ΠΑ…ΘΟΣ … 💗 ΠΑ…ΡΑΜΥΘΙ … σαν 💭 όνειρο… (35)

Πέμπτη 25 Οκτωβρίου

   Όλα εν καιρώ διευθετούνται.

   Λοιπόν…Το πόσο θυμωμένη είμαι, δε λέγεται. Γιατί θυμώνω εγώ που έλεγα πως μαζί σου δεν μπορώ να θυμώσω ποτέ;

   Καταρχήν, δεν είμαι  άβουλο, μικρό κοριτσάκι και δε δέχομαι να μου λες να μη στενοχωριέμαι για μια υπόθεση για την οποία ξέρω πολύ καλά τι μου γίνεται.

   Δεν αισθάνεσαι, λες, εντάξει απέναντί μου που πηγαίνεις και με άλλες. Σου είπα εγώ να μην πηγαίνεις; Μήπως εγώ έχω κάνει συμβόλαιο μαζί σου να μην πάω με άλλον;

   Λες πως είμαστε φίλοι βασικά, μερικές φορές όμως γινόμαστε και κάτι παραπάνω. Και εγώ σου λέω το εξής: είμαστε φίλοι και θα είμαστε και εραστές όσο ένας από τους δυο μας ή και οι δυο μας δε βρούμε κάποιο ταίρι.

   Ισχυρίζεσαι πως δε νιώθεις πια το πάθος που ένιωθες για μένα. Άει, κουρέψου, Άρη! Εγώ την έζησα τη γλυκιά και τρυφερή αγάπη σου. Εγώ το γεύτηκα το πάθος σου. Πότε πρόλαβες να ξε-παθιαστείς μέσα σε τέσσερις μέρες;

   Όταν ήμουν στο σπίτι σου, εσύ ήσουν που μου ‘λεγες ότι στενοχωριόσουν που θα έφευγα και εγώ το έβλεπα ξεκάθαρα τούτο. Χθες στο τηλέφωνο μου είπες ότι σε κούρασε η παραμονή μου εκεί και άλλες τέτοιες μπούρδες! Δε μας παρατάς, Άρη, μέχρι να αποφασίσεις τι επιτέλους ένιωθες τις συγκεκριμένες εκείνες στιγμές;

   Μήπως δεν ξέρεις εντελώς τι θέλεις;

   Κι εγώ είμαι ασταθής όσον αφορά εσένα και δεν ξέρω αν σε βλέπω πάντα ερωτικά ή πώς στο καλό σε βλέπω. Είμαι, ωστόσο, σίγουρη ότι, όταν ήρθα να σε δω, πέρασα πολύ-πολύ όμορφα χωρίς να κουραστώ καθόλου. Και είχα δίκιο να με τρομάζει η ευτυχία μου και η τόση μεγάλη έκφραση αγάπης από σένα για μένα.

Εσύ με κουράζεις με το να μου λες διαφορετικά πράγματα κάθε φορά. Θα μου πεις, από ασταθείς και ανεξάρτητους τύπους τι περιμένεις τώρα!…

   Άει πνίξου, Άρη, που θα μου πεις ότι κουράστηκες!

   Δεν κάνω και ούτε πρόκειται να κάνω κανένα βήμα για να σε προσεγγίσω. Θες να με ακούσεις; Τηλεφώνησε εσύ. Και είμαι περίεργη να διαβάσω τι θα μου γράφεις στο γράμμα που μου έγραψες, όπως λες, χθες. Ούτε φωτογραφίες σου στέλνω, ούτε τίποτα. Εξάλλου, τι να τι κάνεις τις φωτογραφίες που θα σου θυμίζουν «ένα κουραστικό Σαββατοκύριακο»;

   Άει, παράτα μας, Άρη…!


Λένε πως τα ωραία πράγματα διαρκούν λίγο. Εγώ ανέκαθεν στιγμές μετρούσα στη ζωή μου, οπότε δεν είμαι σε θέση να πω αν η εξαιρετική φάση με τον Άρη κράτησε λίγο ή πολύ. Για μένα ήταν μια στιγμή και μια αιωνιότητα μαζί. Πόσο μπορεί ετούτη να διαρκέσει;

Ένα βράδυ, κάποιες μέρες μετά το γυρισμό μου, είχα μείνει αργά στη δουλειά. Στο ένα γραφείο δούλευα εγώ, στο άλλο, μέσα, η Ελλη. Χτύπησε το τηλέφωνο στη δική μου γραμμή. Το σήκωσα. Άκουσα με έκπληξη τη φωνή του Άρη. Σπάνια με έπαιρνε στη δουλειά, αφού ήξερε ότι συνήθως δεν μπορούσα να μιλήσω άνετα, όλο και κάποιος βρισκόταν τριγύρω.

«Έχεις κόσμο; Μπορούμε να μιλήσουμε;».

Του έδωσα το ΟΚ. Άρχισε να μου μιλά, με ένα χαζό τόνο στη φωνή, για μεταξύ μας φιλία. Τα υπόλοιπα δεν τα άκουσα ολόκληρα. Έφταναν στα αυτιά μου αποσπασματικά, μια και το τότε κόλλημά μου με τη λέξη φιλία από το στόμα εραστή είναι γνωστό.

«Εγώ δεν το αντέχω να ξέρω ότι θα με περιμένεις… δεν πρόκειται να καθίσω ήσυχος… μου αρέσουν οι γυναίκες… δε θέλω να σε πληγώσω… κουράστηκα την τελευταία μέρα που ήρθες… αγγαρεία ο ερχομός σου… δεν θέλω να στενοχωριέσαι… πάντως να ξέρεις (παύση): Σ’ ΑΓΑΠΩ…»

Κατέβασα αργά-αργά το ακουστικό. Απόμεινα να κοιτάζω τη γωνία απέναντι. Τι είχε συμβεί; Είχα ζήσει κάτι ή το είχα ονειρευτεί; Κι αν το είχα ονειρευτεί, τι σόι όνειρο πήγα και διάλεξα; …  Κενό.

Δεν ξέρω πόση ώρα μετά είδα την Ελλη στην πόρτα να ανοιγοκλείνει το στόμα της. Κούνησα το κεφάλι να επαναφέρω τις αισθήσεις μου.

«Καλά, δεν με ακούς τόση ώρα που σου φωνάζω; Τι έγινε; Είσαι καλά;».

Δεν θυμάμαι τι της είπα εκείνη την ώρα. Θυμάμαι πάντως που με ένα ποτήρι Jack Daniels στο χέρι έβριζα τον Άρη. Ποιος με άκουσε και δεν με φοβήθηκε ήμουν. Αν τα πράγματα εκεί μέσα  ήταν δικά μου, θα τα είχα κάνει όλα κομμάτια.

Έπειτα μάζεψα τα δικά μου κομμάτια και τα πήγα βόλτα στα μπαρ.

Αυτά ελάλησε η MerryFairy... Εσείς τι έχετε να πείτε;