ΠΑ…ΘΟΣ … 💗 ΠΑ…ΡΑΜΥΘΙ … σαν 💭 όνειρο… (33)

Πέμπτη 18 Οκτωβρίου

   Το γράμμα που μου έστειλες είναι ίδιο με αυτό που σου έστειλα εγώ. Τέτοια σύμπνοια ψυχών…!

   Έχω νευρικότητα. Τα πράγματά μου δεν τα έχω ετοιμάσει ακόμα. Το βράδυ.

   Επιθυμώ να διακτινιστώ τώρα και να έρθω εκεί. Δεν μπορώ να περιμένω το αύριο.

   Σου ‘ρχομαι έρωτά μου αγιάτρευτε, πάθος μου μεγάλο…

                                                 ***

   Η στιγμή της αναχώρησης επιτέλους έφτασε.

  Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού έκλεισα τα μάτια και προσπάθησα να κοιμηθώ για να μην με τρώει η λαχτάρα και η αγωνία. Τα αεροπορικά μίλια της απόστασης λιγόστευαν. Οι χτύποι της καρδιάς μου αυξάνονταν.

   Στην αίθουσα αφίξεων με περίμεναν  ένα τεράστιο χαμόγελο και δυο μάτια που  ξεχείλιζαν από  χαρά. Άφησα  το βλέμμα να χτενίσει  το κορμί που λάτρευα. Διαπίστωσα πως το ένα χέρι του Άρη ήταν πίσω από την πλάτη του. Πριν προλάβω να σκεφτώ ο,τιδήποτε, το ΄φερε τσαχπίνικα μπρος μου προσφέροντάς  μου ένα μπουκετάκι λουλούδια. Ύστερα, «Κούκλα μου, ήρθες!». Με σήκωσε στην αγκαλιά του. Μου σφράγισε το στόμα με ένα πεινασμένο φιλί.

   Πήρε από τα χέρια μου τα πράγματά μου. Περιμένοντας στην ουρά για ταξί δεν έπαψε να μου δίνει πεταχτά φιλιά. Λαμποκοπούσε. Σε όλη τη διαδρομή για το σπίτι του με χάζευε με το χαμόγελο μόνιμα ζωγραφισμένο στο πρόσωπό του. Πόσο πολύ  του πήγαινε! Τα μάτια του εξέφραζαν κάτι παραπάνω από έρωτα και τώρα ήταν σαν να μη φοβόταν να το δείξει.

   Φτάσαμε μετά από … ; – πώς να υπολογίσει το χρόνο ένας λάτρης της Τέχνης μπροστά στον ανεκτίμητο πίνακα ζωγραφικής με τον τίτλο Άρης;

   Μπήκα με το δεξί για το καλορίζικα σε ένα χώρο που δεν έμοιαζε ακριβώς φοιτητικός. Απροσδιόριστος, σαν εκείνον. Απλός, μα με ιδιαίτερες διακοσμητικές πινελιές.

   Στην εξώπορτα ένα μικρό χολ με ένα παλιομοδίτικο, αλλά ταιριαστό, πορτ-μαντό που στον καθρέφτη του ο Άρης είχε κάνει τις δικές του εικαστικές παρεμβάσεις. Το χολ έβγαζε σε ένα σαλονάκι με δυο καναπέδες, ένα μεγάλο τραπέζι με σκαλιστές καρέκλες και έναν όμορφο αντικέ μπουφέ. Μερικές αφίσες από Ελλάδα και άλλες με έργα γνωστών καλλιτεχνών -ετούτο δεν το περίμενα- στους τοίχους. Η κουζίνα μικρή αλλά περιποιημένη (μάλλον την ίδια αγωνία του εντυπωσιασμού με μένα  είχε και ο Άρης, αφού όλα ήταν στη εντέλεια). Το μπάνιο παραδίπλα επίσης  καθαρό, με ανάκατα πάνω στα ράφια αφρούς ξυρίσματος, ζελέ, αφρόλουτρα, after shave. Μόνο ταχτοποιημένο στη θέση του ένα μπρούτζινο πινέλο και το μπολάκι του. Η κρεβατοκάμαρα, τέλος,  είχε παράθυρα ολόγυρα. Μου  θύμισε άλλες εποχές, κυρίως εκείνη της ταινίας «Επικίνδυνες Σχέσεις», όπου ο Μάλκοβιτς αποπλανούσε μια πιτσιρίκα. Μια βελούδινη κόκκινη κουρτίνα χώριζε την κρεβατοκάμαρα από το σαλόνι. Πάνω από το κρεβάτι στερεωμένο με μια πινέζα –μόνο ετούτο-  ήταν το ποιηματάκι μου. (Αργότερα παρατήρησα ότι ο Άρης είχε σημειώσει πάνω του την ημερομηνία των γενεθλίων μου.)

   Η γρήγορη περιήγησή μου στο χώρο τελείωνε. Βρισκόμουν στις «Επικίνδυνες Σχέσεις» της κρεβατοκάμαρας, όταν ένιωσα τον Άρη πίσω μου. Με αγκάλιασε παθιασμένα. Έστρεψε το πρόσωπό μου στο πρόσωπό του. Στα μάτια του έλαμψε η έξαψη η ερωτική,  η τόσο γνώριμη σε μένα.

   Μέχρι το βράδυ μείναμε αγκαλιασμένοι στο κρεβάτι. Κουβεντιάζαμε, κάναμε έρωτα, προσπαθούσαμε να χορτάσουμε ο ένας τον άλλον.   Ήμουν στον παράδεισο και μάλιστα σε ένα διαφορετικό, ακόμα πιο μαγικό από εκείνον στον οποίο βρισκόμουν το καλοκαίρι.

   Κάποια στιγμή με κοίταξε βαθιά στα μάτια.

«Θα ‘θελα να σου έκανα ένα παιδί…»

Τα  ‘χασα. Απλά χαμογέλασα.

   «…Αλήθεια το λέω. Δεν σου κάνω πλάκα. Θέλω να σου κάνω ένα παιδί, ένα κορίτσι που να σου μοιάζει, να βγαίνουμε οι τρεις μας έξω κι εγώ να καμαρώνω για τις γυναίκες μου».

   Τι είναι πιο πέρα κι από τον παράδεισο; Εκεί είχα εκσφενδονιστεί…

(συνεχίζεται…)

 

 

 

 

 

 

Αυτά ελάλησε η MerryFairy... Εσείς τι έχετε να πείτε;