ΠΑ…ΘΟΣ …💗 ΠΑ…ΡΑΜΥΘΙ … σαν 💭 όνειρο… (10)

Δευτέρα 16 Ιουλίου

13:30

«Δεν σ’ είδα σήμερα

Και τρώω σίδερα

Απ’ το κακό μου

Το ξέρω δυστυχώς

Πως βρήκα ευτυχώς

Το διάολό μου…»

   Στο χαρίζω αυτό το τραγούδι της Τσανακλίδου, Άρη. Μας ταιριάζει. (Αν και, σίδερα εγώ δεν τρώω, ούτε και πρόκειται ποτέ να φάω, παρά μόνο για μένα.)

14:20

«…μες τους δρόμους ξαφνικά

Κάποια στιγμή θα βγει η ψυχή μου…»

   Γαμώ την ψυχή μου, λέγαμε πέρυσι με την Έλσα. Κάτι ξέραμε…

17:05

   Έχω ήδη πάρει μια απόφαση. Τώρα θα κάνω πίσω; Ήξερα τι συμβαίνει. Καιρός, λοιπόν, για την πιο συνειδητή επιλογή που έχω κάνει στη μέχρι τώρα ζωή μου (σε συνδυασμό με το χωρισμό από το Θάνο).

   Ένα βιβλίο δίχως τέλος, σα μια μάσκα δίχως πρόσωπο καθαρά εμφανές.

«Για ένα πουκάμισο αδειανό, για μια Ελένη..».

   ΟΧΙ. Για μια εμπειρία, για τη ΖΩΗ! Μόνο που … να … ο ταξιδιώτης απόκαμε από τις συνεχείς στάσεις  σε σταθμούς και λάθος τόπο. Τώρα που από ένα σταθμό φεύγει το τρένο για τη χώρα του ήλιου, το τρένο δεν έχει πολλά καύσιμα και το ταξίδι φαίνεται καταδικασμένο εκ των προτέρων.

   «Δεν είναι ήσυχη γωνιά η παλαίστρα της ψυχής…».

   Ξέρει τι λέει ο Οδυσσέας.

   Όπως και τ’ άλλο: «Από τι να ‘ναι που ‘χεις μια γεύση τρικυμίας στα χείλη…»

18:27

   Δεν σε αγαπώ, όμως (έτσι, τουλάχιστον, λέω). Ποιο το όφελος να είμαι μαζί σου σε μια προδικασμένη υπόθεση,  Άρη;

   ‘Οποιος αγαπά, ανέχεται και υπομένει. Εγώ αγαπώ; Μπορώ να ανεχτώ και να υπομείνω;

   «Για ό,τι έχω κάνει δεν μετανιώνω…». Εγώ θα μετανιώσω άραγε;

20:00

   Δεν έχω αγαπήσει ποτέ μου, Άρη, όπως εσύ την Άννια. Ψυχανεμίζομαι, όμως, πως σύντομα θ’ αγαπήσω.

     Μου λες να μην κάνω αυτό το λάθος. Μη στενοχωριέσαι. Είμαι σκληρό καρύδι, όταν θέλω. Βέβαια, για ν’ αγαπήσει κανείς, προϋπόθεση είναι ν’ αφεθεί. Εγώ δεν ξέρω αν με σένα θ’ αφεθώ.

    «Έφυγες τη στιγμή που σου ‘χα αφεθεί…» Λες να το εννοώ κάποτε;

 

Τρίτη 17 Ιουλίου

10:30

   Ο έρωτάς μου είναι απρόσωπος. Από καιρό σε καιρό βρίσκει το πρόσωπό του σε μάτια, κινήσεις και λόγια κάποιων αρσενικών.

    Ακολουθώ το ορμέμφυτό μου.

  Η αναγκαιότητα της ζωής : ό,τι είναι να γίνει,  θα γίνει. Το αναγκαίο που ζητούσα βρέθηκε μπρος μου. Το αφήνω να με παρασύρει, μα στην ουσία το οδηγώ εγώ. (Ή, έτσι θέλω να πιστεύω για να φοβάμαι λιγότερο και να αφήνομαι περισσότερο;;;)

   Λατρεύω την αόριστη οριστικότητα του έρωτα. Τούτη την αντιπαλότητα χαρακτήρων, ψυχών/ψυχής και καταστάσεων.

    Ναι, Άρη. Θέλω μια σχέση μαζί σου για όσο καιρό πάει. Τούτο το ρίσκο, η αβεβαιότητα της κατάστασης και της κατάκτησης, το ποιος θα κατακτήσει ποιον, η πιθανότητα -έστω και ελάχιστη- να σε κερδίσω με έλκει, με ΣΕΡΝΕΙ.

   Όλα έρχονται και παρέρχονται. «Τα πάντα ρει», έλεγε ο Ηράκλειτος. Το θέμα είναι τι μας μένει απ’ όλα αυτά. Αν μπαίνουμε, αν βυθιζόμαστε στην ουσία τους, αν τ’ αφήνουμε να μας αγγίξουν.

    «I’m not your man cause you’re looking for a hero», λέει ένα τραγούδι στην κασέτα που μου έγραψες. Το εννοείς αυτό;

    Λες ακόμα πως δεν αξίζεις να σε αγαπούν. Όλοι αξίζουν να αγαπιούνται και να αγαπούν, λέω εγώ, καθείς με τον τρόπο το δικό του. Και να μ’ αφήσεις ήσυχη να ακολουθήσω τον τρόπο το δικό μου χωρίς υποδείξεις.

   Σε θέλω τώρα εδώ. Με σκέφτεσαι, άραγε, εκεί που είσαι;

Αδιαφορώ για ο,τιδήποτε, εκτός από μένα (λέμε τώρα…χαχα).

Amen.

12:50

Τι σκέφτεσαι σήμερα στη δουλειά;

   Θα μ’ αγαπήσεις με τον τρόπο σου. Το ξέρω. Μη μου λες πως υπάρχει η Άννια, η οποία έχει κολλήσει για τα καλά στο μυαλό σου. ΔΕΝ  ΜΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ!

     Ανικανοποίητο, τρελιάρικο ον, με αγαπώ!

    Είσαι μαζί μου. Με επέλεξες και σε επέλεξα. Κάτι σημαίνει αυτό. Είσαι σίγουρος πως, ό,τι και να γίνει, θα βρισκόμαστε κάπου-κάπου. Κι αυτό κάτι σημαίνει…

 (συνεχίζεται …)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Αυτά ελάλησε η MerryFairy... Εσείς τι έχετε να πείτε;