ΠΑ…ΘΟΣ …💗 ΠΑ…ΡΑΜΥΘΙ … σαν 💭 όνειρο… (12)

   Στο μεταξύ είχαν ήδη βγει τα αποτελέσματα των εξετάσεων. Είχα περάσει όλα τα μαθήματα εκτός από δύο τα οποία εγώ εξαρχής είχα αποφασίσει  να τα έδινα το Σεπτέμβρη.

    Οι μέρες μου στη Θεσσαλονίκη μετρημένες πια.

    Ήταν πλέον καιρός να πήγαινα στους γονείς μου για μερικές μέρες. Τα παράπονά τους «τόσο καιρό έχουμε να σε δούμε, παιδί μου, έλα και ξαναφεύγεις» πλήθαιναν.  Είχα αναβάλει πάμπολλες φορές το ταξίδι προφασιζόμενη διάβασμα. Μου ήταν αδύνατο να ξεκολλούσα από τη μελέτη … του Άρη! Τη μια έδινα λογοτεχνία αμερικάνικη, την άλλη, σύνταξη, όλο και κάτι έδινα εγώ (στην πραγματικότητα έδινα το είναι μου ολάκερο…). Τώρα που είχαν τελειώσει οι εξετάσεις, τι άλλο να έδινα πια. Ήταν μην πάθαινα και εκείνη την «αβιταμίνωση θα πάθεις, κορίτσι μου, όλο διάβασμα, τρως τίποτα;» Τίποτα δεν έτρωγα, πατέρα, είναι η αλήθεια, με βρήκαν αδύνατη, εύκολα βγήκε και το συμπέρασμα «αβιταμινώθηκες από το διάβασμα, παιδί μου, καλά τα λέγαμε εμείς!»

    Το βράδυ βρέθηκα με το Διονύση.

   «Ποιος είναι; Έλα, πες μου. Πρέπει να είναι πολύ καλός για να λάμπεις έτσι εσύ», το δικό του αβίαστο συμπέρασμα.

   Γιατί, φαινόταν κάτι σε μένα;

 «Χωριό που φαίνεται κολαούζο δε θέλει, μωρό μου, ή, όπως αλλιώς λέμε, ο έρωτας και ο βήχας δεν κρύβονται!»

   Του είπα τα καθέκαστα. Απεφάνθη πως βρισκόμουν σε πολύ καλό δρόμο, ώριμη και λογική, «μια ΓΥΝΑΙΚΑ – επιτέλους».

    Επέστρεψα στη Θεσσαλονίκη σε δυο μέρες. Πού να αντέχαμε άλλο μακριά ο  ένας από τον άλλον. Ούτε και οι λογαριασμοί του ΟΤΕ θα μας άντεχαν.

    Ο Άρης με περίμενε στα ΚΤΕΛ. Η ωραιότερη υποδοχή. Και για τους υπόλοιπους όσους βρίσκονταν εκεί, φαντάζομαι. Όλοι τους  απόλαυσαν δωρεάν το αντάμωμα ερωτευμένων σε πολύ καλύτερη εκδοχή από οποιαδήποτε ταινία μικρού ή μεγάλου μήκους. Ο Άρης με φιλούσε, με σήκωνε στην αγκαλιά του, με στριφογύριζε. Βουγιουκλάκη – Παπαμιχαήλ σε ταινία του ’60.

  «Είναι η γυναίκα μου», φώναζε.

Άκουσα καλά αυτό που φώναζε;

   Στο σπίτι κάναμε κατάληψη στο κρεβάτι μέχρι την άλλη μέρα το πρωί. Αναγκαστικά και με χίλια ζόρια χωριστήκαμε. Ο Άρης έπρεπε να φύγει για τη δουλειά. Έφυγε φιλώντας εμένα και βρίζοντας τον εαυτό του για τη φαεινή ιδέα που είχε να δουλεύει εκείνο το καλοκαίρι.

    ΖΟΥΣΑ με κάθε πόρο του κορμιού και κάθε ίντσα της ψυχής μου το παρόν. Δεν το άλλαζα με τίποτα, ούτε και αν μου έλεγαν ότι την επόμενη στιγμή θα πέθαινα. Δεν με ένοιαζε. Εγώ ΖΟΥΣΑ!

 

Παρασκευή 3 Αυγούστου

    Θεέ μου, έχω χάσει τα μυαλά μου!

  Τεράστια ικανοποίηση! Βρίσκομαι επιτέλους στη θάλασσα που τόσο αγαπώ. Όσο περνούν τα χρόνια, τόσο περισσότερο συναισθάνομαι την αδιάρρηκτη σχέση μου μαζί της.

   Πόση ανάγκη έχω τις διακοπές!

    Το υπόσχομαι στην ψυχή μου πως θα χτίσω ένα σπίτι κοντά στη θάλασσα να την αγναντεύω συνεχώς και να εμπνέομαι.

    Φέτος, βρίσκομαι πιο κοντά σε μένα από ποτέ. Αποδέχομαι όσα μου συμβαίνουν, ΖΩ και χαίρομαι αφάνταστα γι’ αυτό. Πολεμώ για το παρόν μου, ελπίζω σ’ ένα αύριο, δίχως όμως τούτο να μου γίνεται έμμονη ιδέα.

   Συναισθηματικά θα πολεμήσω μόνον όταν θα είμαι σίγουρη για κάποιον. Ναι, ο Άρης μου ταιριάζει, τα χρόνια όμως που του απομένουν για τις σπουδές του στο εξωτερικό και η Άννια, μου κόβουν κάθε όρεξη να πολεμήσω για το μέλλον.

   Ο ίδιος δέχεται την «ιλαροτραγική» κατάσταση : έχει βρει τη γυναίκα την οποία θα μπορούσε να παντρευτεί (εμένα), μα αγαπάει άλλη ( την Άννια). Άντε να βγάλουμε τώρα άκρη! Πώς τον επέτυχα εγώ ετούτον, μου λέτε;

   Δηλώνει πως, αν ήμασταν όλοι στο ίδιο μέρος, έπειτα από λίγο καιρό θα μου έλεγε : «Σ’ αγαπώ ακόμα πιο πολύ απ’ ότι αγάπησα την Άννια» και θα μου ζητούσε κιόλας να τον παντρευτώ!!! (νάτη πάλι η παντρειά…)

(συνεχίζεται…)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Αυτά ελάλησε η MerryFairy... Εσείς τι έχετε να πείτε;