ΠΑ…ΘΟΣ … 💗 ΠΑ…ΡΑΜΥΘΙ … σαν 💭 όνειρο… (8)

Πέμπτη 12 Ιουλίου

   Τι νιώθω για το Θάνο; Γιατί με φοβίζει το μη μέλλον με τον Άρη;

   Πάλι μεταξύ γυναίκας και παιδιού βρίσκομαι.

   Οίκτος για το Θάνο ή αγάπη;

   Απλός ενθουσιασμός για τον Άρη; Τούτο ήθελα; Να ικανοποιήσω τα σεξουαλικά μου ένστικτα;

   Με φοβίζει ο Άρης γιατί με αποδιοργανώνει, μπορεί και ξέρει να  αγγίζει την ψυχή μου. Με τρομάζει – και ταυτόχρονα εωσφορικά με ελκύει –  η επιβλητικότητά του πάνω μου.

   Με το Θάνο ένιωθα σίγουρη πως ήταν δικός μου – όσο γίνεται σ’ αυτή τη ζωή να είναι κάποιος σίγουρος. Ο Άρης γενικά με τρελαίνει, με εμπνέει, ειδικά στον έρωτα. Αποτελεί την προσωποποίηση του άντρα που μου αρέσει: τόσο έντονα αρρενωπός όσο και παιδικός.

   Το παιδί μέσα μου αντιδρά. Μέχρι πρότινος αντιδρούσε η γυναίκα. Τι θα γίνει, τέλος πάντων με μένα; Αποζητώ το πάθος, μου λείπει η σιγουριά, έχω τη σιγουριά, λυσσάω για το πάθος.

   Είναι το καλοκαίρι;

   Είναι ο Άρης που πράγματι μ’ ελκύει τόσο;

   Είμαι εγώ;

   Τι φταίει;

   Τι γίνεται;

   Πρώτη φορά ένας άντρας με γνωρίζει τόσο γρήγορα και τόσο βαθιά όσο ο Άρης. Αν μείνω μ’ αυτόν τον άντρα θα με ξεγυμνώσει τελείως. Κι εγώ δεν έχω μάθει έτσι.

   Το άγνωστο με φοβίζει και με τραβά σα μαγνήτης.

 

**************************************************************

 

Παρασκευή 13 Ιουλίου

   Βροχή. Ξεπλένει η γη τα σωθικά της.

   Τα δικά μου, ποιος θα τα ξεπλύνει;

   Σε θέλω.

   Ναι.

   Μα…

   Χωρίς «μα». Ένα ρίσκο είναι η ζωή.

   Γιατί να κοροϊδεύω τον εαυτό μου;

   Ας του χαρίσω το υπέροχο δώρο του ΕΡΩΤΑ! …

   Φοβάμαι απροσδιόριστα. Κάτι δε μου πάει καλά με σένα, Άρη. Ή, μήπως, κάτι δεν μου πάει καλά με μένα; Μ’ έχεις συμπαθήσει τόσο πολύ; Ξέρεις, δυσκολεύομαι να το πιστέψω. Ενθουσιασμός;  Νομίζω πως θέλεις απλά να περάσεις καλά μαζί μου, έτσι για λίγο, για παιχνιδάκι. Τούτο με ενοχλεί.   Από την άλλη, απορρίπτω και με απωθεί ερωτικά αυτός που μου προσφέρει κάτι σταθερό. Τι θέλω, τέλος πάντων;

   Μ’ αρέσει όταν είμαστε μαζί, Άρη. Μου παρα-αρέσει μάλιστα. Τι με φοβίζει τότε; Τι δεν μου πάει καλά;

   Καταπάτησες, λες, την αρχή σου να μη δίνεις περισσότερα απ’ όσα παίρνεις. Κι αυτό έγινε πρώτη φορά με μένα. Εγώ είμαι η τρίτη  γυναίκα, από τις τόσες, που σε κάνει να νιώθεις τόσο υπέροχα στον έρωτα. Αλήθεια, είναι άραγε δυνατό να μετρήσουμε έτσι απλά τούτο το ατέλειωτο και συνεχές πάρε-δώσε μέσα σε μια σχέση;

   Έχεις κάτι σκορπίσιο πάνω σου: κτητικό, παθιάρικο, ενθουσιώδες.

   «Απόψε θα σου ορκιστώ πως σ’ αγαπάω

   Εσύ με σπρώχνεις στο χαμό

   Και γω γελάω…»

   Ναι, αισθάνομαι ένα χαμό στον ορίζοντα. Αδιαφορώ! «Αγαπάω κι αδιαφορώ», λέει ο Βασίλης. «…το τελευταίο μου ναυάγιο πριν ζήσω», συνεχίζει η Άλκηστις.

   Διαισθάνομαι το ναυάγιο. Μου έχει καρφωθεί στο μυαλό πως το καράβι τούτο το πλουμιστό θα βουλιάξει, γιατί οι κυβερνήτες του θα το παρατήσουν.

   Σου μιλάω με ποιήματα όταν κάνουμε έρωτα. Τόσο με εμπνέεις; Τα συγκρατείς αυτά που σου λέω;

   Πετάω πάνω από τη γη. Μπορείς, άραγε, να με φτάσεις;

   «Όπου κι αν πας, θα ‘σαι πάντα εδώ

   Θα ‘χεις κλειδί και θ’ ανοίγεις την πόρτα.

   Όμως, μωρό μου, φοβάμαι μη φύγω εγώ…»

   Ποτέ μην είσαι σίγουρος με κανέναν.

   «Σ’ αγαπώ και είσαι, πάρε με και ζήσε

   Όλα έχουν δύση και ανατολή»

(συνεχίζεται…)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Αυτά ελάλησε η MerryFairy... Εσείς τι έχετε να πείτε;