«Σώστε 😛τη σχέση σας!» (;;😞;;)

«5 συμβουλές για να σώσετε τη σχέση σας!»

Αυτός ήταν ο τίτλος άρθρου με τον οποίο κόλλησα πριν λίγο.»Δώστε και σώστε», κυκλοφορούσε κάποτε ένα logo, ούτε που θυμάμαι πώς και για τι. «Σώσε με, δώσμου να πιω το δηλητήριο», άσμα του Καρβέλα  από την αείμνηστη Ρίτα Σακελλαρίου…

Το συγκεκριμένο ρήμα από μόνο του κουβαλά αρνητικές δονήσεις. Να «σώσουμε»…. Γίναμε μέλη σωστικού συνεργείου και δεν το καταλάβαμε; Και, αν  μια σχέση έχει φτάσει στο σημείο να χρειάζεται «σώσιμο», τότε τι;

Υπάρχει λόγος να «σώσουμε» μια σχέση; …

Καταρχήν, για να δούμε  τι σημαίνει «σώζω»;

Open book 01.svg Ρήμα

σώζω και σώζομαι (& σώνω-σώνομαι με το οποίο μοιράζεται ρηματικούς τύπους)

  1. αποτρέπω μία άσχημη εξέλιξη, π.χ. το θάνατο ή τον τραυματισμό κάποιου, την καταστροφή αντικειμένων ή τόπων,γλιτώνω, διασώζω
    η έγκαιρη επέμβαση των πυροσβεστικών δυνάμεων έσωσε το χωριό από την πυρκαγιά
    Με το που ήρθε έσωσε την κατάσταση
  2. αποθηκεύω κείμενο στον υπολογιστή (αν και συνήθως χρησιμοποιείται το σώνω)
  3. (μέσο) σώζομαι, γλιτώνω τον εαυτό μου ή με σώνει κάποιος άλλος είτε από ένα σοβαρό πρόβλημα που απειλεί τη ζωή μου είτε απλώς βοηθώντας με να βγω από μια δύσκολη θέση
  4. (θεολογία) το μέσο, σώνομαι: δεν κινδυνεύω πια να χάσω την ψυχή μου, εξασφαλίζω μια θέση στον Παράδεισο ή την αιώνια ζωή

Εκφράσεις[]

  • σώσον Κύριε το λαό σου
  • ο σώζων εαυτόν σωθήτω (σε συνθήκες όπου σώνεται μόνον όποιος μπορεί να σώσει τον εαυτό του)
  • δώσε και σώσε
  • γίνεται το σώσε (πανικός, πανζουρλισμός, κοσμοσσυροή)
  • πρέπει να σώσουμε τα προσχήματα (τους τύπους)
  • τώρα μάλιστα! Σωθήκαμε (για ασήμαντη ως προς το πρόβλημά μας παρέμβαση)

Nuvola apps noatun.png Συγγενικές λέξεις[]

Books-aj.svg aj ashton 01.svg Συνώνυμα[]

(Βικιλεξικό)

Οφείλω να ομολογήσω πως μας «απόσωσε» το Βικιλεξικό… χαχα

Και έρχομαι τωρα δα εγώ να εκφράσω μια απορία μου:

Γιατί να υπάρχει τόσο έντονα καταγεγραμμένο στο συλλογικό ασυνείδητο, και εντέλει στο προσωπικό μας ασυνείδητο, ότι οι ανθρώπινες σχέσεις είναι σχέσεις εσαεί; Καταλήγοντας πολλές φορές κείμενα «σωσμένα» στον υπολογιστή της καθημερινότητάς μας, φορτώνοντάς τον; Και ανοίγουμε  τον υπολογιστή και καταλαβαίνουμε πως  «γίνεται το σώσε» στο λογισμικό του…


Όσες φορές επιχείρησα να «σώσω» μια σχέση κατέληξα να τρώω τα σωθικά μου και το χρόνο μου. (Το ίδιο συνέβη  σε φιλενάδες και φιλαράκια  μου. Κάποιοι μάλιστα ακόμα προσπαθούν να μπαντάρουν τα σπασμένα κεφάλια τους….)

Βλέπετε, μέσα στην αγωνία, την ανασφάλεια και την παρόρμησή μας,  λησμονούμε κάτι  πολύ ουσιώδες:  Είναι, και κατά πόσο,  και τα δυο μέρη διατεθειμένα να κάνουν κάτι για να εξελίξουν αυτή τη σχέση;

Οι σχέσεις είναι διμερείς. Αν το άλογο τραβά μπροστά και ο αγωγιάτης το σούρνει προς τα πίσω, πόσο πια να προχωρήσει αυτό το κάρο; Γίνεται να αναπτύξει το εύρος της ταχύτητάς του ένα  αυτοκίνητο, όταν έχουμε ξεχάσει το χειρόφρενο  ανεβασμένο; Ανάλογα, λοιπόν, συμβαίνει  και  με μια  σχέση. Είτε εκούσια (άλογο-αγωγιάτης), είτε ακούσια (αυτοκίνητο-χειρόφρενο).

Οι άνθρωποι εξελισσόμαστε -άλλος περισσότερο άλλος λιγότερο. Άλλος πιο γρήγορα, άλλος πιο αργά. Γνωρίζουμε κάποιον και συμπλέουμε αρμονικά μαζί  του σε όλα τα επίπεδα  και περνάμε όμορφα και οι δύο. Ώσπου,  κάποια στιγμή, τα μαθήματα που παίρνει ο ένας από τους δυο είναι τόσο δυνατά, ώστε  έχει κάνει πέντε πήδους πιο πέρα από τον άλλον. Και τότε πάνε και οι συμπλεύσεις,  πάνε και άλλα…

Ας το φανταστούμε σαν ένα περίπατο στο δάσος. Ο ένας περιπατητής παρατηρεί κάθε δέντρο, χορταράκι ή λουλούδι που βρίσκει εμπρός του και μαθαίνει και χαίρεται και ικανοποιημένος  μιλάει για κάθε του καινούριο  εύρημα στο συνοδοιπόρο του, ο οποίος βρίσκεται εκεί γύρω κάνοντας το ίδιο. Και χαίρονται και ενθουσιάζονται ο ένας με τα ευρήματα του αλλουνού αλλά και με κοινές τους ανακαλύψεις. Και κάποια στιγμή ο ένας, γεμάτος περιέργεια για τα επόμενα, προσπερνά δέντρα και φυτά που δεν του κάνουν τόση εντύπωση πια και έτσι, δίχως καν να το καταλάβει, έχει απομακρυνθεί. Και γεμάτος ενθουσιασμό, ακόμα μιλάει στον άλλον για αυτά που ανακαλύπτει  και του τα δείχνει.

Αλλά… είναι μακριά… Δεν ακούγεται… Ο συνοδοιπόρος του δεν έχει ούτε καν  οπτική επαφή. Το ίδιο ισχύει και για εκείνον που έχει μείνει πιο πίσω. Και οι δυο συνεχίζουν να ενθουσιάζονται, να χαίρονται και να μαθαίνουν σε αυτόν τον περίπατο στο δάσος της ζωής, μα μακριά πλέον ο ένας από τον άλλον. Η διαφορά θέσης τους δυσχεραίνει πια τη μεταξύ τους επικοινωνία. Τα λόγια τους χάνονται ή παραμορφώνονται λόγω της μακρινής ηχούς.

Αν έχουν αίσθηση του τι τους έχει συμβεί και θέλουν να συναντηθούν, αυθόρμητα ή μη θα τρέξει ο ένας προς τη μεριά του άλλου και εκεί κάπου ίσως βρεθούν. Λέω «ίσως»,  διότι κάποιες φορές υπάρχουν και άλλοι αστάθμητοι παράγοντες πέρα από την καλή πρόθεση και επιθυμία. Που χρειάζεται να ξεπεραστούν. Όπως, ένας υποβόσκων εγωισμός ανάμεικτος με ζήλεια του ενός για τη μεγαλύτερη πραμάτεια του άλλου στο καλαθάκι των ευρημάτων/κατορθωμάτων-εμπειριών. Ειδικά εάν ο απομείνας πίσω  περιπατητής είναι ο αρσενικός… (Σε τούτη την περίπτωση, συνιστώ ανεπιφύλακτα στο θηλυκό: «ο σώζων εαυτόν, σωθήτω»!)

Αν, όμως, ο ένας μοναχά ψάχνει για μεγάφωνα και κινητά για να διευκολυνθεί η επικοινωνία, είναι δυνατόν να συνεχίσουν ετούτη την τραλαλί τραλαλό βολτίτσα εις το δάσος; Όταν ο ένας μόνο  τρέχει πέρα δώθε και συνεχώς ψάχνει τον άλλον που, αμέριμνος τι-καλά-στην-εξοχή, ασχολείται με τα τα όσα έχει μαζέψει στο «καλάθι» του;

Αξίζει να συνεχίσουμε έναν τέτοιο περίπατο; Εκτός και αν το θεμα μας είναι «να σώσουμε τα προσχήματα»… γκουχ,  γκουχ

Μήπως  είναι προτιμότερο να αφήσουμε κατά μέρος τα «σωσίβια» προς τους «άσωστους» και να «σωθούμε», βρίσκοντας μια ευάερη και ευήλια θέση στον παράδεισο της δικής μας  πραγματικότητας; Μήπως λέω ;

Αυτά ελάλησε η MerryFairy... Εσείς τι έχετε να πείτε;