ΠΑ…ΘΟΣ … 💗 ΠΑ…ΡΑΜΥΘΙ … σαν 💭 όνειρο… (37)

Δευτέρα 29 Οκτωβρίου

   Από τη μια είμαι σίγουρη πως θα τηλεφωνήσεις και από την άλλη με φοβίζει η τόση μου σιγουριά. Είσαι κομματάκι απρόβλεπτος στη συμπεριφορά σου.

   Σε διώχνω και σε φέρνω στη σκέψη μου όποτε θέλω εγώ, μια και προς το παρόν έχω δουλειά και συνεπώς, απασχολώ το ανήσυχο είναι μου. Δεν  θέλω να έχω ουδεμία διαίσθηση για μας. Επιμένω, ωστόσο, να μας βλέπω παντρεμένους στο γλέντι του δικού μας γάμου. Και το περίεργο είναι πως  ούτε σκοπεύω ούτε θέλω να παντρευτώ τώρα. Δεν έχω τάσεις «κλο-κλο»  (προσφιλής έκφραση του Διονύση σχετικά με τη μανία παντρειάς που καταλαμβάνει τις γυναίκες).

   Μπορώ να σε φανταστώ στο πλευρό μου. Είσαι το παιδί και ο άντρας μαζί – μολονότι οι άντρες είναι απλώς παιδιά. Ξέρεις και με κουμαντάρεις σαν άντρας. Με κάνεις ευτυχισμένη σαν παιδί.

   Δεν πρόκειται ποτέ να ξεχάσω τον τόνο και τον τρόπο με τον οποίο μου είπες : «Ένα πράγμα μονάχα να ξέρεις (παύση) : σ’ αγαπώ». Ήταν το πιο ειλικρινές και βαθύ σ’ αγαπώ που μου έχουν πει ποτέ.  Και μου φάνηκε πως έκρυβε μια δόση απελπισίας και απογοήτευσης που η σχέση μας δε γίνεται να προχωρήσει.

   Ε, ρε, άντρες! Πού το θάρρος κι η παλικαριά!

 

   Δε φοβάμαι. Δε σκέφτομαι τι θα γίνει, τι θα κάνεις, αν θα τηλεφωνήσεις και πότε. Δεν αδιαφορώ για σένα. Τον εαυτό μου υπερασπίζομαι και υποστηρίζω…

   Δε σκέφτομαι ούτε το τετραδιάκι μου που σου το άφησα. Ξέρω πως βρίσκεται εκεί όπου θα ήταν καλό να είναι και πως ενεργεί θετικά για μένα. Το ίδιο θετικά για μένα λειτουργεί ο χρόνος. Εγώ από τη μεριά μου δε χρειάζεται να κάνω απολύτως τίποτα.

   Γιατί κάτι μου λέει πως τηλεφώνησες και δε με βρήκες;


Οι μέρες περνούσαν. Ο αρχικός θυμός και η οργή καταλάγιαζαν. Τη  θέση τους έπαιρναν η απομάκρυνση και η λησμονιά.

Ταυτόχρονα, όλο και πιο έντονα με κυρίευε ένα αίσθημα ότι τίποτα δεν είχε τελειώσει.  Ότι τότε όλα άρχιζαν. Η σιγουριά μου για το ατέρμονο της σχέσης μας –με όποια μορφή-  δυνάμωνε και με έκανε πιο δυνατή να αντιμετωπίσω την κατάσταση. Δεν ήμουν και στην καλύτερη των θέσεων φυσικά!

Όταν καθάριζε λίγο το μυαλό μου και έστεκα απέναντι στα πράγματα, με τις αισθήσεις πιότερο, θαρρούσα πως τον είχε κατακυριεύσει ο φόβος τον Άρη. Φόβος για πώς θα αντιμετώπιζε τη μοναξιά του μακριά από μένα. Μάλλον ο «Mr Cool and Strong» ήταν cool and strong στα λόγια μόνο, ενώ  στην πράξη έσφυζε από αδυναμία και ευαισθησία.

Πώς να άντεχε ο Άρης τον αβάσταχτο πόνο του αποχωρισμού, στη φάση μάλιστα της ζωής του που είχε πει πως δεν θα υπέκυπτε ξανά στη γοητεία θηλυκού, όπως είχε πάθει με την Ιρέν.

Φόβος – η κατάρα (και η πρόκληση συνάμα) των ανθρώπων επί γης!

Το θέμα ήταν, βέβαια, τι θα έκανα εγώ για να έσωζα το δικό μου τομάρι. Με έπιασε το πείσμα μου και ο εγωισμός μου. Ορκίστηκα στον εαυτό μου να μην έκανα κανένα βήμα –ούτε πρώτο ούτε δεύτερο-  ώστε να ερχόμουν σε επαφή μαζί του. Θα μπορούσα να τρώω ένα-ένα τα δάχτυλά μου από το να τα έβλεπα να σχηματίζουν τον αριθμό του στο καντράν του τηλεφώνου.

Αγωνιζόμουν να κλείνω τη σελίδα του βιβλίου της σχέσης μας σε κείνο το σημείο. Αυτή, όμως,  από μόνη της ξανάνοιγε και μια φωνούλα αχνή μέσα μου μού έλεγε «θα τηλεφωνήσει».

 

 

Αυτά ελάλησε η MerryFairy... Εσείς τι έχετε να πείτε;