ΠΑ…ΘΟΣ …💗 ΠΑ…ΡΑΜΥΘΙ … σαν 💭 όνειρο… (14)

Τετάρτη 8 Αυγούστου   (Σέριφος)

 Οι εραστές μου

Πλοία στη θάλασσα της ζωής μου

Με διέσχισαν

Έπαιξαν με τα κύματά μου

Στο βυθό μου δεν τόλμησαν να βυθιστούν

Γιατί θα έπρεπε να βουλιάξουν…

    Είμαι καμωμένη από θάλασσα. Στα κύματά μου λαμπυρίζουν ο ήλιος και  το φεγγάρι. Λες να ήμουν δελφίνι σε προηγούμενη ζωή μου; Αν δεν ήμουν ον, θα ήθελα να ήμουν πλοίο ή αεροπλάνο, να διασχίζω θάλασσα κι αέρα διαβαίνοντας τόπους αλλοτινούς.

   Είμαι τόσο απέραντη όσο κι αυτό το κινούμενο μπλε που χάνεται στον ορίζοντα της ματιάς μου.

   Λατρεύω την Ελλάδα του καλοκαιριού με τα απομεινάρια γης, κεντήματα σε ύφασμα γαλάζιο.

    Έχω αδειάσει. Ένα κενό με διακατέχει. Ηρεμώ. Λες και τούτη η μαζώχτρα θάλασσα, που έχει δεχτεί συντρίμμια και μυστικά αιώνων στα σπλάχνα της, μ’ έχει αποδεσμεύσει από κάθε αίσθηση χρόνου, έχοντας παράλληλα απομυζήσει την αισθαντικότητά μου, που ώρες-ώρες μετατρέπεται σ’ ένα δυσβάσταχτα γλυκό πόνο. Τώρα είμαστε ένα, εγώ κι αυτή, βλέπω, αναπνέω μόνο γι’ αυτήν, αισθάνομαι γι’ αυτήν, εμπνέομαι απ’ αυτήν.

   Οι στιγμές της μοναξιάς μου (συνειδητή επιλογή) χτυπούν τόσο έντονα την πόρτα του είναι μου, όσο απότομα την κλείνουν πίσω τους, αφήνοντάς με έπειτα με την άμεση ανάγκη της ανθρώπινης συντροφιάς.

 

 Πέμπτη 9 Αυγούστου (Σέριφος)

    Εδώ ενώνεται η γη με τον ουρανό.

   Θα ήθελα να έκανα έρωτα με τις πέτρες αυτού του τόπου. Τώρα καταλαβαίνω τους Έλληνες που, επιστρέφοντας έπειτα από μακρόχρονη απουσία στην πατρίδα, σκύβουν και φιλούν το χώμα της. Εγώ θα ξάπλωνα και θα προσπαθούσα να ανασάνω τούτα τα χώματα τα ευλογημένα με κάθε πόρο του κορμιού μου.

   Η ηρεμία. Το γαύγισμα ενός σκύλου. Τα τριζόνια. Η αύρα που διαπερνά το φύλλωμα των λιγοστών δέντρων. Το περπάτημα ενός ανθρώπου που σβήνεται στο μάκρος του μονοπατιού. Τα εγκάρδια «καληνύχτα» που αντηχούν από τα καφενεδάκια απέναντι. Το καθρέφτισμα της σελάνας (κατά τη Σαπφώ) στα ασημίζοντα νερά. Τούτος ο τόπος είναι μια ανέλπιστη μαγεία…

   Αυτό που αποζητούσα, αυτό απροσδόκητα βρήκα. Αυτό το άγριο και συνάμα γλυκό τοπίο (σαν και το βλέμμα σου, Άρη). Αυτή την απομόνωση.

   Καθώς το τελευταίο λεωφορείο για τη χώρα ήταν στις έντεκα, ένιωθα ωσάν τη Σταχτοπούτα που έπρεπε να αφήσει τον κόσμο της διασκέδασης και να αποσυρθεί στο δικό της κόσμο. Μόνο που, στη δική μου περίπτωση, η απομόνωση δεν ήταν θέμα αναγκαιότητας, μα και συνειδητής επιλογής.

    Ολάκερο το νησί είναι μια πρόκληση να το ανακαλύψεις.

   «Θεέ μου, πόσο μπλε ξοδεύεις για να μη σε βλέπουμε», λέει ο αγαπημένος μου Οδυσσέας.

    Είναι να μην εμπνέεσαι από τέτοιους τόπους ελληνικούς;

     Όσο μεγαλώνω τόσο ανακαλύπτω καινούριες πλευρές της αισθαντικότητάς μου. Λες και τούτη είναι ένας ασκός με χρυσόσκονη που αδειάζει σιγά-σιγά και σκορπίζει.

    Πρώτη φορά, πάντως, αισθάνομαι τέτοιου είδους μαγεία για ένα τόπο. Πρώτη φορά ένας τόπος γίνεται η προσωποποίηση του αέναου έρωτά μου. Το απόγευμα πίστεψα πως, αν η ψυχή μου και τούτος ο τόπος ήταν το αιώνιο θηλυκό και αρσενικό αντίστοιχα, τότε το θηλυκό θα είχε φτάσει χίλιες φορές στην υπέρτατη ηδονή.

   Θα ‘θελα ο θάνατος να με βρει σ’ ένα τέτοιο μέρος με όμοια ησυχία, ρεμβάζοντας τη θάλασσα. Και εγώ να εξαϋλώνομαι και να ανεβαίνω στο φεγγάρι καλώντας ταυτόχρονα ό,τι δικό μου βρίσκεται εκεί βαθιά στα ασημογάλαζα νερά. Κι όλα να γίνονται ένα : εγώ, το φεγγάρι, η θάλασσα, ατενίζοντας την ασπρογάλαζη κορφή…

    Χμ… δεν μου ‘χει ξαναπεράσει από το μυαλό ο θάνατος, ειδικά ο δικός μου, το δικό μου φευγιό – έτσι θα το ονόμαζα καλύτερα. Απλά, θυμήθηκα την απάντηση του Λαζόγκα στο ερώτημα «πώς θα θέλατε να πεθάνετε;», η οποία ήταν  «όρθιος!»

   Εδώ τι μπορεί άραγε να με φτάσει, τι μπορεί να με αγγίξει; Εδώ αισθάνομαι την ανωτερότητα της ανθρώπινης ύπαρξης, του πνεύματος και τη θεϊκή προέλευση της γης. Εδώ θείο, γήινο και ανθρώπινο μπορούν να εννοηθούν ως το αδιαίρετο ΟΛΟΝ. Ναι, εδώ η φύση σού μιλά με τον τρόπο της και εσύ λαμβάνεις τα σήματά της.

   Κάποτε θέλω να έρθω εδώ, ή σ’ ένα μέρος σαν κι αυτό, με το μισό- μου-πορτοκάλι-αρσενικό. Να μείνω σ’ έναν τέτοιο τόπο μέρες που θα φαντάζουν μήνες, χρόνια, ολάκερη αιωνιότητα – αν είναι ποτέ δυνατόν τούτη να εννοηθεί.

    Άνθρωπος που κοιτά κατάματα τα στοιχεία της φύσης, ζει με κάθε του κύτταρο.

 (συνεχίζεται…)

 

 

 

 

 

 

2 Replies to “ΠΑ…ΘΟΣ …💗 ΠΑ…ΡΑΜΥΘΙ … σαν 💭 όνειρο… (14)”

  1. I’m really loving the theme/design of your weblog. Do you ever run into any internet browser compatibility problems?
    A couple of my blog readers have complained about my blog
    not working correctly in Explorer but looks great in Safari.
    Do you have any ideas to help fix this issue?

Αυτά ελάλησε η MerryFairy... Εσείς τι έχετε να πείτε;