ΠΑ…ΘΟΣ … 💗 ΠΑ…ΡΑΜΥΘΙ … σαν 💭 όνειρο… (23)

Παρασκευή 7 Σεπτεμβρίου

15:25

   Πρώτη φορά η θάλασσά μου ανέσυρε από τους βυθούς της έναν τέτοιον έρωτα…

   Ούτε κι εγώ ήθελα να φύγεις. Έμεινα πίσω, λευκό μαντήλι στην προκυμαία του αποχαιρετισμού, να λικνίζομαι στο βαλς του ανέμου λέγοντάς σου τόσα πολλά με μία μου μονάχα κίνηση…

16:20

   Πόσο παράξενη και διττή είμαι, Άρη! Την τωρινή περίοδο της ζωής μου θα την περνούσα άνετα σ’ ένα νησί με θέα κατάλευκα σπίτια και μπλε θάλασσα. Ολομόναχη να βυθίζομαι όλο και πιο βαθιά σε μένα μέχρι που δεν θα ‘χω πια πού να βυθιστώ και ν’ αρχίσω ν’ ανέρχομαι στα ουράνια. Ή θα ζούσα  σ’ ένα νησί πάλι, παρέα με καλλιτέχνες και ελευθέρα πνεύματα, κουβέντες, γράψιμο, βραδιές στην παραλία.

   Έχω μία εμμονή με το λευκό τελευταία. Γιατί; Ψάχνω την αγνότητα, την ηρεμία της ψυχής, το φως το αληθινό; Λευκό είναι το εκτυφλωτικό εκείνο χρώμα που παίρνει η θάλασσα, ο ουρανός, το χώμα, δίχως αλλοιώσεις, όταν τα λούζει ο ζωογόνος ήλιος.

  Με θέλω ολάκερη, δίχως αλλοιώσεις.

  Προς τα  πού πορεύομαι; Προς το βαθύ κελί της απομόνωσης ή της τρέλας;

   Τελικά θέλω αυτό που είπα: ένα νησί και τον άντρα που θα είναι μαζί μου επειδή ο ίδιος το λαχταρά κι όχι επειδή του το έχουν επιβάλει κοινωνικοί λόγοι και δεσμεύσεις (βλέπε γάμος). Σε γυρεύω, αρσενικέ μου…

   Πολύ πιθανό ετούτος ο αρσενικός να είσαι εσύ, Άρη. Εσύ έχεις και την τόλμη και τη διαίσθηση να με κατακτήσεις.

   Γουστάρω! Γιούπι! Μ’ αρέσουν οι κατακτήσεις! Πάμε παλικάρια! (άσχετο, αλλά μ’ έπιασε το επικό μου τώρα)

23:20

   Κάτι μέσα μου σπαράζει –είναι τρέλα τούτο;- πιασμένο στα δίχτυα του κορμιού. Πώς να γίνει πουλί στο δικό σου κλουβί;

   Δεν είσαι αλλού. Πλανιέσαι εδώ γύρω. Απλώνω το χέρι, τη ζεστασιά σου νιώθω. Τα μαλλιά σου πούπουλα στο δέρμα μου, το σώμα σου αναδίδει τις ευωδιές της δικής μου ψυχής – θυμάσαι το αφρόλουτρο που σου χάρισα μια μέρα στο «Ζύθο»;

   Είσαι παντού.

   Είσαι τριγύρω.

   Είμαι σε μια άλλη διάσταση ζωής, δίχως παντού, πουθενά, τριγύρω…

 

Σάββατο 8 Σεπτεμβρίου

   Είσαι δικός μου; Είμαι δική σου;

   Όχι, ποτέ δεν θα είσαι, ποτέ δεν θα είμαι δική σου ολάκερη. Ένα κομμάτι μου ανήκει μόνο σε  μένα και κανείς δεν πρόκειται να μου το πάρει. Θέλω να έχω κι εγώ μια αποκλειστικότητα στον εαυτό μου.

                                                 ***

Ο Άρης μού τηλεφώνησε πιο σύντομα απ’ όσο φανταζόμουν. Έκτοτε κυκλοφορούσα με παντιέρα το χαμόγελο και το χαμένο της αγελάδας βλέμμα.

Του ΄γραφα στίχους. Του αφιέρωνα τραγούδια. Του μιλούσα σαν να ήταν πλάι μου.

   Και ήταν πλάι μου. Συνεχώς και αδιαλείπτως. Γεγονός παράξενο και πολύ φυσικό ταυτόχρονα. Αναρωτιόμουν μήπως ο νους μου είχε αρχίσει να σαλεύει. Πώς ήταν δυνατόν να τον ένιωθα ακατάπαυστα κοντά μου; Απορίες της στιγμής.

   Βαθύτερα υπαρξιακά ερωτήματα γεννιόντουσαν από όσα βίωνα. Ποτέ πριν δεν είχα αναλογιστεί τι ήταν η αγάπη. Ούτε και τότε μπορούσα να δώσω μια ακριβή απάντηση. Τα πρωτόγνωρα συναισθήματα γέμιζαν, σελίδες απανωτές, το βιβλίο της ζωής μου.

   Επιθυμίες πρόβαλαν στο παραθύρι της ψυχής. Ξεκάθαρες και δυνατές. Και μια ενδόμυχα σθεναρή πίστη πως κάποτε θα πραγματοποιούνταν.

   Ήμουν πλήρης με όσα βίωνα.

 

(συνεχίζεται…)

Αυτά ελάλησε η MerryFairy... Εσείς τι έχετε να πείτε;