ΠΑ…ΘΟΣ …💗 ΠΑ…ΡΑΜΥΘΙ … σαν 💭 όνειρο… (19)

Πέμπτη 23 Αυγούστου

   Έχεις γίνει στάμπα στο μεταξωτό της ψυχής μου. Θα σε κουβαλώ μέσα μου για πάντα. Η δική σου στάμπα δύσκολα θα σβήσει, όσες στάμπες και αν σχηματιστούν ακόμα.

   Παράξενο … Από χθες, και μετά το ξέφρενο πάθος μας που εκφράστηκε μπροστά σε τόσο γνωστό κόσμο στο νυχτερινό κέντρο, σε αισθάνομαι τόσο δικό μου που ξεχνώ εντελώς την ύπαρξη της Λέτας. Τώρα μοναδικό εμπόδιο στέκει για μένα μόνο η απόσταση.

   Είσαι κοντά μου, το νιώθω. Υπέροχο συναίσθημα να νιώθεις πως σου δίνεται κάποιος ολάκερος.

«Είμαι ολόγυμνος έρωτας…

  Το κορμί μου στο χάρισα…

  Με κάνεις ό,τι θες

Τι άλλο ζητάς» ή κάτι τέτοιο, τέλος πάντων, τραγουδούσε ο τραγουδιστής χθες και μου το χάρισες.

   Είσαι το αρνητικό της φωτογραφίας της ψυχής μου.

  Λες πως μέσα σε δυο περίπου μήνες σε γνώρισα όσο δε σ’ έχουν γνωρίσει άλλοι που σε ξέρουν χρόνια. Το αυτόν και δι’ ημάς.

   Δε θα χαθούμε, Άρη, θα το δεις. Δεν  ξέρω τι θα γίνει, μα θα είμαστε μαζί σ’ αυτή τη ζωή, εραστές και φίλοι.

Υποσυνείδητη επιθυμία ή διαίσθηση;

   Ό,τι και να ‘ναι, είναι πολύ έντονο μέσα μου.

   Ήσουν ευτυχισμένος, σα μικρό παιδί σε παιδική χαρά, το απόγευμα. Πονούσαν τα πόδια σου, σ’ είχαν πληγώσει τα παπούτσια, ήσουν κουρασμένος από τη δουλειά, έπρεπε την επόμενη μέρα να σηκωθείς πρωί, τίποτα όμως δε σε πείραζε στ’ αλήθεια γιατί ήσουν μαζί μου. Κάναμε βόλτα στην παραλία, όπως την πρώτη φορά, και βρισκόμαστε στον παράδεισο. Καλά το λέω εγώ πως κάνουμε μια καινούρια αρχή που δεν ξέρουμε πού και πώς θα καταλήξει. Μ’ αόρατη κλωστή δενόμαστε και να δω αν ποτέ μας θα λυθούμε.

   Υπάρχω για σένα και σε σένα, Άρη. Είμαι και θα είμαι το κέντημα στο εργόχειρο του είναι σου.

   Πώς θα είμαστε, άραγε, σε λίγα χρόνια; Κάνω τούτη την ερώτηση, όχι από αβεβαιότητα, μα από περιέργεια και απορία, γιατί ξέρω πια πως θα είμαστε, γνωρίζοντας την ένταση της ποιότητας της σχέσης μας. Τι θα είμαστε; Φίλοι, εραστές, σύζυγοι, ή όλα αντάμα;

Πω-πω-πω…τι ξεστομίζω; Πού καλπάζει άσπρο άλογο η φαντασία μου; Κι όμως … είναι μια παράδοξη εσωτερική βεβαιότητα…

   Άιντε, άιντε! Καιρός να με μαζέψω λιγάκι…!

 

Παρασκευή 24 Αυγούστου

   Σε ξάφνιασα μ’ ένα τηλεφώνημά μου  χθες. Ήμουν τόσο χαρούμενη που ήθελα να σ’ ακούσω.

   Δε μ’ ενδιαφέρει αν θα φύγεις κι αν θα σε χάσω. Θα με ξεχάσεις, λες. Νομίζεις! … Ξέχασέ με.

   Εγώ τούτο ξέρω : πως μαζί μου πέρασες υπέροχα. Ξέρω πως σ’ έχω σημαδέψει με τον τρόπο μου σ’ ένα σύντομο παρόν.

  Με αποκαλείς «χαζούλα» και με εκνευρίζεις. Μερικές φορές, μάλιστα, ο τόνος της φωνής σου με κάνει να πιστεύω ότι το εννοείς. Χαζή να πεις άλλη κι όχι εμένα, ειδικά τώρα που, για πρώτη φορά, ξέρω πολύ καλά τι κάνω και το ευχαριστιέμαι απόλυτα. Και πιστεύω κιόλας ότι εσύ το αξίζεις. Γι’ αυτό, ΣΚΑΣΕ! Όταν μαζί σου νιώθω ένα αδιαίρετο όλον, τι να βάλω το μυαλό να σκεφτεί; Τότε μιλά το ορμέμφυτό μου.

   «Εσύ με σπρώχνεις στο χαμό κι εγώ γελάω…»

   Θα είναι, άραγε, χαμός ή ανάσταση;

   Υποψιάζομαι ότι δεν αισθάνεσαι και τόσο άνετα που με βλέπεις μέρα με τη μέρα να αφήνομαι στο πάθος. Γι’ αυτό κάθε λίγο και λιγάκι μου επαναλαμβάνεις «ήρεμα»; Γιατί, Άρη; Φοβάσαι για μένα;

  Μην ανησυχείς. Όταν χρειαστεί, θα με μαζέψω με απόλυτη πειθαρχία και τάξη σαν ο καλύτερος λοχίας τους στρατιώτες του. Προς το παρόν, αρνούμαι να θυσιάσω έστω και ελάχιστες στιγμές του παροντικού πάθους μπροστά στη ματαιότητα του μελλοντικού γίγνεσθαι.

   «Μη γυρίσεις

    Τίποτα μη ζητήσεις

    Για ένα βράδυ μη με χαραμίσεις…»

   Μωρέ, γύρισε και χαράμισέ με, να ζήσω εκείνο το λεπτό που αντιστοιχεί με την αιωνιότητα!

                                                   ***

  Ναι, είχα τέτοια κολλήματα. Από πότε «τα καλά κορίτσια» κυκλοφορούν ανενδοίαστα με γκόμενο; Μου είχε μεταλαμπαδευτεί η πεποίθηση πως ήταν κακό να είσαι ερωτευμένη με έναν άντρα και να το δείχνεις. (Επόμενο ήταν, αφού χρόνια ολόκληρα οι γονείς μου προσπαθούσαν, και κατάφεραν με επιτυχία, να κρύψουν οποιοδήποτε  συναισθηματισμό μεταξύ τους.)

   Το DNA, ωστόσο, αποδείχτηκε ισχυρότερο. Τα κολλήματα ήταν τέτοια στη θεωρία μονάχα. Στην πράξη τα κατέρριψα αμέσως μόλις  βρέθηκα με τον Άρη. Κυκλοφορούσαμε αγκαλιά όποια ώρα και στιγμή οπουδήποτε. Ο νους μου,  όταν ήμουν μαζί του, μπλόκαρε και αδυνατούσε να με κάνει να συνειδητοποιώ πού βρισκόμουν. Ίσως και να έκανε μια απλή διαγραφή αχρείαστων δεδομένων, οπότε μου άφηνε κενό το νοητικό πεδίο (ώστε το συναισθηματικό να γεμίζει απρόσκοπτα). Έτσι ήμουν ευτυχισμένη.

   Το βράδυ, φλεγόμενες βάτοι και οι δύο, πήραμε το δρόμο της επιστροφής από το μπαρ όπου είχαμε πρωτογνωριστεί. Περπατούσαμε κολλημένοι σαν τις βδέλλες. Συνεχώς  σταματούσαμε για να ανταλλάξουμε παθιασμένα φιλιά. Ούτε που έβλεπα γύρω μου ποιος και αν με κοίταζε.

  Φτάσαμε έξω από το ξενοδοχείο όπου θα έμενε ο Άρης. Μου στάθηκε αδύνατον να ξεκολλήσω από το πλάι του. Ο έρωτας που έκαιγε στα μάτια του με καθήλωσε. Πώς να πέρναγα τη νύχτα χώρια του!

   Ανέβηκα πάνω στο δωμάτιο μαζί του. Εγώ που απέκλεια σθεναρά κάτι ανάλογο γιατί ντρεπόμουν το ρεσεψιονίστα! Μωρέ, τον  πασάλειψα νοερά με Αzax, τον έκανα αόρατο και μια χαρά αισθανόμουν!

   Το μοναδικό που πάλευα αλλά  δεν μπορούσα να αφανίσω ήταν η αίσθηση ότι με τον Άρη θα είμαστε μαζί στο μέλλον. Ποια μορφή θα αποκτούσε η  σχέση μας δεν το ‘ξερα.  Ερωτική, φιλική, επαγγελματική… Ήμουν  απολύτως σίγουρη πως δεν θα ξεμπερδεύαμε εύκολα εμείς οι δυο –αν ξεμπερδεύαμε ποτέ.

   Άμυνά  μου στο υπερβολικά μεγάλο δέσιμό μας το παρόν. Εστιαζόμουν σε ό,τι ζούσα εκείνον τον καιρό. … Μια φορά κι ένα καιρό, όπως λεν στα παραμύθια.

    Ένα παραμύθι ζούσα. Στα παραμύθια οι ήρωες δε λογαριάζουν το μέλλον. Βιώνουν τον Ενεστώτα. Εγώ τον δικό μου τον  πασπάλιζα με μπόλικη αισιοδοξία. Τον στόλιζα με το motto «όλα θα πάνε υπέροχα στη ζωή μου ό,τι κι αν συμβεί με μένα και τον Άρη», όπως στολίζουμε τις τούρτες με ζαχαρωτά.

   Έπειτα τον απολάμβανα πλήρως, γλείφοντας και τα δάχτυλά μου από ευχαρίστηση.

 

(συνεχίζεται…)

 

 

 

 

 

 

 

Αυτά ελάλησε η MerryFairy... Εσείς τι έχετε να πείτε;

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.