Πρώτη φορά στη Φολέγανδρο 🚢με μια στάση στη Σίφνο (2)

   Επιστροφή στη Σίφνο, λοιπόν! Μα με νωπή στο κεφάλι την  ταρατσόπλακα (με την καλή την έννοια…) της  Φολεγάνδρου! Ανυπομονούμε για την επιστροφή μας στο νησί-κουκλί.

images (2)

   Μια και δυο τη μεθεπόμενη, μετά τη μονοήμερη, μέρα παίρνουμε τα μπογαλάκια μας και, κατιτίς παραπάνω από χαρούμενες, σαλπάρουμε για Φολέγανδρο. Καραβοστάσης, λεωφορείο για τη χώρα –τα γνωστά πλέον-  και μαγαζί του Θανάση. Πίνουμε  τη ρακή μας  -ωωχ, νωρίς αρχίσαμε!-  και πάμε  στο σπίτι του.

  Φολεγανδρος-7  Όμορφο κυκλαδίτικο οικοδόμημα! Μέσα στο Κάστρο. Με γλάστρες-τενεκέδες βαμμένες σε διάφορα χρώματα παραταγμένες στα λιγοστά σκαλιά μέχρι την είσοδο. Με σκουροπράσινα κουφώματα και κάγκελα στο μικρό μπαλκονάκι της εισόδου.

   Στο εσωτερικό ένας ενιαίος χώρος με καναπέ νησιώτικο και τραπεζάκι στα δεξιά. Μια κουζινούλα στα αριστερά. Με τα κατσαρόλια και τα διάφορα κουζινικά κρεμασμένα στον ένα τοίχο.  Ευθεία από την είσοδο, στο βάθος, η κρεβατοκάμαρα. Με κρεβάτι σιδερένιο και πανιά στον ουρανό του! Ωωωω!!! Μας πέφτει το σαγόνι! Αυτό που πάντα θαυμάζαμε θα είναι το κρεβάτι μας για τις επόμενες μέρες! Γιούπι!!!! Να ‘ναι καλά ο Θανάσης που μας το παραχωρεί και θα βολέψει τον εαυτό του στον καναπέ.

  Γρήγορο άδειασμα σακιδίων, μπάνιο, ντύσιμο και έξω. Ούτε ένα λεπτό χαμένο. Βιαζόμαστε να ζήσουμε το νησί by day και by night.

   Ξεκινάμε με περιήγηση στις πλατείες. Πρώτη άτυπη, εκείνο το άνοιγμα στο έμπα της Χώρας,  που την πρώτη φορά μας έκοψε την ανάσα. Εμένα εξακολουθεί να μου την κόβει η αγριάδα του τοπίου εκεί, στην άκρια  της Πούντας.

   Castro-photos-Exterior-Hotel-informationΕπόμενη πλατεία εκείνη με το Παραπόρτι στη μια πλευρά της, την είσοδο για το Κάστρο. Η πλατεία του Ιταλού . Προς τιμήν του Ιταλού που εδώ και μερικά χρόνια έχει φτιάξει ένα μαγαζάκι πανέμορφο, πολύχρωμο με μπόλικα επιτραπέζια παιχνίδια. Σίγουρα θα καθόμασταν εκεί, αλλά λέμε να ακούσουμε το Θανάση που μας προέτρεψε να αποφύγουμε τις «σειρήνες» του Ιταλού…

  DSC015 Έπεται  η Πιάτσα. Η κεντρική, θα την ονόμαζα, πλατεία, μια και βρίσκεται στο μέσον περίπου της Χώρας.  Εκεί βρίσκεται και το μαγαζί του οικοδεσπότη μας.

   Ο Θανάσης μας στέλνει στην Αστάρτη κοντά στο μαγαζί του. Ένα μικρό μπαράκι  στην πλατεία. Με τραπεζάκια έξω, απέναντι από μια εκκλησιά. Κόσμος καθήμενος στης κυρά-Κατίνας τρώει, κόσμος καθήμενος στα τραπεζάκια και στο τοιχάκι της εκκλησιάς πίνει τα ρακόμελα και τις ρακές της Αστάρτης. Μμμμ, τα ρακόμελα! Απ’ την Αμοργό λένε φερμένα, ρακή  ζεσταμένη με κανελογαρίφαλλα και μέλι. Ένα και ένα για να γίνεις κουρούμπελο, άμα είσαι αμάθητος στο πιώμα… χαχα…

   Η πρώτη μας βραδιά αρχίζει και καταλήγει στην πλατεία.

   Μέρα δεύτερη.

   Η μέρα της Αγκάλης. Μια παραλία στα δυτικά του νησιού, στα δυτικά της Χώρας. Πας είτε με το λεωφορείο είτε με τα πόδια.      (Με τα πόδια; Αμέ! Στη Φολέγανδρο νιώθεις σα το σπίτι σου και άνετα κάνεις βόλτα στην αυλή του. Έκτοτε, καθώς και στις επόμενες εξορμήσεις μου στη Φολέγανδρο, το περπάτημα ήταν ευλογημένα και απολαυστικά ψυχοθεραπευτικό για πάρτι μου…)

  Σήμερα πάμε  με το λεωφορείο.  Μας αφήνει σε μια διασταύρωση. Στα αριστερά μια απότομη κατηφοριά. Μουλάρια και ένας παππούλης που φωνάζει κάτι ακατάληπτο. Τον παρακάμπτουμε και κατηφορίζουμε. Μας κόβονται τα γόνατα. Η παραλία, ωστόσο, μας αποζημιώνει.

  20130402201529folegandros.agkali4 Μερικά σπιτάκια στα αριστερά και ένα ταβερνείο στα δεξιά. Βράχια και γαλάζιο νερό. Απλώνουμε πετσέτες και αράζουμε. (Είναι εκείνες οι εποχές που μας χάιδευε  ο ήλιος και ούτε μας έπιανε πονοκέφαλος, εγκαύματα και άλλα κακά της σημερινής μοίρας της ηλιοθεραπείας μας!)

   Κλείνουν τα βλέφαρα κάτω από το καπέλο. Βυθίζομαι σε ένα γλυκό υπνάκο…

    «Μούλοι, μούλοι…»

  Ωπ! Τι έγινε, καλέ;;; Μας πιάσανε;;; Γιατί;;; Το έδαφος τραντάζεται, η άμμος σηκώνεται δίπλα από το κεφάλι μου και μια φωνή επιτακτική, σα σειρήνα… «Μούλοι, μούλοι…» Ανοίγω τα μάτια, τραβώ το καπέλο, αντικρίζω  -μαμά!!!-  τον παππούλη που φώναζε εκείνα τα ακατάληπτα! Για μουλάρια καλούσε τον κόσμο και τώρα το ίδιο κάνει, μόνο που τώρα επιλέγει την πελατεία: κορτσούδια νόστιμα… χράτσα-χρούτσα, χράτσα-χρούτσα με τη μασελίτσα… (θυμάστε εκείνη την ελληνική ταινία…χαχα)

   Το βράδυ μας βρίσκει σε ένα σχετικά νέο στο νησί wine bar που μας προτείνει ο άνθρωπός μας, ο Θανάσης. Μικρό, μικρούτσικο μαγαζάκι, μεταξύ της Πούντας και της πλατείας του Ιταλού. Με λαξεμένα ράφια στους τοίχους, καλές ετικέτες ελληνικών -και μόνο-  κρασιών και καλή -για τα γούστα μας τουλάχιστον-  μουσική.

   Ενθουσιαζόμαστε! Γνωρίζουμε τους πάντες στο μαγαζί και αρχινάμε τα μουχαμπέτια – ελαφριά και βαριά. Κρασί, μουσική, μουχαμπέτι … μας βρίσκει το ξημέρωμα…

   Μας πάνε για πρωινό στου Αποστόλη, μετά την πλατεία του Κρητικού. Καφέδες πρωινά, σάντουιτς, ποτά και πεντανόστιμα χειροποίητα γλυκά βρίσκεις στου Αποστόλη. Και φιλαράκια…  γνωριμίες -και άλλες…πρωινιάτικες!- με ανθρώπους που έχουν να σου πουν. Υπέροχα!

 αρχείο λήψης (3)  Το απόγευμα που ξυπνάμε κουτσοτρώμε κάτι για τη λιγούρα και περιμένουμε να ‘ρθει η ώρα για φαΐ στον ξακουστό Κρητικό. Εκεί, στην τέταρτη -μάλλον!- πλατεία που φέρει και το όνομά του. Όνομα και πράμα ο Κρητικός,  με κρεατικά και φαγιά από την Κρήτη. Μμμμμ…

   Η βραδιά κυλά με τα συνηθισμένα ρακόμελα της Αστάρτης και γνωριμίες… και άλλες… όλο το νησί ένα παρεάκι… και μουχαμπέτια… μπόλικα και πάλι!

  Χαλάρωση, άφημα, ευδαιμονία… τούτο το συναίσθημα όλων των ημερών. Δε χρειαζόμαστε άλλες, νέες ανακαλύψεις στο νησί, παρά τις τόσες ακόμα που μπορούμε. Δε θέλουμε. Τα συνηθισμένα εδώ φαντάζουν μαγικά.

  αρχείο λήψης (4) Μόνη νέα ανακάλυψη των τελευταίων ημερών η παραλία της Βάρδιας, στα αριστερά του λιμανιού. Κοντινή, εύκολα προσβάσιμη από το λιμάνι με  λιθόκτιστα σκαλοπάτια και βράχια… βράχια απότομα … η δική μου αγάπη.

   images (14)Τελευταία μέρα έχουμε γεύμα με παρεάκι στην Άνω Μερά. Τα περίφημα μαντσάτα, χειροποίητα μακαρόνια, τα οποία μαγειρεύουν κοκκινιστά με κόκορα ή κουνέλι και πασπαλίζουν με ντόπιο τυρί. Γευστική πανδαισία!!!

   Το βράδυ βρισκόμαστε με τα μπαγκάζια έτοιμα, αφημένα στο Θανασόσπιτο, στο wine bar. Το καράβι για Πειραιά έρχεται το ξημέρωμα. Δεν θα κοιμηθούμε. Το έχουμε αποφασίσει.

   Δεν ξέρω πότε κιόλας φτάνει η ώρα. Πάμε για τις αποσκευές ολάκερο τσούρμο ανθρώπινο. Άλλος κουβαλάει τον ένα σάκο, άλλος τον άλλο. Η φιλενάς αμίλητη. Έτσι και ξεστομίσει κουβέντα, θα ξεχυθούν τα δάκρυα καταρράκτης… τη βλέπω. Πρώτη μας φορά φεύγουμε από τόπο διακοπών με μάτια βουρκωμένα.

  Εγώ καταλαμβάνομαι από λογοδιάρροια μπας και  ξορκίσω τη συγκίνηση-θλίψη. Προσπαθώ να χαρώ  το όσο λίγο μας απομένει στην αγκαλιά αυτού του μαγευτικού νησιού. Αυτού του νησιού  που έγινε η καψούρα μου η μεγάλη, ο έρωτάς μου …

images

ΥΓ :   Να θυμίσω για μια ακόμα φορά πως το φωτογραφικό υλικό είναι του παρόντος και ουχί από τα τότε. Τα μέρη που σας παρουσιάζω, ωστόσο, παραμένουν -ευτυχώς!!!!- ίδια και απαράλλαχτα…

Αυτά ελάλησε η MerryFairy... Εσείς τι έχετε να πείτε;