ΠΑ…ΘΟΣ … 💗 ΠΑ…ΡΑΜΥΘΙ … σαν 💭 όνειρο… (32)

Τετάρτη 10 Οκτωβρίου

   Κανονικά θα έπρεπε να έχω απογειωθεί μετά το χθεσινό τηλεφώνημά σου, την ενθερμότατη έκφραση της αγάπης σου, την ανοιχτή πρόταση γάμου. Χθες πετούσα, σήμερα, ωστόσο, είμαι στο στάδιο της προσγείωσης (πώς το λέει η αεροσυνοδός στο αεροπλάνο για να επιστρέψουν οι επιβάτες στις θέσεις τους,  να δέσουν τις ζώνες τους, κτλ, κτλ;). Ή έχω αμφιβολίες πως όλα αυτά δεν είναι αληθινά και πρόκειται απλά για ενθουσιασμό αμοιβαίο της στιγμής, ή  εγώ στην πραγματικότητα δεν είμαι έτοιμη για κάτι σοβαρό, είτε με σένα, είτε με οποιονδήποτε άλλο, και τρόμαξα στην ιδέα παντρειάς.

   Κι όμως… είναι στιγμές που είμαι βέβαιη πως θα είμαστε μαζί για πολύ ακόμα. Πώς γίνεται αυτό; Καλέ, πείτε μου, σας παρακαλώ. Τι συμβαίνει με μένα; Τι συμβαίνει με μας;

   Μήπως τώρα, που εσύ με θες σταθερά και σίγουρα, εγώ λακίζω, διότι κατά βάθος η όλη μας χύμα-στο-κύμα κατάσταση με βολεύει;

   Άχου, Άρη, φοβάμαι εμένα μονάχα. Εγώ είμαι ακόμα πιο ασταθής και απρόβλεπτη απ’ ότι εσύ – τούτο αποδεικνύεται. Είσαι και μακριά, στο καλό σου. Αν ήσουν εδώ, θα δοκιμάζαμε τη σχέση στην καθημερινότητα και μαζί και τις δικές μας αντοχές μα και τα θέλω μας. Θα αρραβωνιαζόμαστε ίσως, θα μπορούσαμε να μένουμε και μαζί και θα τη βγάζαμε την άκρη. Τώρα, τρεχαγυρευόπουλος!

                                                   ***

   Αρκετές φορές έβρισα την τύχη μας που δεν γινόταν να ήμαστε μαζί. Πίστευα και πιστεύω πως θα ξεκαθάριζε μια ώρα αρχύτερα η αντοχή και η ποιότητα της σχέσης μας μέσα από τις δοκιμασίες της καθημερινότητας ή και μιας συμβίωσης ακόμα. Δεν πίστευα, μα πιστεύω, ότι έτσι  ήταν να γίνει για να μάθει ο καθένας μας  όσα ήταν να μάθει.

   Ο Άρης συνέχισε να επικοινωνεί τακτικά μαζί μου. Ακόμα πιο τακτικά συνέχισε να μου υπενθυμίζει την πρόσκλησή του να τον επισκεπτόμουν.

   Εγώ τσιμπούσα τον εαυτό μου. Αναρωτιόμουν αν ζούσα ένα όνειρο ή μια αλήθεια. Φίμωνα με τσιρότα αμφιβολίας τις ιαχές χαράς. Κάτι εντός μου με συγκρατούσε. Πιθανολογούσα πως ήταν ο φόβος μιας ουσιαστικής δέσμευσης. Τώρα ξέρω πως ήταν η απόλυτη προστασία που μου παρείχε η διαίσθησή μου.

   Ήταν, βέβαια, απίθανο να με συγκρατούσε ο,τιδήποτε από το να μην πήγαινα να τον δω. Ούτε ο Δίας με τους κεραυνούς του αυτοπροσώπως δε με σταματούσε!

   Πήρα μια μέρα άδεια. Πήρα τα εισιτήρια μου. Μαζί τους προμηθεύτηκα και οκάδες  νευρικότητας. Μου φαινόταν απίστευτο ότι θα πήγαινα να τον δω, ότι θα ζούσαμε πάλι μαζί σε ένα χώρο οι δυο μας για κάποιες μέρες. Είχα βγάλει φτερά. Πετούσα στη δουλειά, στη διασκέδαση, στο σπίτι, παντού.

    Έβαζα και ξανάβαζα τα πράγματα στη βαλίτσα τις τελευταίες μέρες πριν την αναχώρησή μου. Δεν μπορούσα να αποφασίσω τι να έπαιρνα μαζί μου για να ήμουν η κουκλάρα του Άρη. Επιθυμούσα διακαώς  να εντυπωσίαζα τον ίδιο και όποιον άλλον με γνώριζε από την εκεί παρέα του. Ένα θηλυκό πετούμενο ήμουνα που ετοίμαζε  τα στολίδια του και τα πλουμίδια του για να δελεάσει το αρσενικό που επιθυμούσε!

   Στους γονείς μου είπα ότι θα πήγαινα με τα κορίτσια στην ξαδέλφη της Έλενας την οποία είχαμε γνωρίσει το καλοκαίρι και μας είχε προσκαλέσει και τώρα ήταν ευκαιρία με τις αργίες απεργίες και … και …

(συνεχίζεται…)

 

 

 

 

Αυτά ελάλησε η MerryFairy... Εσείς τι έχετε να πείτε;