ΠΑ…ΘΟΣ … 💗 ΠΑ…ΡΑΜΥΘΙ … σαν 💭 όνειρο… (34)

Το πρωί, μόλις ξύπνησα, ένιωσα την απουσία του Άρη από το κρεβάτι. Άνοιξα τα μάτια. Αντίκρισα το κεφάλι του να ξεπροβάλλει από την κουρτίνα.

   «Μη σηκωθείς! Περίμενε εκεί!»

   Εξαφανίστηκε σε δευτερόλεπτα. Σε δευτερόλεπτα πάλι έλαμψε το χαμόγελό του.

    «Δεν θέλω να μου κουραστείς καθόλου. Έρχομαι σε λίγο!»

    Απορούσα αν ετούτος ήταν πράγματι ο Άρης, ο δικός μου Άρης, ο γνωστός, που μου το έπαιζε κάποιες φορές βαρύς κι ασήκωτος από το τηλέφωνο. Μακάριζα την αναγκαστική απομάκρυνσή μας που τον είχε μεταμορφώσει.

    Εμφανίστηκε σε λίγο με ένα δίσκο όπου είχε τοποθετήσει ένα πλουσιότατο πρωινό. Θεέ και Κύριε! Όλα τούτα ο Άρης;!

   Με τάισε μπουκιά-μπουκιά στο στόμα. Εκείνος έφαγε πόντο-πόντο το κορμί μου.

   Ώρες μετά έπιασα τις μπότες μου για να τις φορέσω. Θα με ξεναγούσε στην πόλη. Τις άρπαξε από τα χέρια μου.

   «Η δική μου η γυναίκα δεν κουράζεται ούτε για να φορέσει τις μπότες της!», μου δήλωσε γλυκά.

    Με κάθισε σε μια καρέκλα. Γονάτισε στο πάτωμα. Υποβάλλοντας τα αρσενικότατα σέβη του προς κάθε εκατοστό των ποδιών μου, τα τοποθέτησε με προσοχή και λατρεία στις μπότες.

   Ω, θεοί του Ολύμπου και όλων των όρεων της γης! Σε αερόστατο είμαι και πετώ!

  Ο Άρης εξέφραζε απλόχερα τη λατρεία του. Δίχως φόβο. Με πολύ πάθος. Νιόζυμο φύλλο με άνοιγε με μαεστρία  και με άπλωνε στο σύμπαν του.

   Βόλτες. Ρομαντικά δείπνα εντός κι εκτός σπιτιού. Ανάλαφρες κουβέντες. Παθιασμένες ερωτικές συνευρέσεις. Όλα κάτω από τα αέρινα βουάλ της αγάπης. Ναι, ήμουν πλέον σίγουρη πως ο Άρης διέσχιζε το ναρκοπέδιο της αγάπης. Ο ίδιος το είχε καταλάβει; Αποκλείεται. Βάδιζε πολύ ανέμελα. (Όταν αργότερα κατάλαβε πού βάδιζε, πανικοβλήθηκε και έσκαγε μονάχος του τις νάρκες μία-μία.)

 

Σε μία έξοδό μας μου γνώρισε την παρέα του. Καταφέραμε να τους εντυπωσιάσουμε σα ζευγάρι. Δεν χρειάστηκε διόλου να προσπαθήσουμε.

   Γνώρισα και την Άννια. Ένα γλυκύτατο πλάσμα με μια αφέλεια παιδική και μια πονηριά γυναικεία μαζί. Ήταν – πραγματικά και ολοκληρωτικά- με ένα όμορφο παλικάρι.

    «Ο νέος της γκόμενος», μου είπε με ύφος κουτσομπολίστικο ο Άρης. Έβλεπα ιδίοις όμμασι  πλέον πως η Άννια ήταν ήδη σε άλλη αγκαλιά ευτυχισμένη. Ολοφάνερα δεν ξαναγυρνούσε στον Άρη. (Μια γυναίκα όταν αποφασισμένα φεύγει από κάποιον, φεύγει οριστικά.) Ολοφάνερα επίσης του  Άρη δεν του καιγόταν καρφί, εκείνη τουλάχιστον τη στιγμή, για την Άννια. Ουφ!

 

   Η μέρα της αναχώρησής μου ήταν για τα ανάθεμα. Ο Άρης πρέπει να βρισκόταν σε ακόμα χειρότερη θέση  από μένα. Από την ώρα που ξυπνήσαμε μέχρι το μεσημέρι, βδέλλα το κορμί του στο κορμί μου.

  Κατά την τελευταία μας βόλτα στην πόλη άρχισε να στραβώνει. «Πολύ ακριβό αυτό το αναμνηστικό. … Γαμώτο, όπου και να βάλω την καρέκλα με χτυπά ο κωλοήλιος…»

   Οι ώρες πριν τον αποχωρισμό ακόμα πιο βασανιστικές. Καθόλου άνετος, εξαιρετικά νευρικός, απέφευγε και να μ’ ακουμπήσει ακόμα. Τώρα  του έφταιγαν όλα. Μα όλα.

  «Άσχημη ώρα φεύγεις. Θα έχει πολύ κίνηση. … Πώς θα βρούμε ταξί; … Μεγαλούτσικο σακ-βουαγιάζ πήρες … ».

   Στην ουσία τού έφταιγε το εξής ένα: το φευγιό μου. Το ασήκωτο βάρος του φευγιού μου, για την ακρίβεια. Μάλλον ο Άρης δεν φανταζόταν ότι θα παρέκκλινε από τις προδιαγραφές του “cool”.

   Καλώς όρισες στο ναρκοπέδιο, καλέ μου!

   Η σκοτεινιά στο βλέμμα του ήταν πιο βαριά από τη σκοτεινιά της ατμόσφαιρας. Πιο πένθιμα από ποτέ, με το χέρι όρθιο,  προσπαθούσε να βρει ταξί στον κεντρικό δρόμο.

   Στο αεροδρόμιο  μαύρισαν τα πάντα. Παρόλη την ψύχρα καθίσαμε έξω. Ήθελε να καπνίζει. Ρουφούσε με μανία τον καπνό  αμίλητος. Του κρατούσα το μπράτσο. Μου έριχνε απελπισμένα χαμόγελα.

   Με αποχαιρέτισε με ένα μακράς διαρκείας δυνατό φιλί.

 

   Μέσα στο αεροπλάνο δεν ήξερα πού ήμουν. Προτίμησα να χαθώ κατευθείαν στο υπερπέραν παρά να σκέφτομαι. Αντίθετα με τους καλοκαιρινούς μας αποχωρισμούς, ένιωσα άδεια μόλις έχασα τη σωματική επαφή με εκείνον. Σαν να μου είχαν πάρει την πηγή ενέργειάς μου και μου ήταν πολύ δύσκολο να έκανα κάτι για αυτό.

  Τι μας είχε συμβεί αυτή τη φορά;

(συνεχίζεται…)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Αυτά ελάλησε η MerryFairy... Εσείς τι έχετε να πείτε;