ΠΑ…ΘΟΣ …💗 ΠΑ…ΡΑΜΥΘΙ … σαν 💭 όνειρο… (11)

   Πετούσα στα ουράνια –επιτέλους, Θεέ μου! Παρέα μου ο Άρης! Όλη τη μέρα έμενα στο σπίτι. Ξαπλωμένη στο κρεβάτι διάβαζα ή άκουγα μουσική. Δεν είχα διάθεση για τίποτα άλλο. Κρατούσα όλη μου την ενέργεια για το βραδάκι, την ώρα συνάντησής μου με εκείνον.

   Από τη χαρά μου ξεχνούσα να φάω. Χόρταινα με έρωτα και ευτυχία. Περίμενα μονάχα να δω στο καντράν του ρολογιού να σχηματίζεται το έξι και μισή. Τότε, από στιγμή σε στιγμή, χτυπούσε η πόρτα κι ο χρόνος σταματούσε. Πολύ θα θέλαμε, βέβαια,  να είχαμε τη δυνατότητα να τον σταματούσαμε και στην πραγματικότητα για να είμαστε πάντα μαζί.

   (ΠΑΝΤΑ … Πόσο φυσική ακούγεται η λέξη τούτη ανάμεσα σε δυο ερωτευμένους! Πόσο φυσική και απόλυτα δεδομένη τη θεωρούσα τότε… σήμερα το λιγότερο μειδιώ…)

  Ταυτόχρονα περνούσα συχνότατα από τη Σκύλλα και τη Χάρυβδη όταν ήμουν μόνη. Ησυχία δεν είχε ο νους μου. Όλο «πρέπει» και «μη» έθετε μπρος μου. Και να το μπέρδεμα και τι κάνω εγώ που τούτος μόλις βγήκε από μια σχέση και είναι ακόμα πληγωμένος και θα βρίσκεται στο εξωτερικό και τι πάω να ξεκινήσω και …τρίχες σγουρές και καστανές. Αδυνατούσα να επιτρέψω στον εαυτό μου να ζήσει τις εξαίσιες στιγμούλες που του αναλογούσαν. Μαζοχισμός και παίδεμα.

  Τελικά πήρα την απόφασή μου. Πέταξα από πάνω μου πανοπλίες δισταγμών, αμφιβολιών και φόβων. Ξεσαμάρωσα σωρούς κατασταλτικών οικογενειακών και φιλικών συμβουλών. Απόμεινα ελεύθερη να βουτήξω χαρούμενη στον άγνωστο ωκεανό έρωτα και πάθους που εκτεινόταν  μπρος μου. Με όλη την ευθύνη δική μου. Δεν σκοτιζόμουν πια. Απλά αφηνόμουν στα γεγονότα και απολάμβανα  καταστάσεις που δεν είχα ξαναζήσει ποτέ μέχρι τότε.

   Άρχισα μάλιστα να αισθάνομαι τυχερή για τούτο…

 Τρίτη 24 Ιουλίου

   «Σ’ ακολουθώ, στην τσέπη σου γλιστράω σα διφραγκάκι τόσο δα μικρό…» κλπ, κλπ.

   Σ’ ακολουθώ όπως μ΄ ακολουθείς κι εσύ παντού. Θυμάσαι που μου ‘χες πει πως δεν είναι απαραίτητο να είναι κάποιος δίπλα σου για να αισθάνεσαι την παρουσία του; Ε, αυτό μου συμβαίνει σήμερα. Είσαι εδώ αλλά δεν είσαι.

   Είμαι ευτυχισμένη. Ούτε και γω το περίμενα τέτοιο το φετινό καλοκαιράκι μου. Δεν είμαι σε διακοπές όπως τις εννοούμε (θάλασσα, εξοχή, κλπ), μα εγώ, κάθε που είμαι μαζί σου, νιώθω πιο υπέροχα και από τις υποτιθέμενες διακοπές.

   ΕΙΣΑΙ ΟΙ ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΜΟΥ!

   Το κορμί μου τούτη τη στιγμή βρίσκεται καθηλωμένο στο κρεβάτι. Η ψυχή μου, ωστόσο, έχει σκορπίσει. Πετάει. Έφτασε μέχρι εκεί όπου είσαι εσύ. Στέκει από πάνω σου και σε παρακολουθεί. Χι, χι…έχω γίνει ο καθηγητής Πουαρό σου…

    Το ίδιο συμβαίνει μέρες τώρα, ειδικά την τελευταία εβδομάδα που αποφάσισα να ζω στο παρόν και να χαίρομαι τούτο το ανέλπιστο δώρο, το πάθος: περνάμε μια δεν-εκφράζεται-με-λόγια νύχτα, φεύγεις πρωί για τη δουλειά φιλώντας και ξαναφιλώντας με και …να… πηγαίνεις προς την πόρτα και… να … ξανάρχεσαι για ένα τελευταίο φιλί  -τούτο συνεχίζεται για όση ώρα σε παίρνει – και τελικά φεύγεις.

   Και μένω πίσω εγώ στο κρεβάτι πλημμυρισμένη από σένα και  η μέρα προχωρά και γω είμαι στο σπίτι, στην ουσία όμως είμαι με σένα όπου είσαι, διότι ή ψυχή μου έχει μεγαλώσει και ίπταται παντού στο σύμπαν, ενώ το κορμί μου  σε περιμένει καθηλωμένο να το αναστήσεις το απόγευμα που θα βρεθούμε.

   Ζούμε μόνο για τον έρωτά μας. Ζούμε ο ένας για τον άλλον. Ο φυσικός κόσμος  αποκτά νόημα μόνο αν είμαστε οι δυο μας εκεί. Δεν μας ενδιαφέρει πού είμαστε, αρκεί να είμαστε. Είναι συγκλονιστικά υπέροχο!

   Κατά τη διάρκεια της μέρας, που είμαι μόνη στο σπίτι, ξεχνάω στην κυριολεξία να φάω. Και αν πεινάσω, με την πρώτη μπουκιά που θα βάλω στο στόμα μου, φουσκώνω. Λες και το σώμα μου έχει αναστείλει οποιαδήποτε άλλη λειτουργία του. Όταν έρχεσαι, προσπαθείς να με ταΐσεις. Πόσο τρυφερός είσαι τότε και πόσο πιο πολύ ερωτεύσιμος!

   Κάνουμε μπάνιο και κοιτάζει ο ένας τον άλλον σαν να κοιτάζουμε τον καλύτερο και πολυτιμότερο πίνακα που έχει φτιαχτεί ποτέ. Πρώτη φορά κάνω μπάνιο με άλλον -στο είπα; 

   Ω, μέρες μου υπέροχα θεϊκές!

    Ξέρεις, σκέφτομαι μερικές φορές πως γύρω από σένα θα πλανιέται πάντα ένα πικραμένο «γιατί». Ένα «γιατί» που δεν μπορώ να σ’ έχω όπως εγώ θα ήθελα. Απορώ, όμως, που τούτο το «γιατί», αντί να με κάνει δυστυχισμένη, με απογειώνει. Μ’ αρέσει να είμαι μαζί σου – τρελαίνομαι! – κι ίσως να έχω συμφιλιωθεί με την όλη κατάσταση. Αφού δε γίνεται διαφορετικά, η στενοχώρια δεν ωφελεί και είναι και περιττή.

   «We can’t ignore our fate», λέει ένα τραγουδάκι που μου έγραψες.

   Κι όμως… είναι στιγμές που αδιαφορώ πλήρως και για την κατάσταση και για την πραγματικότητα την ίδια  και την πολεμώ μ’ όλο μου το είναι στο μεγάλο σύμμαχό μου, το ΤΩΡΑ και σε ό,τι ΒΙΩΝΩ.

    Μπα σε καλό μου, παράξενα πράγματα μου συμβαίνουν (μ’ αρέσει που έχω την αφέλεια και απορώ κιόλας, λες και ό,τι συμβαίνει τελευταία είναι ό,τι μου συνέβαινε πάντα. Αφού καθετί μαζί σου είναι πρωτόγνωρο, πού το βλέπω το παράξενο, ε;;;!!!) : εδώ και αρκετή ώρα το ραδιόφωνο παίζει υπέροχα ελληνικά τραγουδάκια της δεκαετίας του ’60, τα οποία είναι μελαγχολικά. Εμένα όμως δεν με λυπούν. Τα ακούω και με χαροποιούν ακόμα πιο πολύ, παρόλο που  το κοινό μας μέλλον είναι αβέβαιο. 

  Αφήνομαι απλά, να ΖΩ ΤΟ ΠΑΡΟΝ.

 15:30

   Χθες, για τέταρτη φορά μέσα σε λιγότερο από ένα μήνα που γνωριζόμαστε, μου μιλούσες για το γάμο μας! Και αυτή τη φορά το παρα-έλεγες σοβαρά. Παρόλο που το μέλλον μας κάθε άλλο παρά ευνοϊκό είναι, μας ονειρευόσουν παντρεμένους μετά από μερικά χρόνια, όταν εσύ θα έχεις τελειώσει τις σπουδές σου στο εξωτερικό και θα έχουμε αποκατασταθεί επαγγελματικά και οι δύο! Όλα αυτά, αν στο μεταξύ δεν θα έχουμε ήδη παντρευτεί.

   «Αρκεί να με περιμένεις. Δε λέμε να μην έχεις φίλους, να μην έχεις μόνο κάτι σοβαρό με κάποιον. Είμαι ό,τι ζητάς και το ίδιο ισχύει και από την πλευρά μου…αλλά ας μην το σκεφτόμαστε καλύτερα τώρα αυτό…»

  Ναι, Άρη, άφησέ το προς το παρόν. Εγώ προτείνω να βυθιστούμε στην «αναγκαιότητα που καίει», όπως λέει ο Έσσε και να αφήσουμε τούτη να γίνει οδηγός μας.

  

Τετάρτη 25 Ιουλίου

    Sting η μουσική μου συντροφιά, περιμένω με περισσή ανυπομονησία και έρωτα να έρθεις και …..πετώ!

   Μια τρελή ερωτική ιστορία, μια γυναίκα στα ωριμότερά της (εγώ, καλέ!) που αποδέχεται τις καταστάσεις και τις ρουφά, γιατί διψά για ΖΩΗ και πάει «ενάντια στα καθιερωμένα με βάση, ωστόσο, τη λογική» (έτσι λέει ο Διονύσης, ένας φίλος που με διαβάζει γράμμα ανοιχτό, εγώ όμως μέχρι στιγμής λογική δε βλέπω. Τι να πω… Κάτι παραπάνω θα ξέρει  αυτός…)

***

   Με έθρεφε ψυχικά το γεγονός της απόλυτης ευδαιμονίας. Σωματικά τρεφόμουν ελάχιστα, ήμουν όμως γεμάτη ευεξία.

   Χαιρόμουν αφάνταστα όταν άκουγα τις προτάσεις γάμου από το Άρη. Δεν μου ‘χε ξανατύχει άλλωστε. Έπειτα, όταν τις συλλογιζόμουν, πανικοβαλλόμουν. Και μετά ξανά χαιρόμουν, διότι ποιος ο λόγος να τρόμαζα και να μην το ευχαριστιόμουν;

  Φορούσα λοιπόν το καλύτερο απλανές χαμόγελό μου και παρακολουθούσα την καλύτερη ταινία ever στην οθόνη του μυαλού μου : εγώ, με ένα ρομαντικό, κοντούλι φορεματάκι. Ο Άρης, με υφασμάτινο παντελόνι και πουκάμισο αέρινα φορεμένο έξω από το παντελόνι.   Μπαίνουμε σε ένα ξωκλήσι. Ελάχιστος κόσμος μέσα, οι δικοί μας και οι πιο στενοί μας φίλοι. Πολύς κόσμος έξω, ο οποίος, μόλις βγαίνουμε από το εκκλησάκι μετά τη λήξη του μυστηρίου, ελευθερώνει περιστέρια και πολύχρωμα μπαλόνια στον ουρανό. Και αρχίζουν τα όργανα και στήνεται γλέντι τρικούβερτο. Εμείς, ο κόσμος, θάλασσα και ουρανός τριγύρω. Και μετά στο σπίτι μας, στιγμές καθημερινότητας, γλυκές στιγμές ρουτίνας.

   Και μετά …ξυπνούσα!

 

(συνεχίζεται …)

Αυτά ελάλησε η MerryFairy... Εσείς τι έχετε να πείτε;