ΠΑ…ΘΟΣ …💗 ΠΑ…ΡΑΜΥΘΙ … σαν 💭 όνειρο… (1)

Σήμερα ξερίζωσα τους πανσέδες.

«Πάει ο καιρός τους», μονολογούσε πρόσφατα η μάνα μου κάνοντας την ίδια δουλειά με τους δικούς της πανσέδες.
Πάει ο καιρός σου, Άρη.
Πάει ο καιρός μας.

Δε χωρά αμφιβολία πως είσαι ένα σημαντικότατο κομμάτι του παρελθόντος μου. Του παρελθόντος μου! Ή, του μέλλοντός μου. Όχι, όμως, του παρόντος μου. Για φαντάσου! Τον κόψαμε (αλήθεια;!) τον ομφάλιο λώρο!

Πριν από λίγο καιρό συζητούσα γενικώς και αορίστως με τη μαμά μου για σχέσεις. Ήμουν περίεργη να μάθω για το ερωτικό της παρελθόν. Τσιμουδιά η μάνα μου!
«Εσύ γιατί δεν παντρεύτηκες τον Άρη;»
Ώπα! Μια χαρά βγήκε από τη δύσκολη θέση της ανακρινόμενης εκείνη. Μια χαρά βρέθηκα σε δύσκολη θέση εγώ. (Πώς της είχε έρθει ο Άρης στο μυαλό; Μητρικό ένστικτο;) Μπουρδουκλώθηκα. Τι να της απαντούσα; Μήπως ήξερα τελικά κι εγώ η ίδια το γιατί;
Δικαιολογήθηκα. «Δε γινόταν, υπήρχε απόσταση, εγώ ήμουν αλλού, αυτός ήταν αλλού, τράβηξε καθείς το δικό του μονοπάτι».

Άρχισα να αναρωτιέμαι σχετικά με τη σχέση μας και το «τέλος» της. Είχα πράγματι βάλει τελεία στο παραμύθι μας; Την είχα βάλει εκ των πραγμάτων μόνη μου; Τη βάλαμε μαζί;
Εσύ; Είχες βάλει τελεία και παύλα ή απλά αποσιωπητικά;
Εγώ; Αν όντως είχε τέλος η ιστορία μας, τότε πού είχα αφήσει τον επίλογο και δεν μπορούσα να τον βρω (και η ιστορία μας τέλειωνε απότομα στο κυρίως θέμα);
Πότε είχαμε συζητήσει οι δυο μας για την πορεία της σχέσης μας; Ποτέ. Μόνο τότε που πανικόβλητος μου ζήτησες να μην προσδοκώ τίποτε από σένα και να μέναμε φίλοι.
Και μείναμε. Για τόσα πολλά χρόνια. Φίλοι καλοί. Και εραστές ακόμα καλύτεροι. Πώς το σταματήσαμε;

Μία εκκρεμότητα.
Μου κόλλησε στο μυαλό πως όλη η σχέση μας υπήρχε σαν μια εκκρεμότητα. Σαν κάτι πολύ σαφές και ασαφές ταυτόχρονα. Πως είχαμε αφήσει ανέκφραστες πολλές κουβέντες οι δυο μας.
Κυρίως εγώ.
Που ζώντας στη δική σου δίνη, δεν είχα καιρό για απορίες και ερωτήσεις. Απλά στροβιλιζόμουν και το φχαριστιόμουν. Ποτέ δεν σε είχα πιέσει να μου δώσεις μια ξεκάθαρη και πειστική εξήγηση για τη μη δυνατότητα εξέλιξης της σχέσης μας.
Και στο πίσω μέρος του μυαλού μου πήγαινε κι ερχόταν ένα μικρούλι –τόσο δα, από τη συμπίεση- ερωτηματικό. …

… Με βόλευε αρχικά να αγνοώ για ποιο λόγο εμείς οι δύο δεν ήμαστε μαζί, ήξερα μόνο πως κάτι τέτοιο ήταν αδύνατον. Αργότερα ο χρόνος κυλούσε με μένα να νομίζω πως όλα περί εσού ήταν αποσαφηνισμένα. …

…Μου παρουσίασες δείγματα αρσενικού κι εγώ τα υπερπολλαπλασίασα.
Έτσι με συνέφερε.
Για να ζω συννεφένια.
Για να έχω να πιστεύω σε κάποιον. Σε ένα αρσενικό με τα όλα του.
Που  ένα αρσενικό με τα όλα του είναι, κατά μία έννοια, προστατευόμενο είδος προς εξαφάνιση.
***

(συνεχίζεται…)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Αυτά ελάλησε η MerryFairy... Εσείς τι έχετε να πείτε;