Πρώτη φορά στη Φολέγανδρο με μια στάση στη Σίφνο (1)

   Αύγουστος. Προ αμνημονεύτων ετών.   Αποφασίζουμε με μια φιλενάδα, αλλά και  συνάδελφο στη δουλειά, κάθοδο στις Κυκλάδες.map_el

   Δε γνωρίζουμε τον ακριβή προορισμό. Κάπου στο Αιγαίο σίγουρα. Είναι η εποχή του χύμα-στο-κύμα. (Μόνο όσον αφορά τα μυαλά, ωστόσο γιατί χύμα-στο-κύμα το κορμάκι μου, τουτέστιν για camping και τέτοια, δε το χαλάλιζα. Ελάχιστες φορές στη ζωή μου κατασκήνωσα. Μέχρι στιγμής βέβαια, γιατί «όσα φέρνει η ώρα, δεν τα φέρνει ο χρόνος όλος», πού να ξέρω πώς θα μου έρθει κάποια στιγμή στο μέλλον!)

    Συμφωνούμε να μπούμε στο πρώτο καράβι  που θα σαλπάρει για κυκλαδονήσι άμα τη άφιξή μας στο λιμάνι του Πειραιά. Το πεπρωμένο…

sifnos-map   Το πεπρωμένο, λοιπόν,  μας στέλνει αρχικά (θα καταλάβετε οσονούπω γιατί λέω «αρχικά») στη Σίφνο. Φτάνουμε κατά τις έντεκα. Καφεεεεέ please dear angels! Μας το φανερώνουν το καφενεδάκι μπροστά στη θάλασσα … τι καλά!

   Η  οδύσσεια της εύρεσης καταλύματος  ξεκινά σε λίγο. (Είναι η εποχή που το Booking.com αποτελεί στοιχείο ταινίας επιστημονικής φαντασίας. Το ίδιο και η κράτηση η τηλεφωνική. Τα νιάτα απαιτούν ελευθερία κινήσεων και κατιτίς από μυστήριο, τόσο για τον προορισμό, όσο και για τις ανέσεις  των διακοπών.  Τα νιάτα, επίσης, ελαφριά καθώς είναι, δε βαρυγκωμούν διόλου με το βάρος σακιδίων και αποσκευών. Έχω κουβαλήσει και έχω κουβαλήσει σακίδια εγώ!) Με σακίδια στην πλάτη κάνουμε το γύρο όλης της Χώρας για ώρες, αλλά … δωμάτιο γιοκ!

   Απογοητευμένες, μπαϊλντισμένες,  ξαποσταίνουμε σε ένα πεζούλι. Αναρωτιόμαστε για ποιο νησί να κινήσουμε μπας και βρούμε σε εκείνο κάπου να μείνουμε. Μας λένε  ότι φεύγει καράβι για Φολέγανδρο στις πεντέμισι το απόγευμα –σε μια ωρίτσα δηλαδή. Φολέγανδρος; Κατά πού  πέφτει;  Τι να ‘ναι  τούτο;

  Με τα πολλά με τα λίγα, ως από μηχανής Θεός, εμφανίζεται κάποιος ντόπιος με δωμάτια στον Πλατύ Γιαλό για πέντε μέρες μοναχά. Με την κούραση που κουβαλάμε μια και δυο πάμε στον Πλατύ Γιαλό και για τις υπόλοιπες μέρες των διακοπών βλέπουμε…

   Ο Πλατύς Γιαλός  αποδεικνύεται  έκπληξη. Ηρεμία, υπέροχη θάλασσα, σαφώς καμία σχέση με την πολυκοσμία της Χώρας.  Λόγω του σωτήρα μας γινόμαστε μέλη μιας παρέας, με την οποία γλεντοκοπάμε  σχεδόν κάθε βράδυ σε ταβερνεία άγνωστα στο τουριστομάνι. Κατά τη διάρκεια της μέρας γυρνάμε το νησί με το τοπικό λεωφορείο.

   Στο μεταξύ μαθαίνουμε ότι  την  έκτη  μέρα το καράβι το πρωινό πιάνει λιμάνι, μετά τη Σίφνο, στη Φολέγανδρο! Ε, κάτι θέλει να μας πει το σύμπαν-ποιητής! Και επειδή είμαστε και περίεργες, θα  πάμε μονοήμερη εκδρομή, με ένα από τα τοπικά καραβάκια, στη Φολέγανδρο. Έτσι για μια  αναγνωριστική, να καταλήξουμε αν θα αποτελέσει τον επόμενο προορισμό μας.folegandros-map-gr

   Πλησιάζοντας το καραβάκι στον Καραβοστάση, το λιμάνι της Φολεγάνδρου, ενθουσιάζομαι με τα βράχια που διάσπαρτα κείτονται εξωτερικά από μια πλευρά του λιμανιού. Μπαίνοντας στο λιμάνι, η κυκλαδίτικη ξεραΐλα με λιγοστά αρμυρίκια δηλώνει ευθαρσώς την παρουσία της. Δεξιά καθώς κοιτάμε, τα ψηλά, άγρια βράχια, αριστερά μια παραλία. Στο κέντρο δυο-τρία λευκά, με γαλάζιες πινελιές στα πορτοπαράθυρα, σπίτια.

   Μας επιβιβάζουν στο λεωφορείο για τη Χώρα. Θεέ μου, πόση ξεραΐλα ξοδεύεις για να μη σε βλέπουμε! (παραφράζοντας ένα στίχο του Οδυσσέα…). Στροφές, ανάβαση και ξεραΐλα με ένα πρωτόγνωρο χρώμα, όπως της ερήμου, που διακόπτεται από μια υποψία πράσινου  διάφορων ξεθαρρεμένων στο λιοπύρι φυτών.

   Το λεωφορείο σταθμεύει στην είσοδο της Χώρας όπου τα μηχανοκίνητα  απαγορεύονται διά ροπάλου και καλά κάνουν. Τίποτα ιδιαίτερο αυτό που αντικρύζω. Τα γνωστά κυβόσχημα σπιτάκια με γαλάζια, μπλε, αλλά και  πράσινα ή πορτοκαλί, παράθυρα και θύρες. Στα πενήντα μέτρα φτάνουμε σε ένα άνοιγμα, μια  άτυπη πλατεία. Φαίνεται το πέλαγος στα δεξιά. Πλησιάζω το μαντρότοιχο να χαζέψω το μπλε. Ωωω!!!helicopter-view-of-anemomilos

  Εγώ είμαι που ξεστόμισα «τίποτα ιδιαίτερο» λίγα λεπτά πριν;;;

   Βρίσκομαι ψηλά, πολύ ψηλά (αργότερα μαθαίνω 200 περίπου μέτρα) με κοφτό γκρεμό κάτω από το ασβεστωμένο ντουβαράκι. Δεξιά μου ο συμπαγής βραχώδης όγκος του νησιού ανηφορίζει και, μετά από μια ζωγραφιστή λες, ζιγκζαγκωτή πάλλευκη γραμμή, στην κορυφή κάτι ασπρίζει. Μια εκκλησιά.

αρχείο λήψης (1)   Αριστερά μου σπίτια που οι εξωτερικοί προς το Αιγαίο  τοίχοι τους αποτελούν μέρος τειχών. Έχει καστροπολιτεία τούτο το νησιώτικο θαύμα το άγνωστο;;;!!!

   Προχωρώντας καμιά πενηνταριά μέτρα σε ένα σοκάκι, φτάνουμε σε μια άλλη  πλατεία.

  Στα δεξιά μας υπάρχει μια θύρα -στην ουσία, το «κούφωμα» το πέτρινο μιας θύρας, ένα άνοιγμα. Μπαίνουμε μέσα. Η καστροπολιτεία που λέγαμε… Η Χώρα η παλιά, η μεσαιωνική, που από τότε μέχρι σήμερα κατοικείται, μας ενημερώνει μια χαμογελαστή γιαγιά. Η Χώρα  που τη βορεινή πλευρά της έβλεπα πριν στο χείλος του γκρεμού.

   αρχείο λήψης (2)Μαγεία μέσα στο Κάστρο! Σοκάκια, ασπρισμένα σπίτια και  χρωματιστές πινελιές τα πορτοπαράθυρα, οι σκάλες και τα μπαλκονάκια,  οι βουκαμβίλιες οι φουξί και οι γλάστρες με τα λουλούδια. Σε κάποια σημεία του χανόμαστε ανάμεσα σε καμάρες και δρομάκια. Η χαρά του λαβύρινθου από τον οποίο ξέρεις πως σίγουρα θα βγεις.

   Εμείς βγαίνουμε σε κάποιο ακριανό σημείο  στα γκρέμια πάλι, κάπως έξω από τη Χώρα. Ακολουθούμε κάποιο σοκάκι και φτάνουμε  σε άλλη πλατεία. Μα τι γίνεται σε αυτόν τον τόπο; Πόσες πλατείες πια; Κόσμος πίνει  καφέ, άλλοι έχουν  ξεκινήσει το μεσημεριανό τους. Μάλλον ξένοι θα ‘ναι. Ποιος Έλληνας τρώει από τις 12 μεσημεριανό; Ακόμα με τις φραπεδιές είναι και θέλουμε μία και μεις τώρα!….

   Ο κόσμος… Ω, μα τι κόσμος,μπαμπά! Πόσο τυπάδες όλοι τους. Ούτε που έχω  ξανασυναντήσει στη ζωή μου τόσους ανθρώπους  διαφορετικούς και συνάμα αυθεντικούς σε ό,τι καθείς τους αντιπροσωπεύει -τον εαυτό του δηλαδή!

   Σ ένα τραπέζι μια παρέα νεαροί με ράστα μαλλιά, κοντομάνικα φαρδιά και φαρδιές παντελόνες απορροφημένοι σε κουβεντολόι. Ένας  στρίβει το τσιγάρο του και ο διπλανός του ήδη καπνίζει. Σε ένα άλλο, νεαροί και νεαρές  με κράνη δίπλα στις καρέκλες τους και αντιανεμικά μπουφάν. Απέναντί μας ένας ηλικιωμένος Κύριος με καπέλο ναυτικό καπνίζει την πίπα του. Άλλη μια ανέμελη παρέα νέων παίζει  χαρτιά και μια κοπέλα διαβάζει. Δυο κατάξανθα αγόρια,  καθώς και ένα ηλικιωμένο ζευγάρι στην άλλη άκρη, τρώνε (οι ξένοι που λέγαμε…)

folegandros-main-square

   Ξαποσταίνουμε και μεις για έναν καφέ. Ελληνικό θέλω. Ελληνικό πεθύμησα εδώ σε αυτό το ατόφιο κομμάτι του τόπου μου.

   Μετά το καφεδάκι βολτίτσα στα μετρημένα-στα-δάχτυλα-του-ενός-χεριού μαγαζάκια. Ανάμεσά τους ένα  μινιμαλιστικό φωτογραφάδικο και το μαγαζί με ρούχα και αξεσουάρ ενός σχεδιαστή τον οποίο σιγά μην τον θυμάμαι τώρα εγώ.

   Στο τελευταίο  μαγαζάκι με σουβενίρ κάθεται πίσω από ένα πάγκο-τραπεζάκι  ένας όμορφος, πρόσχαρος άντρας. Εννοείται πως μας αρχίζει στο πίτσι-πίτσι, μα με τόσο διακριτικό τρόπο που μας κολακεύει παρά μας ενοχλεί. Γιαυτό και δεχόμαστε να μας κεράσει. Ρακή, λέει… Νάτα μας, που εμένα της ποτορουφήχτρας μου δίνεται η ευκαιρία να τη δοκιμάσω επιτέλους!

   Να στην υγειά μας με το πρώτο ποτηράκι, να με το δεύτερο, να μη τα πολυλέω, δε θυμάμαι σε ποιο, ο Θανάσης μαθαίνει για την οδύσσειά μας την ταξιδιωτική και μας προτείνει να έρθουμε στη Φολέγανδρο μετά τη Σίφνο και να μην ψαχνόμαστε καθόλου! Αυτός νοικιάζει ένα σπιτάκι και έχει  χώρο να μας φιλοξενήσει! Σούπερ!!! Τη βρήκαμε την άκρη!

   Να μαζευόμαστε,  όμως, γιατί η ώρα πήγε 5 και το καραβάκι φεύγει σε λιγάκι. Συνάντηση με τους άλλους εκδρομείς στην πλατεία, λεωφορειάκι, Καραβοστάσης, καραβάκι για Σίφνο. Εμείς, ωστόσο…

…Φολέγανδρος… We’ll be back!!!!!!!

ΥΓ: Δυστυχώς δεν έχω προσωπικό ψηφιακό υλικό από τα τότε, γι’ αυτό και οι φωτό είναι από το διαδίκτυο και σαφώς πιο πρόσφατες. Ευτυχώς (για ευνόητους λόγους),  ελάχιστες είναι οι διαφορές του σήμερα με το τότε -σε τούτες τις φωτό τουλάχιστον!

Αυτά ελάλησε η MerryFairy... Εσείς τι έχετε να πείτε;