ΠΑ…ΘΟΣ …💗 ΠΑ…ΡΑΜΥΘΙ … σαν 💭 όνειρο… (2)

Δευτέρα 2 Ιουλίου

   Και τ’ όνομα αυτού : Άρης. Έχω ξεχάσει  τη φάτσα του. Προσπαθώ να φέρω στο νου μου το βλέμμα του  που κάρφωνε. Ωραίο παιδί και ωραίος τύπος. Σταράτος, τρελιάρης, επίμονος, ψυχοβγάλτης. Αυτός μπορεί να με σύρει και τούτο το φοβάμαι. Εγώ τον κατεύθυνα, μα ουσιαστικά αυτός καθόριζε και καθορίζει ακόμα, και εν τη απουσία του, τις κινήσεις.

   Με κοίταζε με το βαθύ του βλέμμα και μου έλεγε τόσο εμφατικά και σίγουρα πως θα του τηλεφωνήσω, που ταρακουνιόντουσαν τα σωθικά μου. Έβαλα τα πολύ δυνατά μου για να φαίνομαι άνετη και ψύχραιμη.

   Ερωτιάρης, άμεσος μα και τρυφερός…

   Εκείνος ο μοναδικός τρόπος που με το μεσαίο δάχτυλο χάιδευε τη μύτη μου…

   Με μπέρδεψε. Με αναστάτωσε.

   «Ρίσκο», λέει η Ρέα. … Τι κάνω τώρα;

   Μου άρεσε το φλερτ του. Κολακεύτηκα και τονώθηκε το ηθικό μου. Τούτες τις μέρες οι άντρες με θέλουν. Γιατί με μπερδεύουν; (Ή, μήπως, εγώ μπερδεύομαι;) Και το διαισθανόμουν ότι κάποιος δυναμικός και βέβαιος  για τον εαυτό του τύπος θα με ξεσήκωνε.

   Με ξεσήκωσε;

   Τι νιώθω για το Θάνο;

   Σαφώς διαφορετικού είδους αισθήματα. Με το Θάνο η ψυχή πετάει (τρίχες…). Με τον Άρη σέρνεται (γιούπι και αλί, αλί και γιούπι…!)

   Σκέφτομαι τη συμπεριφορά μου προς το Θάνο. Διαχυτικότητες, δωράκια, λογάκια. Μήπως ήταν αέρας; Όχι, πράγματι τότε τα ένιωθα. Ο Θάνος είναι καταρχήν φίλος μου. Ο Άρης θα μπορούσε κάλλιστα να είναι εραστής μου. Το θέμα είναι: μπορώ εγώ να κάνω κάτι τέτοιο;

   Πεισματάρης, εγωιστής, όσον αφορά τις γυναίκες (ο Άρης), έχει τον τρόπο του να τις πλησιάζει. Αυτοπεποίθηση πλήρης. Ρισκάρει και δε μετανιώνει για τις επιλογές του. Δεν πιστεύει, λέει, στην αγάπη. Είναι συνήθεια. Ναι στον έρωτα, υποστηρίζει, που είναι η επιθυμία να βρίσκεσαι διαρκώς με κάποιον.

   Δεν νομίζω πως υποκρινόταν ή μου έλεγε ψέματα ότι του άρεσα. Γιατί μου το ‘πε στα ίσα. Είχε πιει και αρκετά Jack Daniels, που σημαίνει πως η γλώσσα του είχε λυθεί.

   Είχε την τρελή επιθυμία να με φιλήσει. Ερωτεύτηκε τη μύτη μου. Μου έλεγε και μου ξανάλεγε την επιθυμία του, ωστόσο κύριος : δεν έκανε τίποτα που εγώ δεν ήθελα. Μονάχα με κοιτούσε με εκείνο το επίμονο, βαθύ και συνάμα υπέροχα άγριο βλέμμα του.

   Θεέ μου, από Τοξότη μου ‘μελλε να πάθω τούτο το κακό;

   Καλέ, ποιο κακό; Τι λέω; Έχω πάθει κάτι; Μήπως ξεσηκώνομαι απλώς; Μήπως εγώ αυτοτσιγκλιέμαι προς επιβεβαίωση του εγώ μου; Τότε, γιατί είναι διαρκώς στο  νου μου εκτοπίζοντας πολλές φορές και αυτόν τον ίδιο το Θάνο; (Σιγά μη δεν τον εκτόπιζε…!)

   Ααχ, το μυρίζομαι εγώ το πάθος! Και διαολίζομαι! Και πολύ με φοβάμαι, διότι ΜΠΟΡΕΙ να τη σύρει την ψυχή μου. Αφού με καταλάβαινα : με καθοδηγούσε με λόγια, χειρονομίες, πράξεις. Έχει το δυναμικό στοιχείο που μου αρέσει.

   Ο Θάνος ως άντρας μπροστά του παραγκωνίζεται. Ο Θάνος  είναι ένα ώριμο παιδί, soft and mild, πιο λεπτός σε χαρακτήρα και τρόπους με τον οποίο συνεννοούμαι.

   Άραγε, αν και στο σεξουαλικό τομέα ήμουνα τέλεια με το Θάνο, θα με τραβούσε ο Άρης; Αυτό αναρωτιέμαι…

   Με το Θάνο είμαι το αφεντικό. Με τον Άρη, το σκυλί…

   Ο Άρης! Αχ ο Άρης! Που  προσπαθούσε να συγκρατήσει το Λεωνίδα, ο οποίος είχε εκνευριστεί με το σερβιτόρο και παρά λίγο  να έκανε φασαρία αν δεν είχε παρέμβει ο Άρης.

   Άχ και ξανά αχ…! Το διαισθάνομαι : θα καώ με τούτη τη φωτιά …

   Ο τρόπος που διακριτικά συγκρατιόταν να μη μου ορμίσει όταν έκανα τα τσαλιμάκια μου. … Αποκλείεται να υποκρινόταν…

(Συνεχίζεται…)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Αυτά ελάλησε η MerryFairy... Εσείς τι έχετε να πείτε;