ΠΑ…ΘΟΣ …💗 ΠΑ…ΡΑΜΥΘΙ … σαν 💭 όνειρο… (18)


    Λίγες μέρες αφότου επιστρέψαμε από τη Σέριφο, ο Άρης μού ανακοίνωσε πανηγυρικά τον επικείμενο εορτασμό των γενεθλίων του αδελφού του. Ήταν περιχαρής που του επιφύλασσε μια έκπληξη μετά το πάρτι στο σπίτι τους.

   «Θα σας πάρω όλους και θα πάμε, δίχως να το αποκαλύψουμε στο Λεωνίδα, στο αγαπημένο του νυχτερινό κέντρο διασκέδασης –μπουζουκομάγαζο εκλεπτυσμένο.»

   «Θα  μ α ς  πάρεις, Άρη; Γιατί, θα είμαι κι εγώ εκεί;»

   Τσαντίστηκε με την ερώτησή μου και μόνο. Δεν καταλάβαινα την τσατίλα του. Δεν με είχε γνωρίσει σε κανέναν από τους φίλους του μέχρι τότε, δεν με είχε παρουσιάσει σε κανέναν. Η αλήθεια είναι πως, εκτός από τη Λιάνα, ούτε εγώ τον είχα παρουσιάσει στις φίλες μου. Σιγά μην ξόδευα τις πολύτιμες στιγμές μου μαζί του για συστάσεις και παρουσιάσεις.

   «Σ’ αρέσει να μου σπας τα νεύρα απογευματιάτικα; Πάρε τη Λιάνα και ελάτε.»

    Τη Λιάνα;;; Πώς του είχε προκύψει ετούτο; Συνήθως οι δυο τους τρωγόντουσαν χειρότερα κι από το σκύλο με τη γάτα.

 

   Η φιλενάδα δεν μπορώ να πω πως ενθουσιάστηκε με την πρόσκληση.

  «Καλά, καλά, θα έρθω, μην κάνεις έτσι ντε…», υπέκυψε στις δικές μου παρακλήσεις να μη με άφηνε μόνη εκεί με τόσους αγνώστους. (Βέβαια εγώ πήγα μια μέρα νωρίτερα για να απολαύσω τον Άρη…)

   Δεν ήξερα πόσοι και αν από το περιβάλλον του, εκτός από τον αδελφό του, γνώριζαν για τη σχέση μας. Στην αρχή της βραδιάς πάντως, που ήμαστε στο σπίτι του, ο Άρης μού συμπεριφερόταν σα να ήμαστε απλοί φίλοι. Ούτε διαχυτικότητες, ως συνήθως, ούτε φιλιά. Μόνο μου έριχνε σποραδικές καυτές ματιές. Μια-δυο φορές ήρθε και με κατακεραύνωσε με ερωτόλογα.  Καλά που ήταν η Λιάνα μαζί μου, ειδάλλως θα στεκόμουν ξυλάγγουρο μονάχη μου.

 

   Αργά το βράδυ, ο Άρης μας «διέταξε» να μπούμε στα αυτοκίνητα και να «ακολουθήσετε εμένα και το Λεωνίδα». Ο Λεωνίδας προσπαθούσε να μάθει πού θα πηγαίναμε, αλλά ο μικρός του αδελφός περήφανα κρατούσε μυστική την έκπληξή του.

   «Τα κορίτσια έρχονται μαζί μας», με άρπαξε διακριτικά από το μπράτσο κι εγώ άρπαξα τη Λιάνα, όταν έπιασε με την άκρη του ματιού του δυο φίλους τους να μας οδηγούν προς το αυτοκίνητό τους.

   Σάστισα. Ο Άρης ζήλευε;! Ο Άρης με διεκδικούσε!;

   Με ένα αιωρούμενο απολογητικό χαμόγελο προς τα παιδιά τον ακολουθήσαμε στο αυτοκίνητο του Λεωνίδα. Άνοιξε την πίσω  πόρτα για να καθίσει η Λιάνα. Μ’ ένα νόημα έστειλε και τον αδερφό του πίσω. Εμένα κατακτητικά με τράβηξε προς τη θέση του συνοδηγού. Με κράτησε ένα λεπτό έξω.

   «Η θέση σου είναι εδώ μαζί μου κι όχι σε ξένα αυτοκίνητα!»

   Κοίταξα τη  φουρτουνιασμένη θάλασσα των ματιών του. Γαλήνεψα. Ο Άρης τύπωνε με όλο και πιο έντονο μελάνι  τη δική του σφραγίδα του αρσενικού μέσα μου.

   Πήραμε το δρόμο για το αεροδρόμιο. Ο Λεωνίδας κατάλαβε πού οδεύαμε.

  «Μπράβο, ρε μπαγάσα αδερφέ! Πολύ τα γούσταρα σήμερα τα μπουζούκια!»

 

   Στο κέντρο κάθισε δίπλα μου. Ερωτική κίνηση καμία προς εμένα. Εγώ ακολουθούσα τη συμπεριφορά του. Κάποια στιγμή αρχίσαμε να μιλάμε. Το βλέμμα του άρχισε να μεταμορφώνεται σε  βαθύ και ερωτικό, ένα βλέμμα πολύ γνώριμο σε μένα. Εκείνο που  μου ήταν παντελώς άγνωστο ήταν  η έκπληξη που αντίκρισα στα βλέμματα των παρακαθήμενων. Μόλις ο Άρης μού είχε δώσει  στα ξαφνικά ένα παθιασμένο φιλί στο στόμα. Κοίταξα γύρω μου κόσμο αποσβολωμένο.

   «Πολύ σε θέλω. Τώρα. Αυτή τη στιγμή», μου ψιθύριζε στο αυτί.

   Δεν με ένοιαζε για κανέναν και τίποτα. Ήμουν με τον Άρη και εκείνος ήταν φανερά ολοκληρωτικά μαζί μου. Ετούτο με ένοιαζε.

   Η Λιάνα απόρησε, όχι με το φιλί αυτό καθαυτό, αλλά με την απροσδόκητη αλλαγή συμπεριφοράς του Άρη απέναντί μου. Και απέναντί της. Εκείνος, εκστασιασμένος με μένα, ήταν όλο χαμόγελα και χαρούλες μαζί της (μέχρι του σημείου που κάποιος θα υπέθετε πως ήταν για χρόνια κολλητάρια)!

   Κάποια στιγμή με τράβηξε στην πίστα. Έπαιζε ένα αργό τσιφτετέλι. Το χορέψαμε ένα βήμα πριν την Εμμανουέλα. Ο ερωτισμός μας παραπάνω –αν υπάρχει- από διάχυτος (αυτό μου το περίγραψε η Λιάνα. Εγώ καμία συναίσθηση για το τι αντιλαμβάνονταν οι γύρω).

    «Αυτό το τραγούδι στο χαρίζω. Άκου τα λόγια του», μου είπε μιαν άλλη στιγμή. Ήταν ένα τραγούδι του  μπαμπά Διονυσίου που δεν είχα ξανακούσει.

    Δεν πρόκειται να ξεχάσω για το υπόλοιπο της ζωής μου το βλέμμα του καθώς μου μιλούσε. Έβλεπα με τα μάτια μου, άκουγα με τα αυτιά μου και εισέπραττα με την ψυχή μου τον έρωτα του Άρη για μένα.

   Έπιασα και σημάδια αγάπης. Μια και ο ίδιος την αρνούνταν  όμως, με βιάση τα αποποιήθηκα κι εγώ.  Η χαρά μου, πάντως, τεράστια.

(συνεχίζεται…)

 

 

 

Αυτά ελάλησε η MerryFairy... Εσείς τι έχετε να πείτε;

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.