ΠΑ…ΘΟΣ … 💗 ΠΑ…ΡΑΜΥΘΙ … σαν 💭 όνειρο… (27)

Κυριακή 23 Σεπτεμβρίου

   Διάβασε τι λέει η Πέμυ Ζούνη, μια ηθοποιός η οποία μου αρέσει, πέρα από τη σκηνική της παρουσία, και για τον τρόπο που αντιμετωπίζει τη ζωή της :

   « Διεκδικώ με πείσμα το όνειρο να νιώσω καλά. Τόσο καλά που να μην μπορώ καν να φάω από την υπερένταση της ευτυχίας. Τέτοιες καταστάσεις όμως επιτυγχάνονται μόνον όταν γίνουν αποδεκτοί οι όροι σου. Για την ώρα ηρεμώ, όπως κοιμάται κανείς για να ανακτήσει δυνάμεις. Στρέφομαι προς τα μέσα.»

   Έτσι είμαι κι εγώ κοιμισμένη ορισμένες φορές. Έτσι ήμουν την τελευταία φορά στη Σέριφο, έτσι είμαι και αυτό το διάστημα έπειτα από μερικές μέρες εσωτερικής εντρύφησης εδώ. Και μου αρέσει να νιώθω καλά.

   Συνεχίζει η Ζούνη :

   «Είμαι Υδροχόος συνεπέστατος στην ασυνέπειά μου και έχω ταραχτεί από αλλεπάλληλες εκπλήξεις. Μου αρέσει η σοκολάτα, οι άνθρωποι με χιούμορ. Μου αρέσουν τα αρώματα. Μου αρέσει η κίνηση, ο χορός και τα εκφραστικά σώματα. Μου αρέσει εκεί που είμαι όταν είμαι ερωτευμένη…»

   Συμφωνώ και επαυξάνω σε όλα εκτός από το Υδροχόος. Εγώ είμαι Ψάρι και το χαίρομαι (λες να είμαι «ψάρι» γενικώς;). Λατρεύω κι εγώ την κίνηση από την κορφή μέχρι τα νύχια ενός ανθρώπου, την έκφραση σε ο,τιδήποτε.

   Λέει για το ρόλο της:

   « Στον έρωτα δε βουτάς στα μαλακά δίχως να λερώσεις τα χέρια σου. Χρειάζεσαι κουράγιο και μυϊκή δύναμη. Αν δεν αντέχεις στη σκέψη πως θα αναστηλωθεί η καλοσυνάτη και καθαρή ψυχή σου, τότε απαρνήσου την όλη ιδέα της ζωής και γίνε αγία.»

   Θέλει αρετή και τόλμη ο έρωτας – το ’χω πει εγώ. Και προπάντων διάθεση να αφεθείς ελεύθερος να δεχτείς και να σε δεχτούν.

 

Δευτέρα 24 Σεπτεμβρίου

   Από πού έρχεται τούτο το φως που με τυλίγει;

   Ποιος ανάβει τη φλόγα που την ψυχή θερμαίνει;

   Γη το σώμα μου, χώμα η ψυχή μου, λουλούδια βγάζει σ’ αυτό το χάδι το γλυκό του ήλου.

   Ολάνθιστη παραμένω στον κορμό της ευτυχίας στολίζοντας το φως, τη φλόγα, τη γη, το χώμα, τα λουλούδια, τον ήλιο, τη ΖΩΗ.

   Έχω την άθλια εντύπωση πως έχει περάσει πολύς , πάααρα πολύς  καιρός από τότε που σε είδα. Μολονότι στην αρχή ο καιρός φάνταζε πολύ λίγος. Είναι όπως όταν βρίσκεσαι σ’ ένα καράβι που απομακρύνεται από την ακτή. Αρχικά η ακτή μοιάζει κοντινή κοντινότατη, καθώς όμως ξεμακραίνεις τόσο πιο μακρινή φαντάζει, εωσότου βρεθείς καταμεσής στο πέλαγος και τότε γεια χαρά στεριά! Ακόμα και το ότι  έρχεσαι σε λίγες μέρες, όνειρο μου μοιάζει και τσιμπιέμαι μήπως και κοιμάμαι, για να ξυπνήσω!

   Πλάκα που έχει, όμως, η ζωή: η παρουσία σου εντονότατη στην απουσία σου! Ήταν τόσο έντονες και ξεχωριστές κάθε μια τους οι στιγμές που ζήσαμε, ώστε μπερδεύω το παρόν με το παρελθόν και την πραγματικότητα με τη φαντασία, σα να βρίσκομαι σε άμμο κινούμενη και όλα ρέουν απροσδιόριστα. Ή, σα να είμαι χιονόμπαλα που τα μαζεύει όλα στο πέρασμά της, μνήμες, σκέψεις, συναισθήματα. Στροβιλίζομαι στη δίνη σου –από την πρώτη στιγμή στροβιλιζόμουν μαζί σου-  όπως τα αλογάκια στο λούνα-παρκ : είσαι εδώ, είσαι εκεί, είσαι, ήσουν;…

                                                  ***

   Σε ένα τηλεφώνημά του ο Άρης μού ανακοίνωσε  πως θα ερχόταν σε μερικές μέρες για μερικές μέρες. Όταν το άκουσα δεν ήξερα πώς να αντιδράσω. Δεν αντέδρασα. Του έκανε εντύπωση πώς και ήμουν τόσο «cool» που τόσο καιρό μου το ‘λεγε και εγώ δεν το εφάρμοζα.

   Πώς γινόταν να ήμουν διαφορετικά; Η αναγκαστική απομάκρυνση του Άρη από τη ζωή μου είχε γίνει ο σταυρός μου.  Για να ήμουν εγώ καλά είχα μπει στη διαδικασία της λησμονιάς. Είχα τυλίξει παρόν και παρελθόν σε ένα σφιχτό κουβάρι το οποίο τύλιγα-ξετύλιγα κατά  πως με βόλευε. Και πάνω που είχα συνηθίσει κι είχα αρχίσει να βρίσκω τους ρυθμούς μου,  άλλαζε το σενάριο και θα τον έβλεπα.

   Σαν αστραπή άστραψε στο μυαλό μου η σκέψη να μην πήγαινα τον συναντήσω.  Σιγά μην το κατάφερνα! Δεν ήμουν δα και θεά να είχα τέτοιες αντοχές και τόση εγκράτεια!

    Ένα άσχημο προαίσθημα ροκάνιζε το μέσα μου, ωστόσο. Ίσως επειδή ήδη διέκρινα στο Άρη τον πληγωμένο του εαυτό. Η Άννια του είχε ζητήσει να μη βλέπονταν για λίγο χρονικό διάστημα μέχρι να ξεπερνιόταν ολοκληρωτικά η ερωτική χροιά της σχέσης τους.

    Σίγουρα του κακοφάνηκε του Άρη. Δεν ήταν που η Άννια τον ενδιέφερε ερωτικά και είχε πληγωθεί. Ήταν που το αντρίκιο στοιχείο μέσα του δεν ήταν συνηθισμένο να τον απομακρύνουν τα θηλυκά. Είχε συνηθίσει να τα απομακρύνει εκείνος όποτε του έκανε κέφι. Ήθελε να έχει τον έλεγχο, για να είναι και να νιώθει ΟΚ.

   Τώρα είχε την πρώτη του ανατροπή. Είχε αποδιοργανωθεί κάπως. Δεν ήθελε να το παραδεχτεί.

    Εγώ το κατάλαβα. Εγώ το βίωσα. Άνοιξε  το στοματάκι του και είπε άλλα-αντί-άλλων σε μένα που τον έπαιρνε. Το μέγα χωνευτήρι των αυτιών μου  τον άκουσε να πρεσβεύει πόσο “cool”  άντρας ήταν, πόσο ανεξάρτητος από θηλυκά και τα λοιπά και τα λοιπά. Την αμέσως επόμενη στιγμή «μου τη δίνει που δεν είσαι εδώ μαζί μου, μου τη δίνει η απουσία σου», μου εξομολογούνταν το “cool” αρσενικό μου.

   Δεν ήθελα παραπάνω για να βρισκόμουν στη Θεσσαλονίκη το βράδυ της πρωινής δικής του άφιξης.

(συνεχίζεται. …)

 

Αυτά ελάλησε η MerryFairy... Εσείς τι έχετε να πείτε;