμπω τη μικρή μας εκπομπή. Σε θέλω και σε αισθάνομαι διαρκώς πλάι μου. Σε θέλω σαν κολασμένη…!

   Μ’ αρέσει που είμαι ερωτευμένη, Άρη. Ζηλεύω κιόλας που είσαι με τηv;Άννια, τι κάνεις εκεί, πώς περνάς…

   «Ήρεμα!», μου επανέλαβες για άλλη μια φορά σήμερα. Αμ, έτσι απλό είναι τούτο, με σένα διαρκώς στη σκέψη μου;

   Είναι στιγμές που ο έρωτάς μου για σένα με κάνει τόσο ευτυχισμένη που χωράω σαράντα πέντε θάλασσες,  είκοσι φεγγάρια, ογδόντα ήλιους και άλλες τόσες γαίες μαζί…!

 

Κυριακή 16 Σεπτεμβρίου

   Hello, honey!

   Ώρα Ελλάδας πέντε παρά τέταρτο πριν την αυγή. Πρωινή-πρωινή σήμερα η δικιά σου! Στην ουσία, δεν έχω κοιμηθεί καν, αφού προηγήθηκε ολονύκτιο, τρελό γλέντι με τους υπόλοιπους της δουλειάς. Να ζηλεύεις εσύ!

   Μου αρέσει που σου μιλάω τέτοια ώρα. Λέω ό,τι μου καπνίσει χωρίς ν’ ακούω την αγριοφωνάρα σου (έλα, μωρέ, ένα αστείο έκανα… Πώς κάνεις έτσι! …Άλλωστε, εσύ μπορείς και έχεις την πιο γλυκιά φωνή του κόσμου όλου…)

   «Στον παράδεισο έχω σημαδέψει ένα νησί  απαράλλαχτο εσύ κι ένα σπίτι στη θάλασσα…».

   Εγώ θα πρόσθετα σ’ όλα τούτα κι εσένα και θα ‘μουν ευτυχισμένη πιότερο κι απ’ τον Ελύτη.

   Σου αφιερώνω όλο το ΜΟΝΟΓΡΑΜΜΑ του μεγάλου Οδυσσέα…


   Μου ήταν αδύνατο να φιμώσω τον έρωτά μου για το αρσενικό που λεγόταν Άρης. Του έγραφα συνεχώς σ’ ένα τετραδιάκι ό,τι θα του έλεγα αν τον είχα κοντά μου. Η «κουβέντα» μας, τα διαλείμματά μου στο επιμελέστατο διάβασμα. Η παρέα μου, αναρτημένη στον τοίχο πάνω από το γραφείο μου: φωτογραφίες με τα φεγγοβόλα από έρωτα πρόσωπά μας  από το διήμερο στη Χαλκιδική.

   Και η (στερημένη από τη φυσική παρουσία του Άρη) ζωή μου συνεχιζόταν….

                                                          ***

    …Είχα ξεκινήσει δειλά-δειλά στην καινούρια μου δουλειά. Νέα εμπειρία, νέες καταστάσεις, με δικούς μου ανθρώπους. Περνούσα θαυμάσια.

   …Οι παρέες και η διασκέδαση στα καλύτερά τους επίσης. Οι φίλες μου είχαν τελειώσει με τις σπουδές τους, έτσι όλες βρισκόμαστε πίσω ξανά, πιο τρελές, πιο συνειδητοποιημένες και πιο ορεξάτες από ποτέ. Μόνο το Λιανούλι δεν ήταν μαζί μας. Είχε ακόμα ένα χρόνο για το πτυχίο της. Επικοινωνούσαμε με γράμματα. Ομολογώ πως μου έλειπε.

                                                    ***

   Μια μέρα ο Άρης μου είπε ότι μου είχε γράψει μαζεμένα κάποια γράμματα και μου τα είχε στείλει. Έλα όμως που οι υπάλληλοι των ΕΛΤΑ εκείνες τις μέρες θυμήθηκαν τις αδικίες που είχαν γίνει από το κράτος εις βάρος τους και αποφάσισαν να χρησιμοποιήσουν το μόνο όπλο που έχει η εργατιά  στον κόσμο τούτο : την απεργία. Ας περίμεναν μια-δυο μέρες κι έπειτα θα κατέβαινα κι εγώ μαζί τους σε πορείες για υποστήριξη! Όχι όμως απεργία τότε.

   Τρελαινόμουν από περιέργεια για τα γράμματα του Άρη. Ήθελα να τα πάρω στα χέρια μου. Εκείνου κουβέντα δεν του έπαιρνα για το περιεχόμενό τους. Του άρεσε να με έχει έτσι σε αναμονή. Κάθε μέρα επικοινωνούσα με τα κεντρικά των ΕΛΤΑ στη Θεσσαλονίκη να μάθω για την περαιτέρω εξέλιξη της απεργίας. Ήμουν διατεθειμένη ακόμα και στη Θεσσαλονίκη να πήγαινα αν ήταν να έπαιρνα εκείνα τα γράμματα.

   «Κυρία μου, δεν γίνεται κάτι τέτοιο, λυπάμαι!».

Κεριά και λιβάνια, αλλά τι μου ‘φταιγε κι ο άνθρωπος!

 

Τρίτη 18 Σεπτεμβρίου

11:00

   Καλημερούδια! Την καλή μέρα πού την είδα, βέβαια, αυτό είναι άλλο θέμα.

   Καιρός συννεφιασμένος, του λόγου μου φουρτουνιασμένη – τα ΕΛΤΑ απεργούν εδώ και μια εβδομάδα σχεδόν. Όταν ξέρω πως έχω να παίρνω τρία δικά σου γράμματα και αυτοί οι να-μην-τους-χαρακτηρίσω απεργούν, τα νεύρα μου παίζουν μαντολίνο. «Προφανώς θα τα πάρετε την Παρασκευή», μου είπε ο υπάλληλος αφοπλιστικά ευγενικά – έχε χάρη!- και γλίτωσε το βρίσιμο. Τι φταίνε κι αυτοί…Καθείς με τον καημό του είμαστε…

   Αναμένω, λοιπόν, σε αναμμένα κάρβουνα!

   Ανακάλυψα στα συρτάρια μου μια παλιά κασέτα που μου είχε στείλει κάποτε μια φίλη. Σου αφιερώνω το “The Man With A Child In His Eyes” της Bush. Εγώ θα σε αποκαλώ the man with a child and a beast in his eyes και θα σ’ αγαπώ…Καλημέρα!

13:25

   Καλά, η διαίσθησή μου δουλεύει στο full με σένα! Το ένιωθα ότι θα τηλεφωνούσες σήμερα αλλά δεν έδινα και ιδιαίτερη σημασία, αφού η λογική μου έλεγε πως μόλις την Παρασκευή τηλεφώνησες και είναι λίγες οι μέρες που πέρασαν από τότε. (Με σένα και με μένα, βέβαια, η λογική εκτοπίζεται.)

   Και χτυπά το τηλέφωνο. Και το σηκώνει η mother και το κλείνει, διότι, προφανώς, δεν ήθελες να με ζητήσεις (οι ντροπές σε μάραναν…!) όπως το ‘χεις ξανακάνει και μου το ‘χεις πει.

 

Πέμπτη 20 Σεπτεμβρίου

   Θέλω τόσα πολλά να σου πω που έχει κολλήσει το μυαλό μου και δε δύναμαι τίποτα να γράψω. Θα προτιμούσα να ήσουν εδώ να σου τα έλεγα.

   Αγόρασα χθες μια κασέτα του Ξυδάκη. Τι να πω…Τούτος ο άνθρωπος κάνει την ψυχή μου να αιωρείται εδώ κι εκεί, σαν ύφασμα που φορούσαν στα χαρέμια κι αέρινο σεργιάνιζε πάνω σε κορμιά αρώματα γεμάτα…

 

Παρασκευή 21 Σεπτεμβρίου

11:20

   Απογοητεύτηκα, Άρη, πλήρως! Δεν πρόκειται να λάβω τα γράμματά σου αυτή την εβδομάδα καθότι η απεργία συνεχίζεται κι εγώ τα προσμένω αυτά τα γράμματα ωσάν το μάννα εξ ουρανού. Τουλάχιστον, θα περιμένω να τηλεφωνήσεις. Είναι κι αυτό μια παρηγοριά…

20:30

   Βραδάκι, μόνη στο σπίτι, ΤΗΛΕΦΩΝΗΣΕΣ (yeaaaah!!!), η  Έλσα θα έρθει σε λίγο από δω, Γερμανός και «Ο Δραπέτης», τι άλλο θέλω;

   Είμαι τόσο μα τόσο χαρούμενη.

   «Πίνω και καπνίζω και την τύχη βρίζω που δεν ορίζω» κι εγώ βρίζω την γκαντεμιά μου που απεργούν οι υπάλληλοι και την τύχη των γραμμάτων σου δεν ορίζω. Anyway. Αποθέματα υπομονής  έχω μπόλικα όταν θέλω και τώρα έχω επιστρατεύσει τα μεγαλύτερα.

   «Προκειμένου ν’ αφεθώ στην αυτοκαταστροφή, λέω ν’ απογειωθώ στην επόμενη στροφή»… Σωστός ο Γερμανός!

(συνεχίζεται…)

 

 

Αυτά ελάλησε η MerryFairy... Εσείς τι έχετε να πείτε;