ΠΑ…ΘΟΣ … 💗 ΠΑ…ΡΑΜΥΘΙ … σαν 💭 όνειρο… (31)

 …Σ’ ένα από τα επόμενα τηλεφωνήματά του, ποταμός ασυγκράτητος, με πήρε στο διάβα του να ζήσω νοερά το σενάριο του δικού μας γάμου!!! Έλεγε κι έλεγε, ιστορία ολάκερη. Καρφώθηκα γερά στο πάτωμα μην αρχίσω να κραυγάζω και χοροπηδώ και ταράξω τους δικούς μου για το παιδί που «τρέχα, Νικόλα, γρήγορα, κάτι έπαθε το παιδί!»

   «…Παντρεύεσαι εσύ  κάποιον άλλον και, τελευταία στιγμή, η τύχη-βοηθός μου μού το αποκαλύπτει. Καβαλώ, λοιπόν, τη μηχανή μου και  φτάνω στην εκκλησία. Μπαίνω αγέρωχος μέσα και προχωρώ προς τα σένα. Είμαι πολύ  συφιλιασμένος που κάποιος μου παίρνει τη γυναίκα. Στέκομαι  μπροστά σου, σε κοιτάζω κατάματα και, δίχως να πω λέξη, σε αρπάζω στην αγκαλιά μου. Αντιστέκεσαι δεν αντιστέκεσαι, δεν με νοιάζει και δεν με νοιάζει τι κάνουν ή τι λένε οι άλλοι γύρω. Όλα γίνονται πολύ γρήγορα. Δεν προλαβαίνει κανείς να με εμποδίσει. Δεν αφήνω κανέναν να με εμποδίσει. Σ’ ανεβάζω στη μηχανή. Σταματώ πιο κάτω και σου δίνω να φορέσεις ένα φόρεμα που σου ’χω αγοράσει. Πάμε   κατευθείαν στο λιμάνι. Από εκεί σε ένα νησί. Σου έχω  κιόλας έτοιμο και νυφικό, ένα ροζ απαλό, κοντό, όχι μακρύ, το ξέρεις ότι τρελαίνομαι να σε βλέπω με κοντά φορεματάκια. Βρίσκουμε έναν παπά σ’ ένα ξωκλήσι μπροστά στη  θάλασσα και μας παντρεύει. Εννοείται πως έχω πάρει και βέρες και ….»

   Τι ήταν όλα τούτα που άκουγαν τα αυτιά μου; (Αργότερα έγινε μια παρόμοια διαφήμιση για το Cutty Sark κι είχα να το λέω πως μας είχαν κλέψει την ιδέα.)

   Πρώτη φορά δεν αντέδρασα αυθόρμητα στο άκουσμα των λόγων του. Αναλογιζόμουν ποια όφειλε να ήταν η φανερή αντίδρασή μου. (Η κρυφή ήταν άμεση εκτόξευση στο φεγγάρι.) Εσωτερικά απορούσα τι ικανότητες είχε τούτος ο άνθρωπος να πιάνει τις πιο μύχιες σκέψεις και επιθυμίες μου, αναπάντεχα να με εξυψώνει.

    Η εκτόξευση, ωστόσο, ήταν απότομη. Τρομοκρατήθηκα από την πρόταση του Άρη. Καλή η φαντασία, ήθελα εγώ όμως πραγματικά να δεσμευτώ με κάποιον, ακόμα κι αν αυτός ο κάποιος ήταν ο Άρης, ο μεγάλος μου έρωτας, το πάθος μου; Γρήγορα-γρήγορα καταχώνιασα βαθιά μέσα μου ό,τι είχα ακούσει.

   Προτίμησα  την ασφάλεια της πραγματικότητας ενός ποτηριού ουίσκι –του συγκεκριμένου που εκείνος λάτρευε. Έβγαλα από την κρυψώνα του το μπουκάλι και γέμισα ένα ποτήρι. Το κατέβασα μονορούφι. Το άφθονο οινόπνευμα απολύμαινε τη μικρούλα  πληγή που άνοιγε στα σωθικά μου.

                                                     ***

   Μέχρι τότε δεν ήθελα ούτε να το μυρίζω το Jack Daniels -«Γιάκωβο» το αποκαλούσε ο Άρης.  Πριν καιρό, όμως, ένα βράδυ στο μπαρ, ζήτησα από το Χριστόφορο, το γνωστό μας μπάρμαν, ένα Jack Daniels. Με κοιτούσε σα χαζός. Ήξερε πολύ καλά τις προτιμήσεις μου. Τέτοια σκληρά ποτά ούτε  τα πλησίαζα. Με ενοχλούσε η μυρωδιά τους. Εκείνο το βράδυ με δυο γερές ρουφηξιές  κατέβασα όλο το ποτό. Ο Χριστόφορος και οι φιλενάδες περίμεναν από στιγμή σε στιγμή να πέσω από το σκαμπό. Ακάθεκτη εγώ, όχι μόνο δεν έπαθα τίποτα, μα δήλωσα κιόλας πως από τότε και στο εξής τούτο θα ήταν το ποτό μου.

  «…έτσι, για να πίνω τον Άρη στο ποτήρι μου!».

 

Σάββατο 6 Οκτωβρίου

   Ουίσκι στο ποτήρι.

Σε πίνω στο ποτήρι.

   Τα δυο μάτια σου

   Γεμίζουν το κενό του δωματίου

   Οθόνες μυστικές

   Που με κατασκοπεύουν.

   Είσαι πολύ κοντά μου από χθες το βράδυ. Καιρό είχα να σε νιώσω έτσι. Τόσο, που έχω ξανα-αναρτήσει τη φωτογραφία σου μπρος μου. Α, να μια διαφορά μας : εσύ κοιτάς τις φωτογραφίες μας όταν είσαι χάλια. Εγώ τις κοιτώ όταν είμαι πολύ καλά κυρίως.

   Είσαι πολύ-πολύ-πολύ κοντά μου. Με σκέφτεσαι, είμαι σίγουρη για αυτό. Ήξερα ότι θα τηλεφωνούσες και το έκανες.

   «Μια νύχτα μαζί σου κι ό,τι κι αν βγει…» θέλω σήμερα, όπως το ήθελα και το έκανα τόσες φορές. Θα μου πεις, βέβαια, εγώ ήξερα πολύ καλά τι θα ‘βγαινε και πού θα οδηγούσε : στην υπέρτατη ευτυχία. Και κάθε που   αισθανόμουν πως η κατάληξη δεν θα ήταν τέτοια, το απέφευγα. Τις νύχτες μαζί σου τις θέλω τέλειες – είμαι απόλυτη σε τούτο.

   Σ’ αγαπώ όπως και να είναι τούτη η αγάπη…

«Κοντά μου συνέχεια αισθάνομαι να τριγυρνάς

   Κι όμως έχεις φύγει

   Συνορεύω με την τρέλα

   Κι όμως έχεις φύγει

Μα φοβάμαι πως για πάντα θα με τυραννάς…»

   Εγώ συνορεύω με την τρέλα όταν  με τέτοια ένταση σε αισθάνομαι δίπλα μου. Παράξενη αίσθηση. Θα με τυραννάς για πάντα – ναι – μα με την καλή έννοια.

(συνεχίζεται…)

 

2 Replies to “ΠΑ…ΘΟΣ … 💗 ΠΑ…ΡΑΜΥΘΙ … σαν 💭 όνειρο… (31)”

Αυτά ελάλησε η MerryFairy... Εσείς τι έχετε να πείτε;