ΠΑ…ΘΟΣ … 💗 ΠΑ…ΡΑΜΥΘΙ … σαν 💭 όνειρο… (30)

Πέμπτη 4 Οκτωβρίου

   Το ‘ξερα πως θα τηλεφωνούσες. Χάρηκα που σ’ άκουσα καλά.

   «Ηρέμησα μια και μίλησα με την Άννια. Μου είπε πως μ’ αγαπάει, αλλά με διαφορετικό τρόπο από αυτόν που θα ήθελα εγώ.»

   Μήπως  ακούω τα λόγια σου (ενίοτε) προς εμένα;

   Τι υπέροχο γαϊτανάκι είμαστε! Ένας ωραίος κύκλος ο ένας πίσω από τον άλλον,  γυρεύοντας ο καθένας  αγάπη από τον μπροστινό μας που μόνο ο πίσω μας μπορεί να δώσει, την οποία εμείς όμως αρνούμαστε διότι έχουμε κολλήσει στον μπροστινό μας και αυτόν κυνηγάμε!

   «Εν δε ταις Αθήναις της Παράλου αφικομένης νυκτός…»,  Ξυδάκης στο Β’ Πρόγραμμα, μια στοίβα βιβλία πλάι μου. Είμαι ευτυχισμένη.

   «Πότε θα έρθεις;»

   Μπα! Μου έκανες τέτοια ερώτηση! Στο καινούριο σου σπίτι θα μπεις την ερχόμενη εβδομάδα, οπότε μπορείς να με υποδεχτείς.

   Ειλικρινά με ανέβασες που σ’ άκουσα να είσαι καλά! Και σε λίγο διάστημα, πιάνεις και δουλειά, οπότε «θα μπορώ να έρχομαι όποτε θέλω, αφού θα έχω λεφτά και δεν θα επιβαρύνω τους δικούς με τα εισιτήρια…»

   Και είμαι και άνετη παρόλο που μου είπες για την Άννια. Ίσως επειδή είμαι σίγουρη για την ποιότητα της σχέσης μας. Ίσως γιατί σου το ξέκοψε η Άννια – να ‘ναι καλά η κοπέλα!

    Εμείς ξέρω πως ΘΑ ΕΙΜΑΣΤΕ. Όπως και να ‘μαστε. Και ξέρω πως είσαι μαζί μου ακόμα και αν δεν δίνουμε σημεία επαφής μεταξύ μας. Έχουμε μέλλον εμείς οι δυο, δεν ξεκολλάμε τόσο εύκολα όσο κι αν το παιδεύουμε!

    Άιντε, καλό μας κουράγιο!


Δεν ήξερα αν έπιασαν τόπο οι συμβουλές κάποτε του Διονύση. Εγώ ούτε που είχα σκεφτεί να τις θέσω σε εφαρμογή. Έτσι μου βγήκε απλά. Είχα γίνει πυρ και μανία με τον Άρη. Το σύμπαν το κατάλαβε. Το μετέφερε και στον Άρη;

Εκείνος, πάντως, μου τηλεφώνησε πρώτος. Η χαρά μου τεράστια. Προσπάθησα να το παίξω βαρύ πεπόνι. Δεν άντεξα για πολύ. Το ίδιο πιστεύω ότι ίσχυε και από την πλευρά του.

Άρχισε να μου μιλά για τη Λέτα. Ψιλοτσαντίστηκα ξανά. Ειδικά εκείνο το «με αγαπά με διαφορετικό τρόπο απ’ ό,τι θα ήθελα εγώ» σήκωσε θύελλα μέσα μου. Κάτι παρόμοιο μου είχε πει ο ίδιος στη Θεσσαλονίκη. Ότι δεν με αγαπούσε όπως θα ήθελα εγώ.

Και πώς ήξερε πώς ήθελα εγώ; Με ρώτησε ή μονάχος του έβγαζε συμπεράσματα; Έχει διαβαθμίσεις η αγάπη; Ήξερε πώς με αγαπούσε εκείνος; Την τύφλα του ήθελε να ξέρει!

«Βρε, άει κουρέψου, να ελαφρύνει το μυαλό σου να συνέλθεις!» ήμουν έτοιμη να του πω.

Με κατακεραύνωσε με ένα γεμάτο λαχτάρα «πότε θα έρθεις;»

Ξέχασα τα πάντα. Άρχιζα να αναπνέω στον αστερισμό του ταξιδιού μου.

Και να ‘ταν μόνο αυτό!

(συνεχίζεται…)

 

 

Αυτά ελάλησε η MerryFairy... Εσείς τι έχετε να πείτε;