ΠΑ…ΘΟΣ … 💗 ΠΑ…ΡΑΜΥΘΙ … σαν 💭 όνειρο… (29)

Παρασκευή 29 Σεπτεμβρίου   (Θεσσαλονίκη)

    18:50

«Και μη μου λες πως δε θα βρεις άλλη αγάπη

Και μη μου λες ότι έχεις κουραστεί

Θα ‘ρθουν χαρές για να σβήσουν το δάκρυ»

   Μουσική, στίχος αληθέστατος, καφές και τσιγάρο στο διάλειμμα (μπογιατίζω, βλέπεις…). Μου αρέσει τούτη η ώρα της ανάπαυσης του πολεμιστή.

   Σήμερα δεν θα βγούμε, μα καθόλου δεν με πειράζει. Το μόνο που με πειράζει είναι που εσύ πρόλαβες την πρότασή μου για τη μη συνάντησή μας. Ξέρεις, έχω πάρει τη δόση μου από σένα, οπότε μπορώ και περνάω τη σημερινή μέρα και χωρίς τη φυσική σου παρουσία ( λέω «φυσική», καθότι η άλλη διάσταση της παρουσίας σου είναι πάντα μαζί μου.)

   Έχω πολλά κέφια, είμαι πολύ χαρούμενη. Είπα δόση προηγουμένως και τώρα συνειδητοποιώ πως, όντως, μετά τη χθεσινή δόση, εγώ η Αρημανής (κατά το ναρκομανής, το σεξομανής, κοκ)  έχω πάει σε άλλες διαστασιακές σφαίρες και … άντε γεια μας!

   Δυστυχώς ή ευτυχώς, μέτρα και σταθμά ή όρια στις ανθρώπινες σχέσεις, και δη στις ερωτικές, δεν υπάρχουν. Είμαστε φίλοι, εραστές και ό,τι άλλο μαζί μπορούν να είναι δυο άνθρωποι.

    Μου είπες για μια ακόμα φορά χθες πως είσαι αρκετά τρελός ώστε να έρθεις στον πατέρα μου να ζητήσεις το χέρι μου! Εσύ παντρεύεσαι στην τρέλα σου επάνω. Εγώ;;; Θα μπορούσαμε να ζήσουμε ως σύζυγοι; Μ’ αρέσει η ανεξαρτησία που  εμπεριέχει η σχέση μας, το γεγονός πως αλληλοφορτιζόμαστε τόσο πολύ που έχουμε τελικά απόλυτη ανάγκη και τις δικές μας στιγμές. Επίσης γνωρίζω πολύ καλά πως κι εσύ – όπως κι εγώ- είσαι σταθερός μέσα στην αστάθειά σου. Αν το αποφασίσεις, γίνεται να είμαι μόνο εγώ για σένα. Δεν ξέρω αν το θέλεις βέβαια.

    Ξέρω, ωστόσο ότι εγώ σ’ αγαπώ, τούτο το απλό και συνάμα τόσο πολύπλοκο γεγονός.

21:45

   Λέει πάλι η Christa Wolf:

«Γιατί εκείνες οι επιθυμίες που βασίζονται σε πλάνες γίνονται μέσα μας υπερδύναμες;… Πάντα επέτρεπα στον εαυτό μου αυτούς τους καιρούς μερικής τυφλότητας…»

                                                    ***

   Η Ρέα είχε αποφασίσει να κρατήσει το διαμέρισμα στη Θεσσαλονίκη και να συνεχίσει με το μεταπτυχιακό της. Εγώ διάθεση για μεταπτυχιακό καμία. Ίσως γιατί κάτι μέσα μου μού έλεγε ότι  είχα ήδη ξεκινήσει ένα. Εκείνο των σχέσεων και του έρωτα, του πόνου και των μαθημάτων από αυτόν. Ένα μεταπτυχιακό το οποίο θα μου ‘παιρνε πολλά χρόνια να το ολοκληρώσω…

   Φτάνοντας στην πόλη μου, για κάποιον ανεξήγητο λόγο,  ήμουν και πάλι στα ουράνια. Με κάπως διαφορετικό τρόπο.  Ανθρώπινο κι όχι αγγελικό. (Α, ρε, Διονύση, που ήσουν να με έβλεπες τότε…!)

 

Δευτέρα 1 Οκτωβρίου

   Καλό μας μήνα! Η ραδιοφωνική μας εκπομπή συνεχίζεται με αφιερώσεις. Μερικοί στίχοι για σένα, μάτια μου :

    «Ξέρω τι είναι ο έρωτας

    και πια δεν τον φοβάμαι

    Μονάχα που δεν είσαι  εδώ                            

    Αυτό έχω και λυπάμαι…»

«Συ μου χάραξες πορεία

                                                          Εσύ γλυκιά μου αμαρτία…»

 

 «Να σ’ αγκαλιάζω μια φορά

        Ούτε με φτάνει κι ούτε μ’ αφορά…» 

 

Τετάρτη 3 Οκτωβρίου

02:35

  Ναι, σε πίνω στο ποτήρι μου. Από δω και στο εξής Jack Daniels θα πίνω και θα σε καταπίνω! Και δεν θα με πειράζει καθόλου μάλιστα!

15:20

  «Κι ύστερα ξάπλωσε κοντά μου και κοιμήσου

    Εγώ θα πιάσω μια γωνίτσα στο κρεβάτι

    Όχι πως έχω τα κλειδιά του παραδείσου

    Μα σ’ αγαπώ κι αυτό νομίζω είναι κάτι…».

   Ήρθε στη σκέψη αυτό το τραγούδι του Βασίλη.

Επιτέλους, πήρα τα γράμματά σου.

   Κάτι μου λέει πως έφυγες χωρίς ούτε ένα τηλεφώνημα. Θα θυμώσω πολύ αν έχει συμβεί κάτι τέτοιο.

   Τι νιώθω τώρα; Μη ρωτάς καθόλου. Ούτε που ξέρω πια. Αρχίζεις και γίνεσαι πολύ μακρινός και πάλι. Θυμάσαι που σου έλεγα για την ακτή και το καράβι που απομακρύνεται από αυτήν; Ε, λοιπόν, βρεθήκαμε στο πέλαγος, στο χάος, στη λησμονιά του απέραντου γαλάζιου – θάλασσας και ουρανού. Στον αστερισμό της λήθης.

   Όταν διάβαζα τα γράμματά σου ήσουν πολύ κοντινός. Σε «έβλεπα» την ώρα που τα έγραφες. Πρωτόγνωρο – σε τέτοιο βαθμό τουλάχιστον – συναίσθημα.

   Μοιάζουμε στον τρόπο γραφής, πάντως.

18:35

   « Ο Άρης έφυγε σήμερα το πρωί, κορίτσι μου», μου είπε η μητέρα σου.

   Μπράβο! Το ήξερα κατά βάθος – πολύ βάθος – δεν ήθελα να το πιστέψω όμως. Ελπίζω να τηλεφωνήσεις ή να στείλεις γράμμα. Σίγουρα θα το κάνεις μόλις σε πιάσουν τα ζόρια. Εγώ δεν πρόκειται να κάνω καμία κίνηση για να σε βρω. Θα περιμένω τη δική σου πρώτη κίνηση στην επικίνδυνη της σχέσης μας σκακιέρα.

   Δεν πιστεύω να παρεξηγήθηκες που δεν τηλεφώνησα. Είπα πως, αν έμενα  και τη Δευτέρα το βράδυ, θα τηλεφωνούσα. Δεν έμεινα, δεν τηλεφώνησα.

 Κι αν παρεξηγήθηκες, σκασίλα μου! Πιες ξίδι, για να σου περάσει!

(συνεχίζεται. …)

 

 

 

Αυτά ελάλησε η MerryFairy... Εσείς τι έχετε να πείτε;