ΠΑ…ΘΟΣ … 💗 ΠΑ…ΡΑΜΥΘΙ … σαν 💭 όνειρο… (17)

Τετάρτη 15 Αυγούστου (Σέριφος)

   Σκοτάδι πέρα μακριά. Η θάλασσα κάπου στο απέραντο μαύρο που εκτείνεται μπρος μου.

  Αέρας. Θα βρέξει; Πώς να είναι η βροχή εδώ; 

   Το μεσημεράκι στην παραλία σού μιλούσα, Άρη, πολύ έντονα λες και ήσουν εκεί μαζί μου. Σου έλεγα για όλα όσα πρωτονιώθω εδώ και για το πόσο συνέβαλες εσύ – η σχέση μου με σένα – σ’ αυτό.

   Δε διστάζω να ομολογήσω ότι συχνά-πυκνά έρχεσαι στο μυαλό μου. Βλέπω το πρόσωπό σου, αισθάνομαι το βλέμμα σου, ανατριχιάζω στο άγγιγμά σου.

   Υπήρξαν στιγμές, που ψυχραινόμασταν εύκολα προβάλλοντας ο καθένας το δικό του εγώ. Μα υπήρξαν και οι άλλες. Εκείνες που συναντιόνταν οι ματιές μας. Και τότε μου μιλούσες και σου μιλούσα. Και υπήρχε τέτοια ένταση και τέτοιο βάθος σ’ εκείνες τις ανταλλαγές, που φτάνουν να καλύψουν μυριάδες ώρες, μέρες, μήνες  και χρόνια σιωπής μεταξύ μας.

   Έχω κοιτάξει έτσι άνθρωπο ξανά; Νομίζω πως ναι. Και μ’ έχουν κοιτάξει επίσης. Μα όχι με τόση ένταση. Ένταση αμοιβαιότητας. Λες και κάναμε συμβόλαιο τις ψυχές μας.

   Εδώ στο νησί δεν έχω διάθεση να μ’ αγγίξει κανείς, ούτε ψυχικά ούτε σωματικά. «Σώμα θυμήσου», έγραφε ο Καβάφης. Tο δικό μου σώμα έχει μνήμες από σένα. Ξύπνησε η γυναίκα μέσα μου χάρη σε σένα. Σ’ ευχαριστώ.

    Ίσως το απραγματοποίητο που σε περιτυλίγει να προσδίδει ακόμα μεγαλύτερη ένταση στο αναμεταξύ μας πάθος. Ανέκαθεν με προσέλκυε το δύσκολα πραγματοποιήσιμο από το εύκολο και το βατό. Το γεγονός πως δεν μπορώ να σ’ έχω όπως θέλω μου έδωσε μια άλλη δύναμη να σε νιώσω σαρκικά και ψυχικά. Ένιωσα ιέρεια, Πυθία, Κινέζα ερωμένη, μα και παιδί. Ιερή η ώρα του έρωτά μας.

    Θέλω να το ξανακάνω. Ναι, το θέλω. Αδιαφορώ για τις στιγμές τις πριν ή τις μετά από εκείνη τη στιγμή. Και θέλω να είναι η πιο τέλεια.

   «Πάρε με, πάρε με, μέσα σου να σβηστώ

     Σαν να μην έζησα πριν απ’ το βράδυ αυτό»…

   Θέλω άλλη μια στιγμή μαζί σου, μια στιγμούλα τόση δα, που όλος ο χρόνος θα σβηστεί με το λευκό της κιμωλίας.

    Πώς είναι, πες μου, δυνατό να χανόμαστε τόσο εύκολα και εύκολα πάλι να βρισκόμαστε; Να βυθιζόμαστε στους δυο μας κόσμους ο καθείς μόνος του για να συναντηθούμε έπειτα και οι δυο μαζί στο πελώριο των ματιών μας;

    Μήπως αποζητώ την ηρεμία εδώ που ήρθα, για να μαζέψω τα κομμάτια μου; Ποια κομμάτια όμως; Δεν επέτρεψα σε κανέναν εγώ να μου ραγίσει την καρδιά. Συνειδητή επιλογή ή εξ ανάγκης; Δεν ξέρω, και αδιαφορώ για μια σαφή απάντηση. Ενδιαφέρομαι για τις στιγμές μοναχά που έχουν εγγραφεί βαθιά στην ταινία της ψυχής.

   Τι το ψάχνω όμως; Ό,τι πέρασε, πέρασε. Απομένουν οι στιγμές οι οποίες θα επιδιώξω σίγουρα να έρθουν. Έτσι…σα χαιρετισμός στο πάθος, σαν ύμνος στη ζωή…!

 

 Παρασκευή 17 Αυγούστου (Σέριφος)

    Ώρες-ώρες σ’ αυτό το νησί νιώθω πως παραπαίω μεταξύ τρέλας και λογικής.

   Ποια είναι η λογική; Την απεχθάνομαι. Είναι δικό μας, ανθρώπινο, κατασκεύασμα τούτη. Ουσιαστικά η λογική είναι του καθενός. Υποκειμενική. Όσο για τη λεγόμενη κοινή λογική, πού τη βρήκαμε αυτή;

                                                        ***

    Η φυσική απόσταση μεταξύ εμένα και του Άρη όσο ήμουν στη Σέριφο έδωσε άλλη διάσταση στον έρωτά μου. Ένιωθα πως ό,τι είχα ζήσει ήταν πολύ μακρινό. Από άλλη εποχή. Ταυτόχρονα το ένιωθα και πολύ πρόσφατο. Σαν να είχαμε βρεθεί μόλις το προηγούμενο λεπτό.

   Το περίεργο είναι πως δεν του τηλεφώνησα παρά μια φορά στην αρχή για να του πω ότι είχαμε φτάσει σώες και αβλαβείς. Μου το είχε ζητήσει αυτό ο ίδιος. Μετά…

   Μετά δεν ήθελα. Αφού ήταν μαζί μου κάθε ώρα και στιγμή. ….Ο λαθρεπιβάτης που έλεγα … της ψυχής μου, όχι των αποσκευών μου.

   Κι όσο δεν είχαμε μεταξύ μας φυσική  επαφή, τόσο δυνάμωνε ο πόθος μου για κείνον. Τόσο συνειδητοποιούσα το μεγαλείο του έρωτα που ζούσα μαζί του. Αναμετρούσα τις δυσκολίες της σχέσης μας. Η απόσταση, η Άννια. (Ήταν, ή ήθελε να λέει πως ήταν, κολλημένος με την Άννια.  Ίσως έτσι αποφόρτιζε ή εξόρκιζε το φορτίο του δικού μου πάθους πάνω του.)  Τίποτα, ωστόσο,  δεν ήταν δυνατό να καταστείλει την επιθυμία μου για κείνον.

   Ήμουν σίγουρη πως ήταν μαζί μου ο Άρης στη Σέριφο. Δεν ήθελα να μάθω πώς και γιατί ένιωθα έτσι –τα μεταφυσικά δε με απασχολούσαν τότε. Απλά το ήξερα. Και κάθε που κάποιος αρσενικός μου την έπεφτε, ο Άρης κολλούσε πάνω μου και μ’ έσφιγγε και ριγούσε το κορμί μου. Αδιανόητο να δινόταν ετούτο το κορμί σε άλλον!

 


(συνεχίζεται…)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Αυτά ελάλησε η MerryFairy... Εσείς τι έχετε να πείτε;