ΠΑ…ΘΟΣ … 💗 ΠΑ…ΡΑΜΥΘΙ … σαν 💭 όνειρο… (36)

Παρασκευή 26 Οκτωβρίου

   Δε μου κάνεις καμία απολύτως αίσθηση. Πραγματικότητα, θέμα εγωισμού, και τα δυο μαζί, δεν μπορώ να το διακρίνω. Πάντως η προηγούμενη Παρασκευή, που ήμαστε μαζί, μου φαντάζει  αιώνες πριν.

   Κάμε ότι καταλαβαίνεις.

   Μη με ζαλίζεις με τα άγαρμπα επινοημένα ψέματά σου μόνο. Τις φτηνές δικαιολογίες με τις οποίες πασχίζεις -δίχως και ο ίδιος να το αντιλαμβάνεσαι- να καλύψεις τους δικούς σου βαθιούς φόβους αλλού να τους τσαμπουνάς.

   Παράτα και το στυλάκι  ενδιαφέρομαι-για-σένα και δεν μου χρειάζεται η συμπόνια σου. Το δικό σου εαυτό φρόντισε κι άσε με μένα να φροντίσω το δικό μου όπως ξέρω και καταλαβαίνω, ΟΚ;

 

Σάββατο 27 Οκτωβρίου

   Δεν πρόκειται να τηλεφωνήσω. Το λέω και το ξαναλέω για να το ακούω και να το βλέπω και να μην το κάνω. Έκανες το λάθος, Άρη, να σκίσεις το βελούδινο γάντι και τώρα θα βρεθείς αντιμέτωπος με την ατσαλένια γροθιά που κρύβει μέσα του.

   Ακούς εκεί, σε κούρασα που ήρθα! Καλά, κάλο έχεις; Όταν δηλαδή, έκανες σαν τρελός για να περάσω όσο πιο υπέροχα γινόταν, όταν με έβαζες με το ζόρι στο κρεβάτι για να περιμένω να μου φέρεις πρωινό, όταν εσύ ο ίδιος γονατιστός μου σκούπιζες και μου έβαζες τις μπότες –δίχως να στο ζητήσω– και χαμογελούσες ηλίθια από χαρά, όταν μου έλεγες –τη στιγμή που η καρδιά σου μιλούσε– να κάνουμε παιδί, όταν γινόσουν εσύ παιδί μαζί μου, όταν μου έλεγες πως «στιγμές σαν κι αυτή επιθυμώ να ήμαστε παντρεμένοι», όταν, όταν, όταν…τότε σε κούραζα; Μήπως σε έχει κουράσει ο εαυτός σου;

   Εγώ ξέρω πως σε αγαπώ. Ακόμα και τώρα ο θυμός μου αποτελεί υγιές μέρος της αγάπης μου. Και δεν σου επιτρέπω να φέρεσαι έτσι ανώριμα και φοβισμένα. Δεν σου ζητώ να μου λες πως πάντα αισθάνεσαι ερωτικά απέναντί μου. Απαιτώ, όμως, τις στιγμές που ΒΙΩΝΩ πως περνάς καλά έως θεσπέσια μαζί μου,  να τις παραδέχεσαι και όχι να λακίζεις αρνούμενος τα πάντα.

   Σε κούρασα που ερχόσουν κάθε λίγο και λιγάκι στο δωμάτιο και κρυφοκοίταζες από την κουρτίνα, γιατί «θέλω να σε βλέπω συνέχεια, δεν σε χορταίνω»; Εγώ σου το ζήτησα; Μόνος σου τα έκανες όλα. Και μη μου πεις ότι τα έκανες από υποχρέωση, γιατί ξέρω ότι ψεύδεσαι ασύστολα και θα σε κοπανήσω!

   Είμαι σίγουρη πως θα τηλεφωνήσεις με εντελώς διαφορετική διάθεση. Ξέρω πως η συμπεριφορά σου η τελευταία οφείλεται εν μέρει και στο τετραδιάκι που σου άφησα, όπου παρουσιάζομαι άλλοτε ευάλωτη και άλλοτε δυνατή. Μάλλον όμως, δεν αντιλήφθηκες τη δυνατή πλευρά μου. Σε φόβισε το άδολο και άνευ όρων δόσιμό μου. Σε φόβισε το πάθος μου. Ίσως σε φόβισε τελικά ο  εαυτός σου. Κυρίως αυτός.

   Δεν κατάλαβες πως για μένα λειτουργείς κάπως  σα φορτιστής μπαταρίας. Ενεργοποιούμαι μέσω εσού.  Αποτελείς ένα σημείο αναφοράς ερωτικό και φιλικό συνάμα. Ένα πάθος που με αναζωογονεί και δεν με αποδιοργανώνει.

   Σε φόβισε, μήπως, το «τούτος ο άνθρωπος σα σκέψη με τρελαίνει» που γράφω κάπου μέσα στο τετραδιάκι; Ναι,  με τρελαίνεις, όταν θέλω εγώ να με τρελαίνεις. Δεν εννοώ ποτέ να επιτρέψω στον εαυτό μου να αμελήσει σημαντικές υποθέσεις σκεφτόμενη εσένα και σαχλαμαρίζοντας ή μιρλιάζοντας σαν παιδούλα Γυμνασίου. ΟΧΙ. ΠΟΤΕ. Κι όταν εγώ λέω κάτι, το εννοώ. Το πολύ-πολύ να γράφω καμιά σελίδα να μου περνάει η φούρκα και έπειτα…όλα καλά και όλα ωραία.

   «Σ’ αγαπώ έντονα, παράφορα, τρελά, μα όχι απεγνωσμένα», σου έχω γράψει και σου έχω πει. Το κατάλαβες εις βάθος τούτο το απλό; Εννόησέ το, please! Σ’ αγαπάω όχι απεγνωσμένα. Κι όταν η αγάπη σου για μένα πάψει, θα πάψω κι εγώ τη δική μου, καθότι η μονόπλευρη αγάπη, όσο κι αν είναι χριστιανικά αποδεκτή , για μένα είναι ψυχοφθόρα και δεν εννοώ να είμαι μαζόχα, τουλάχιστον τώρα στα νιάτα μου που είμαι μια χαρά και δε μου λείπει τίποτα!

Bye!

 

 

 

 

Αυτά ελάλησε η MerryFairy... Εσείς τι έχετε να πείτε;