ΠΑ…ΘΟΣ … 💗 ΠΑ…ΡΑΜΥΘΙ … σαν 💭 όνειρο… (28)

Πέμπτη 28 Σεπτεμβρίου (Θεσσαλονίκη)

   Λοιπόν, καιρός να συνέλθω επιτέλους : Άρης δεν υπάρχει από τη στιγμή που αυτός δεν υπάρχει για μένα όπως θέλω εγώ!

   Φίλη με βλέπεις, αγαπητέ μου; Φίλη θα είμαι. Σ’ αγαπώ, το ξέρω. Π ώ ς σε αγαπώ δεν ξέρω. Απλά όταν εσύ σκέφτεσαι διαφορετικά για μένα, για να μην πλαντάζω – κρίμα είναι! – σε διαγράφω, πατώ το διακόπτη και τέλειωσε η υπόθεση. Πρέπει να λειτουργήσει η άμυνά μου – για το δικό μου καλό βεβαίως. (Πού κατάντησα! Να λειτουργώ με διακόπτες!)

    Είμαι μαλακή σαν το χώμα μετά τη βροχή, είμαι απαλή  σαν το κύμα στην ακροθαλασσιά , γίνομαι ωστόσο και σκληρή σα βράχος μόλις παραστεί ανάγκη. Και τώρα παρέστη. Το ψυχοφθόρο της έγνοιας σου μου προξενεί πονοκεφάλους και τρέμουλο. Σε αγαπώ, ναι, μα αγαπώ -και μάλιστα ακόμα πιο πολύ- και μένα. Και με προστατεύω όπως η μάνα το παιδί.

   Εσύ αυτό το διάστημα σκέφτεσαι την Άννια που σου πάτησε τον κάλο και το ξέρουμε καλά κι οι δυο. Από την άλλη, δεν υπάρχει τρόπος να κοιμηθούμε σήμερα μαζί. Για μένα είναι καλύτερα έτσι γιατί, αν είσαι όπως ήσουν χθες, ούτε που επιθυμώ να κάνουμε έρωτα. Χθες ένιωσα, για πρώτη φορά, ότι με χρησιμοποιούσες για να ξεπεράσεις την Άννια.

   Επίσης με πίκρανε το γεγονός ότι ανοίγεις το τετραδιάκι που σου έδωσα μόνο όταν, όπως λες, είσαι λυπημένος. Δεν μου αρκεί αυτό. Θέλω να με σκέφτεσαι όταν είσαι χαρούμενος – κυρίως τότε.

   Και ξέρεις και κάτι άλλο; Δεν πρόκειται να σου το δώσω να το κρατήσεις για σένα τούτο το τετραδιάκι. Δεν είσαι έτοιμος να το δεχτείς και να το μεταχειριστείς όπως του αξίζει. Είναι η ψυχή μου εκεί μέσα και δεν επιτρέπω σε κανέναν να μου την αμαυρώνει. Γράφε τα δικά σου όπου θες και διάβαζέ τα άμα θες!

   Εμένα, πάντως, δεν με πτοεί κανένας και τίποτα. Θα αναδυθώ από την παρακμή μου γράφοντας το δικό μου έπος. Η Τροία η δική μου δεν θα πέσει παρά μόνο όταν το θελήσω εγώ!   ( ΟΛΕ! Εύγε μου! Μου αρέσω όταν με πιάνει το επαναστατικό μου!)

   Γράφει η Christa Wolf στην «Κασσάνδρα»: 

   «…ε, τότε, αναρωτήθηκα από τι ακατάλυτο νήμα να είναι καμωμένα τα σχοινιά που μας δένουν με τη ζωή… Κάνω τη δοκιμή του πόνου. Όπως ο γιατρός αγκυλώνει ένα άκρο για να δει αν πέθανε. Έτσι αγκυλώνω κι εγώ τη μνήμη μου. Ίσως να πεθαίνει ο πόνος πριν πεθάνουμε εμείς..»

                                                  ***

   Παράξενες οι εσωτερικές διεργασίες μέσα μου. Οι άμυνές μου είχαν ενδυναμωθεί αφάνταστα. Είχα γίνει προστάτης και προστατευόμενη του εαυτού μου.

    Ότι αγαπούσα τον Άρη ήταν πλέον γεγονός αδιαμφισβήτητο. Ώρες-ώρες αναρωτιόμουν πώς και γιατί τον αγαπούσα. Ήταν πράγματι αγάπη αυτό που ένιωθα; Σε τελική ανάλυση, όμως,  δεν άξιζε να το αναλύω τόσο πολύ γιατί έχανε τη γλύκα και τη νοστιμιά του.

    Οι διαισθητικές κεραίες μου λειτουργούσαν στο έπακρο με τον Άρη. Το πρώτο βράδυ μετά τον ερχομό του που συναντηθήκαμε, έπιασαν ένα σήμα δυσνόητο στην αρχή. Σαν να ήταν και να μην ήταν εκεί μαζί μου. Ο έρωτάς του ολοφάνερος, αναμφισβήτητος. Κάτι, όμως,  τον έτρωγε από μέσα του.

   Αφότου έφυγε, το σήμα έγινε πεντακάθαρο. Ο πληγωμένος του εγωισμός είχε μετατραπεί σε πόθο και αγωνία επανακατάκτησης της Άννιας. Υπήρχε και κάτι άλλο κρυμμένο στη συχνότητα της ψυχής του. Τι  άραγε;

   Κάτι που τον φόβιζε. Που τον μελαγχολούσε. Που τον αναστάτωνε. Που τον έκανε απόμακρο.

   Ήταν άραγε τα ψήγματα αγάπης κι όχι απλού έρωτα που αποκωδικοποιούσε η καρδιά μου; (Όπως τότε στα γενέθλια του αδελφού του). Η συμπεριφορά του απέναντί μου είχε μια χροιά διαφορετική από τις προηγούμενες φορές.

   Αυτή τη φορά δεν αποποιήθηκα τίποτα. Απλά άφησα το υποσυνείδητό μου να επεξεργαστεί τα νέα δεδομένα. Έτσι ένιωθα ακόμα πιο όμορφα. Εκείνος ένιωθε ακόμα πιο σαστισμένος. Με τα συναισθήματά του. Δεν το συνειδητοποιούσε. Ούτε εγώ τότε.

    Η υπόκωφη ταραχή του ξέσπασε σε μεταξύ μας λογομαχία. Είπε κάτι για φιλία. Τσαντίστηκα. Η λέξη «φιλία» στο στόμα ενός εραστή  μου λειτουργούσε σαν κόκκινο πανί για μένα μετά τη «φιλία» που μου είχε σερβίρει ο Θάνος. Του είπα να σηκωθεί να φύγει. Τον έπιασε ο εγωισμός του. Ανταπάντησε ένα «εσύ θα χάσεις». Ακόμα πιο πολλά τα νεύρα τα δικά μου. Έβγαλαν οι εγωισμοί του καθενός  μας τα ξίφη τους και μάχονταν να πάρει κάποιος την πρωτιά οπότε … γεια και άει χάσου!…

    Δεν ήξερε πότε θα έφευγα. Το ίδιο και εγώ για εκείνον. Σίγουρα μέσα μας και οι δυο πιστεύαμε ότι ο άλλος θα έκανε το πρώτο βήμα να τηλεφωνήσει ή να δώσει το στίγμα του. Όμως, πρώτη φορά μας συνέβαινε κάτι τέτοιο. Πρώτη φορά το πάθος μας είχε βρει διέξοδο στον καυγά.

    Ο δικός μου θυμός βρήκε διέξοδο στη μπαντανόβουρτσα.  Όσο καιρό έμεινα στη Θεσσαλονίκη βοήθησα τη Ρέα να βάψει το σπίτι της.

    Έβαφα τον τοίχο. Ασβέστωνα την οργή μου. Πώς τολμούσε να μου μιλά ο Άρης για φιλία και μόνο μεταξύ μας; Εδώ το πάθος μάς είχε θαλασσοδείρει και τούτος αρμένιζε βαρκούλες; Κι απ’ την άλλη, γάμους και παντρειές ονειρευόταν…

(συνεχίζεται. …)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Αυτά ελάλησε η MerryFairy... Εσείς τι έχετε να πείτε;