ΠΑ…ΘΟΣ …💗 ΠΑ…ΡΑΜΥΘΙ … σαν 💭 όνειρο… (20)

Κυριακή 26 Αυγούστου

   Θα μου πεις, το πάθος δε διαρκεί και αυτό που απομένει στο τέλος είναι το κενό. Προς το παρόν κανένα κενό δεν αισθάνομαι. Έχω φορτίσει αρκετά από τις ώρες που μοιραστήκαμε. Απομόνωση ζητώ. Μέχρι να βρεθεί ο ένας. Ο επ’ αόριστον παθιασμένος με μένα.

   «Ήρθα κι απόψε στα σκαλοπάτια σου

     Να τραγουδήσω στερνή φορά

    Αύριο φεύγω κι όλα τελειώνουνε…»

   Τελειώνουν αλήθεια; Μπα…αρχίζει κάτι άλλο, πιστεύω εγώ. Κάτι πιο όμορφο ίσως.

   Είμαι αισιόδοξο άτομο, ευτυχώς.

 

Παρασκευή 31 Αυγούστου

   «Be cool», μου είπες χθες στο τηλέφωνο.

 «Ξέρεις πολύ καλά τι αισθάνομαι για σένα, ότι δεν αποτελείς υποκατάστατο της Άννιας και ότι , αν δεν υπήρχε η Άννια, θα ήσουν σε πολύ ψηλότερη θέση στην καρδιά μου, γι’ αυτό be cool».

   Με αναστάτωσες με τα λόγια σου. Άι, κολύμπα, Άρη! Που έχεις βάθρο στην καρδιά και μας τοποθετείς κατά σειρά κιόλας!

   Εμένα μ’ αρέσει η σχέση μας όπως είναι : ελεύθερη, ανεξάρτητη, μεστή. Και όπως θέλω εγώ θα είμαι! Ακούς εκεί cool και ξε-cool!

   «Λες να μην ξέρω τόσα χρόνια τον εαυτό μου;», μου απάντησες όταν σε ρώτησα αν με ξέρεις καλά. Πόσο μ’ άααρεσεεε…!

   «Το ξέρω, κούκλα μου, πως έχεις ανάγκη να παθιάζεσαι με κάτι. Το προηγούμενο Σαββατοκύριακο ήμουν εγώ. Τώρα χρειάζεσαι κάτι άλλο να παθιαστείς».

   Για τούτο διαβάζω;

   Είναι στιγμές που σε λατρεύω. Είναι στιγμές που σε αποστρέφομαι. Τι, τελικά, είσαι για μένα; Είσαι ο ιδανικός; Είσαι το πρόσκαιρο πρόσωπο του ατέρμονου πάθους μου; Κι άλλες φορές, θαρρώ, το αναρωτήθηκα αυτό.

   Ό,τι κι αν είσαι, θα σ’ έχω πάντα μαζί μου.

   Με σένα μπορώ να ζήσω ελεύθερα σα γυναίκα ολάκερη και σαν μισό δικό σου.

                                                      ***

   Κάποιες φορές ο Άρης αναφερόταν στη ‘Άννια. Το γεγονός  κατά βάθος μου έκανε τα νεύρα τσατάλια. Ναι, ήμουν σίγουρη πως δεν υποκρινόταν όταν ήταν με μένα. Πως  τα αισθήματά του για μένα ήταν αληθινότατα. Δεν ήθελα, όμως, να ακούω για καμιά άλλη. Ήθελα να ζω με την ψευδαίσθηση της γενικής αποκλειστικότητας.

  Ειδική αποκλειστικότητα και πρωτιές στη ζωή του Άρη είχα καταφέρει να κερδίσω αρκετές. Ψυχικά μάλιστα  κορδωνόμουν για αυτό. Δεν μου άρεσε, όμως, να με συγκρίνει ή να με τοποθετεί σε σειρά. Εγώ ήμουν αυτή που ήμουν και βίωνα από πρώτο χέρι τι σήμαινα για εκείνον. Βίωνα ακόμα και όσα ο ίδιος δεν ήθελε να παραδεχτεί ούτε στον εαυτό του, λόγω άμυνας συναισθηματικής ή εγωισμού που κάθε cool άντρας – κατά τον Άρη – όφειλε να διαθέτει.

    Κι εκείνες πάλι οι προτροπές του να ήμουν πιο ήρεμη μαζί του! Τότε με εκνεύριζαν απλά. Τώρα καταλαβαίνω πως στην πραγματικότητα τα έλεγε στην “πεθερά” -σε μένα- για να τα ακούει η “νύφη” -ο ίδιος. Εκείνος ήταν που προσπαθούσε να συμμαζέψει τον εαυτό του από τον καταιγισμό των συναισθηματικών βελών. Τα προπύργιά του πέφταν ένα-ένα. Κι ο Άρης πανικόβλητος έλεγε «be cool» σε μένα γιατί ζοριζόταν να το παραδεχτεί και να το πει στον ίδιο του τον εαυτό.

(συνεχίζεται…)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Αυτά ελάλησε η MerryFairy... Εσείς τι έχετε να πείτε;